บทที่ 467 ลงทุนภาพยนต์เรื่องหนึ่งละกัน!

"คุณหลินหรอ?"

คนในห้องต่างสับสน มองหน้ากัน

"อะไรคุณหลิน? ประธานหยู ที่นี่ไม่มีใครชื่อคุณหลินนะ" ผู้กำกับต่งขมวดคิ้ว

"ไม่สิ ก่อนหน้านี้ผมเห็นคุณหลินเดินเข้ามาในห้องกับตา ทำไมเขาไม่อยู่หล่ะ?" หยูซิ่งเหวินอธิบาย

"หรือว่าจะเป็นพี่เขยหลินหยางของซูหยูเมื่อกี้?" ผู้จัดการเซี่ยวข้างๆ กระซิบถามผู้กำกับต่ง

"บ้าหรอ พวกคุณไม่ได้บอกว่านั่นมันคนไร้ความสามารถที่นั่งกินนอนกินไปวันๆ หรอ? และประธานหยูจะมาสนใจทำไม? เป็นไปไม่ได้!" ผู้กำกับต่งพูดด้วยความโกรธ

ผู้จัดการเซี่ยวไม่ส่งเสียงใดๆ

"พวกคุณกำลังพูดอะไร?" หยูซิ่งเหวินถามด้วยความแปลกใจ

"โอ้ะ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร..." ผู้กำกับต่งโบกมือ หัวเราะออกมา: "ประธานหยู ในเมื่อคุณไม่เจอคุณหลิน งั้นพวกเรามานั่งดื่มกันเถอะ มีคนใหม่มาด้วย รอให้คุณฝึกฝนพวกเขา!"

ผู้กำกับต่งพูดอย่างลึกซึ้ง

ความหมายโดยนัยนั้นชัดเจนอย่างมาก

เมื่อหยูซิ่งเหวินได้ยิน เขาก็มองไปที่โจวย้วนหยวนและฉ่ายเยี้ยนที่หน้าแดง ขมวดคิ้ว: "พวกคุณสองคน...ยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่หรอ? นักเรียนอร่อยนะ" ประธานเจี่ยนข้างๆ เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"นี่มันไม่ดีมั้ง?" แม้ว่าหยูซิ่งเหวินจะเป็นคนเจ้าชู้ เขาก็ตระหนักดีถึงสิ่งเหล่านี้ในวงการบันเทิง เขายึดมั่นในบรรทัดฐานของเขาเสมอ และเด็กผู้หญิงเหล่านี้อายุใกล้เคียงกับลูกสาวของเขาจะทำได้อย่างไร เขาจะทำลงได้ยังไง?

"ทำไม ประธานหยูมีอะไรกังวลหรอ?" ผู้กำกับต่งยิ้มเล็กน้อย

"ผู้กำกับต่ง สะสมคุณธรรมไว้บ้างเถอะ" หยูซิ่งเหวินพูดอย่างเฉยเมย จากนั้นก็มองไปทางโจวย้วนหยวนและฉ่ายเยี้ยน: "พวกคุณสองคนยังเด็ก ไม่รู้ถึงความโหดร้ายของโลกภายนอก รีบกลับไปซะ ถ้าพวกคุณมาทำอะไรเพื่อสิ่งเหล่านี้ คนที่จะเสียใจก็คือพวกคุณเอง"

เมื่อพูดเสร็จ หยูซิ่งเหวินก็เดินออกไป

ฉ่ายเยี้ยนและโจวย้วนหยวนผงะ

"ประธานหยู! ประธานหยู!" ผู้จัดการเยี้ยนรีบตะโกนตามมา

แต่หยูซิ่งเหวินไม่หันกลับมา

"อะไรกัน!"

"ใช่ ไม่ให้เกียรติเลยสักนิด คิดว่าตัวเองเป็นนักลงทุนแล้วจะมาทำหยิ่งหรอ? ถ้าผู้กำกับต่งของพวกเราอยากได้รับการสนับสนุน ไม่รู้ว่ามีใครอยากออกหน้ามาสนับสนุนบ้าง คิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตอะไร!" ผู้จัดการเซี่ยวด่าออกมาเช่นกัน

"ไม่ต้องไปสนใจเขา พวกเรามาดื่มกันเถอะ! อย่าทำให้อารมณ์เสีย" ผู้กำกับต่งโบกมือ ไม่สนใจ

"มาๆๆๆๆ ดื่ม!"

ทุกคนยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

โจวย้วนหยวนสนใจอย่างมาก แต่ฉ่ายเยี้ยนหน้าซีด เธอลังเลสักพักและตัดสินใจออกไป

"คุณจะไปไหน?" ผู้จัดการเยี้ยนขมวดคิ้ว รีบเข้ามาขวางเธอ

"ผู้จัดการเซี่ยว ฉัน...ฉันไม่ค่อยสบายเหมือนกัน...ฉันขอกลับไปพักผ่อนก่อน" ฉ่ายเยี้ยนลังเลและพูด

"ทำไม? ฉ่ายเยี้ยน ผมคิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงฉลาด ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้เหมือนกัน กลับไปหรอ? ถ้าออกจากประตูนี้ไป อนาคตก็พังแล้ว คุณอยากจะเป็นเหมือนซูหยู ฉ๋ายเสียวเจี่ยวหรอ?" ผู้จัดการเซี่ยวพูดชักจูง

"เอ่อ..."

"เสี่ยวเยี้ยน สบาย...สบายใจได้ มีฉันอยู่ พวกเรา...พวกเราไปคุยเรื่องถ่ายหนังกับผู้กำกับต่งในห้องดีๆ เถอะ ไม่กี่ปี ซูหยูและเสียวเจี่ยวคงจะยืนมองพวกเราจากด้านล่าง ถึงเวลานั้น พวกเธอ...พวกเธอต้องเสียใจแน่ๆ..." โจวย้วนหยวนหน้าแดงและจับฉ่ายเยี้ยนเอาไว้ เต็มไปด้วยกลินแอลกอฮอลล์

ในใจของฉ่ายเยี้ยนสับสน แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจอยู่ต่อ

....

....

รถกลับไปยังมหาลัยเจียงต้า

ซูหยูก้มหน้าลงและดูสูญเสีย

"เสียวเจี่ยว ทำไมเธอถึงออกมาด้วยหล่ะ?" หลินหยางที่นั่งอยู่ข้างคนขับหันหน้ามาถาม

"ฉัน...ฉันกลัว..." ฉ่ายเสียวเจี่ยวพูดเบาๆ

"การเสียสละตัวเองเพื่อบทบาทเล็กๆ นั้นไม่คุ้มค่าจริงๆ ทองคำมักจะเปล่งประกายอยู่เสมอ" หลินหยางยิ้มและพูด: "มันไม่ดีจริงๆ ผมจะช่วยนัดหมายให้กับพวกคุณเอง"

"คุณหรอ?" ฉ่ายเสียวเจี่ยวไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

ซูหยูถอนหายใจ พูดเสียงแหบ: "พี่เขย ความจริงแล้วคุณก็พูดถูก ฉันไม่ได้อยากจะเสียสละตัวเองเพื่อเป็นตัวประกอบ แต่วันนี้ทำให้ผู้กำกับต่งขุ่นเคืองแล้ว เกรงว่าความฝันในวงการบันเทิงของฉัน...คงจะหยุดอยู่แค่นี้..."

"เสี่ยวหยู ไม่เชื่อผมหรอ?"

"พี่เขย ฉันรู้ว่าคุณอยากจะปลอบใจฉัน แต่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้เถอะ...พ่อของฉันไม่อยากให้ฉันเข้าวงการบันเทิงเหมือนกัน เขาอยากให้ฉันทำเหมือนเขา แต่ฉันไม่ได้สนใจเรื่องธุรกิจของเขาเลย ในเมื่อเรื่องของวันนี้จบแล้ว ฉันก็ควรจะฟังความคิดเห็นของเขาเช่นกัน" ซูหยูพูดออกมา

ฉ่ายเสียวเจี่ยวเอามือปิดปาก อยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

ทำให้ผู้กำกับใหญ่โตขุ่นเคือง อนาคตของพวกเธอก็คงพังไปแล้ว

หลินหยางไม่พูดอะไร สักพักเขาก็พูดออกมาอย่างเฉยเมย: "ผมจะจัดการให้พวกคุณไปเจอกับคนคนหนึ่ง พรุ่งนี้ตอนเที่ยงละกัน!"

"พี่เขยหลิน ใครหรอ?" ฉ่ายเสียวเจี่ยวถาม

"ผมเองก็ไม่รู้" หลินหยางส่ายหน้า