บทที่ 480 รับรู้แล้วว่าผิด

ห้องวีไอพี

ชวี่หนานตงยืนขึ้น รอยยิ้มเต็มใบหน้า ยิ้มและจับมือกับแขกผู้มีเกียรติที่อยู่ตรงข้าม

"พี่หวัง เรื่องนี้ตกลงแล้ว! ภายในครึ่งปี ฐานภาพยนตร์และโทรทัศน์หนานเฉินจะแล้วเสร็จ! ไม่ต้องห่วง"

"ฮ่าๆๆ ในเมื่อชวี่หนานตงพูดเช่นนี้ออกมาแล้ว งั้นผมจะมีอะไรต้องกังวล? ครึ่งปีพอไหม? ถ้าไม่พอผมใจดีให้เพิ่มอีกหลายสองสามเดือนไหม?" หวังชิ้งหัวเราะ

"พอ พอ! ไม่พอก็ต้องพอ ถ้าภาพยนต์เรื่องใหม่ของพี่หวังล่าช้า ผมก็ต้องขอโทษพี่หวังด้วยที่ทำไม่ดี!" ชวี่หนานตงตบหลังมือของตัวเองและพูดอย่างมีความสุข

"เหอะๆๆ ไม่ต้องพูดเกรงใจกันขนาดนั้น ผู้เฒ่ายังโอเคใช่ไหม?"

"มากินมาดื่มกันเถอะ ไม่ต้องกังวล!"

"ได้! พรุ้งนี้เช้าผมจะไปหาผู้เฒ่าหน่อย!"

"ยินดีต้อนรับ!"

"ไม่ต้องเกรงใจ! ปะๆๆ ผู้เฒ่าชวี่ พวกเราดื่มกันเถอะ!"

"เชิญเชิญเชิญ!"

ทั้งสองคุยกันแล้วออกไป

แต่ชายคนหนึ่งที่อยู่ถัดจากเขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวและกระซิบคำสองสามคำที่หูของชวี่หนานตง

เมื่อชวี่หนานตงได้ยิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มทั้งหมดหายไป รีบวิ่งที่หน้าต่างและมองลงไปที่ห้องโถง

เพียงแค่เหลือบมอง หนังศีรษะของชวี่หนานตงก็แทบจะระเบิด

"นั่นใช่ผู่เสี้ยวไหม? ใช่ผู่เสี้ยวไหม?" ชวี่หนานตงพึมพำ รีบถาม

"เจ้านาย เป็นเขา ไม่ผิดแน่นอน!" คนข้างๆ พูด

"เขาคิดจะทำอะไร? เขาจะทำอะไร? เร็ว รีบเข้าไปขวางผู่เสี้ยว ถามเขาว่าเขาจะทำอะไร?" ชวี่หนานตงชี้และพูดอย่างสั่นเทา

"หัวหน้าชวี่ เป็นอะไรไป?" หวังซิ่งถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ผมขอลาก่อน!"

ชวี่หนานตงพูดด้วยความรีบ จากนั้นก็หันตัวและวิ่งออกไป

ในเวลานี้ หลินหยางกำลังอุ้มซูเหยียนเดินออกไปนอกโรงแรม

"ทางนี้!"

พี่ผู่จุดบุหรี่ ขยิบตาให้หลินหยาง เดินไปยังสถานที่ที่ไม่มีคน

หลินหยางไม่พูดอะไร และเดินเข้าไป

ทันทีที่เขาเดินไป ชายที่แข็งแกร่งสองคนที่ตามหลังพี่ปาร์คก็ล้อมเขาไว้

มุมปากของพวกเขายกขึ้นและใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความชอบใจ

"พูดมา จะเป็นขาหรือเป็นแขน" พี่ผู่พูด

"ถ้าเป็นคุณ คุณจะเอาแบบไหน?" หลินหยางถามกลับ

"งั้นเอาขาละกัน ไม่มีแขนก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าไม่มีขาก็ไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้" พี่ผู่พูดอย่างเฉยเมย โยนบุหรี่ลงบนพื้นและเหยียบมัน

เมื่อสิ้นเสียง ชายทั้งสองก็หยิบมีดสองเล่มจากด้านหลังและเดินไปทางหลินหยาง

คนเหล่านี้มีความเป็นมืออาชีพมากพอ

หลินหยางวางซูเหยียนลง ใช้มือข้างหนึ่งพยุงเธอเอาไว้

"อย่าทำร้ายผู้หญิงคนนั้น!" พี่ผู่ตะโกนออกมาอีกประโยค

"สบายใจได้พี่ผู่ พวกเรารู้ดี!"

ทั้งสองคนยิ้ม หนึ่งในสองคนนั้นแสดงสีหน้าโหดเหี้ยม ฟันดาบไปที่ใบหน้าของหลินหยาง

ในเวลานี้ มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังขึ้น

"หยุด!"

ทั้งสองคนตัวสั่น

"ใครหน่ะ? กล้ามายุ่งเรื่องคนอื่น?" พี่ผู่ขมวดคิ้ว มองไปข้างๆ

แต่เมื่อเขามองก็ต้องผงะ

เขารีบวิ่งเข้าไปโค้งคำนับ: "นายท่านตง!"

"นายท่านตง!" ลูกน้องทั้งสองรีบคำนับ

แต่วินาทีถัดไป ชวี่หนานตงก็ยกมือออกไปตบ

แปะแปะ!

เสียงดังขึ้นอย่างชัดเจน

พี่ผู่ถอยออกไป เอามือปิดใบหน้ามองชวี่หนานตง

เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่โกรธจัด ก็ตระหนักได้ทันทีว่ากำลังทำอะไรอยู่ และรีบก้มศีรษะลงโดยไม่กล้าพูดอะไร