บทที่ 472 เก็บเขาแทนผม

"ใช่ คิดไม่ถึงว่าไอ้ลูกสุนัขคนนี้จะมาเกาะแกะเสี่ยวหยู! เหลวไหลสิ้นดี ถ้าหากวันนี้ผมไม่ได้มา ผมก็คงไม่รู้เรื่องนี้!" ซูกวงพูดด่าเสียงเบา เรื่องในวันนี้ทำให้เขาเปลี่ยนมุมมองสำหรับหลินหยางไปโดยสิ้นเชิง เขาเตรียมตัวกลับไปคุยเรื่องนี้กับจางชิงหยู

ยังไม่ทันได้หย่าร้าง หลินหยางก็คิดจะหาครอบครัวต่อไปแล้ว แบบนี้มันเลวไหลสิ้นดี

"อาซาน ทำไมคุณต้องรีบร้อนฉลองด้วย? คุณคิดจะจัดการยังไงกับเรื่องของฉ่ายผิง?" ซูไท่เดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"พวกเขาต้องการเงิน ให้พวกเขาไปก็สิ้นเรื่อง อย่าไปสู้คดีในชั้นศาลเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมันจะส่งผลกระทบต่ออนาคตดาวรุ่งของเสี่ยวหยู!"

"แต่ว่า…พวกเรามีเงินสามล้านที่ไหน?" ซูไท่ขมวดคิ้ว

"คุณโง่เหรอ? ไปยืมไม่เป็นหรือยังไง?"

"ยืมยังไง?"

"ก็ไปยืมกับเพื่อนฝูงมิตรสหายยังไง เสี่ยวหยูของเรากำลังจะกลายเป็นดาราดังแล้ว มีเหรอที่พวกเขาจะไม่ให้ยืม? ถ้าไม่ได้จริง ก็ไปกู้หนี้นอกระบบก็ได้!" หลิวหม่านซานยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"แบบนี้เหรอ? มันก็ได้อยู่" ซูไท่ขมวดคิ้ว พยักหน้า

"ไปกันเถอะ ไปฉลองกันก่อน พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปหาเพื่อนฝูงของฉัน ถ้าหากไม่พอ พวกเราก็ไปกู้หนี้นอกระบบมาเพิ่มอีกหน่อย มีลูกสาวสุดที่รักของเราอยู่ที่นี่ เรื่องเงินยังจะเป็นปัญหาอีกเหรอ?" หลิวหม่านซานพูดอย่างภาคภูมิ สีหน้าดูอารมณ์ดีมาก

เพิ่งกลับถึงบริษัท ซูหยูโทรศัพท์มาทันที

หลินหยางลังเลสักพัก สุดท้ายก็กดรับสาย

"พี่เขย ขอโทษ ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้…ขอโทษ…ต้องขอโทษจริงๆ…" ซูหยูที่อยู่ปลายสายพูดพร้อมกับสะอื้น

"เสี่ยวหยู ไม่ต้องโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

ซูหยูกําหมัดแน่น ใบหน้าที่ขาวเรียวของเธอมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ใช่แล้ว เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของต่งซ่าคนนั้นแน่นอน ทางที่ดีพวกคุณระวังตัวหน่อย ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรโทรศัพท์หาผม" หลินหยางพูด

"ได้…พี่เขย…" ซูหยูเม้มริมฝีปากแน่น พูดด้วยน้ำเสียงที่ติดขัด

หลังจากกดวางสาย เธอนั่งลงกอดเข่าร้องไห้

แบกรับความขุ่นเคืองมากมาย แต่กลับยังคำนึงถึงเธอ

นี่ก็คือหลินหยางเหรอ?

เธอเพิ่งจะตระหนักถึงว่าในช่วงที่ผ่านมาหลินหยางต้องเจออะไรมาบ้าง เขาต้องแบกรับความขุ่นเคืองมากน้อยเท่าไหร่

ทั้งๆที่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย

ทั้งๆที่เขาต่างหากที่เป็นผู้บริสุทธิ์คนนั้น

แต่ว่า…เขาไม่อธิบาย และถึงขั้นไม่มีคำโต้แย้งแม้แต่คำเดียวเลยด้วยซ้ำ…

ซูหยูรู้ หลินหยางไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะอ่อนแอ

เขาแค่…ไม่อยากทำให้เธอต้องลำบากใจ…

ซูหยูสะอื้นโดยไร้เสียง อวัยวะภายในแทบจะฉีกขาด…

มีคนเคาะประตูของห้องน้ำ

"เสี่ยวหยู เธออยู่ข้างในหรือเปล่า? อาหารเสริมครบแล้ว ออกมากินกันเถอะ!"เสียงของฉ๋าวเสียวเจี่ยวดังมาจากด้านนอก

ซูหยูเช็ดน้ำตา เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ

.......

.......

เยี้ยนจิน ภายในวิลล่าที่หรูหราแห่งหนึ่ง

ซั่วฟางในชุดผู้ป่วยสีขาวนั่งอยู่บนรถเข็นโดนลุงจงเข็นมาถึงห้องรับแขก

ภายในห้องรับแขกมีคนนั่งอยู่หลายคน

ผู้ชายหัวล้านสวมสร้อยคอทองคำเขี่ยขี้ซิก้าร์ที่อยู่ในมือ กระตุกมุมปากขึ้นยิ้ม "โอ้? นี่ไม่ใช่คุณชายซั่วฟางผู้ล้ำเลิศของเราหรอกเหรอ? ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว?"

ซั่วฟางสีหน้าไร้อารมณ์ เงียบไม่พูดอะไร

"พอแล้วน้องหง เลิกหัวเราะเยาะซั่วฟางได้แล้ว ซั่วฟางก็ไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้" ชายวัยกลางคนสวมแว่นขอบทองผมขาวพูดพร้อมกับเดินเข้ามา