บทที่ 484 ถังฮุ๋ยเสวี่ย

ในตอนนั้นเอง ซูเหยียนโทรศัพท์มา

"คุณอยู่ไหน?" ราวกับซูเหยียนเพิ่งตื่น น้ำเสียงของเธอมีความเกียจคร้านแฝงอยู่เล็กน้อย

"อ้อ กำลังเดินเล่นอยู่ที่ข้างนอก" หลินหยางพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

"กลับมาเดี๋ยวนี้ ฉันมีธุระต้องคุยกับคุณ"

"ธุระ?"

คงจะไม่ใช่เรื่องของซูหยูมั่ง?

หลินหยางลังเลสักพัก สุดท้ายก็รีบตรงไปที่บริษัทเหยียนเยว่

เดิมทีคิดว่าซูเหยียนจะอยู่ที่ห้องทำงาน แต่ห้องทำงานของเธอกลับว่างเปล่า ตอนที่ไปหาซูเหยียนที่อพาร์ทเม้นท์ เขาพบว่าตอนนี้เธอกำลังนั่งคุยกับผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่ง

ซูเหยียนยังสวมชุดนอนสีชมพู ดูแล้วน่ารักมาก แต่ใบหน้าของเธอซีดขาว บนตัวยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์เล็กน้อย

ผู้หญิงผมสั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็สวยเหมือนกัน ผิวขาวเนียน ดวงตาสดใสฟันขาว โดยเฉพาะต้นขาที่สวมถุงน่องสีดำคู่นั้น ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าผู้ชายคนไหนเหลือบไปเห็นก็คงจะไม่สามารถละสายตา

เห็นเพียงหลินหยางเดินเข้าไป ผู้หญิงผมสั้นแอบเช็ดน้ำตาที่หางตา หลังจากนั้นลุกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้ม "เสี่ยวเหยียน เขาก็คือหลินหยางสามีของคุณใช่หรือเปล่า?"

"ใช่ คุณเห็นว่าเป็นยังไง?" ซูเหยียนยิ้มแล้วพูด

ผู้หญิงคนนั้นกวาดสายตามองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า พยักหน้าแล้วพูด "ไม่เลว ถ้าหากแต่งเต็มยศต้องมีปัญหาแน่นอน"

"งั้นตกลงตามนี้ เรื่องนี้ให้หลินหยางตามคุณไปจัดการก็แล้วกัน!" ซูเหยียนยิ้มแล้วพูด

หลินหยางฟังแล้วรู้สึกสับสนไปหมด "เสี่ยวเหยียน มีอะไรเหรอ?"

หลินหยาง เธอคนนี้เป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของฉัน และถังฮุ๋ยเสวี่ยก็เป็นเพื่อนสนิทฉันด้วย ก่อนหน้านี้เธอไปเรียนที่ต่างประเทศ ต่อมาทางบ้านเกิดเรื่อง ก็เลยรีบกลับมาช่วยงาน แต่ช่วงนี้เจอกับปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไข ก็เลยมาหาฉัน คิดว่าคุณน่าจะช่วยเรื่องนี้ได้

"เรื่องอะไร?"

"เศรษฐกิจตัวเลขของบริษัทครอบครัวเสี่ยวเสวี่ยไม่สมดุลกัน ถึงแม้จะแก้ไขและหามาชดเชยแล้ว แต่หลังจากเจ้าหนี้ของบริษัทคนก่อนทราบข่าวเรื่องนี้ ทุกคนเริ่มทยอยกันมาทวงหนี้ ตระกูลถังโดนบีบคั้นจนไม่มีทางเลือก อันที่จริงขอเพียงแค่สามารถผ่อนผ่านอีกหนึ่งเดือน สินค้าของบริษัทถูกส่งออก สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไป สามารถจ่ายหนี้ทั้งหมดได้ในทันที ดังนั้นเสี่ยวเสวี่ยอย่าขอให้คุณช่วยปลอมตัวเป็นแฟนของเธอ รับมือกับเจ้าหนี้พวกนี้!" ซูเหยียนพูดอธิบาย

หลินหยางขมวดคิ้ว "พวกคุณกำลังจะขอให้ผมเล่นละครหลอกคนอื่น?"

"พี่หลิน ฉันเองก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ขอแค่รออีกหนึ่งเดือน วิกฤตทุกอย่างก็จะคลี่คลาย แต่คนพวกนั้นไม่ยอมให้เวลากับตระกูลถัง ได้โปรดช่วยฉันด้วย ขอเพียงแค่คุณยอมร่วมมือ หลังจากจบเรื่อง ฉันจะใส่ซองอั่งเปาให้คุณซองใหญ่เลย คุณเห็นว่ายังไง?" สีหน้าของถังฮุ๋ยเสวี่ยดูร้อนใจมาก

หลินหยางเริ่มรู้สึกลังเล

เขาไม่อยากเพิ่มปัญหาให้ตัวเอง

แต่ในตอนนั้นเอง ซูเหยียนก้าวเข้ามาพูดเสียงเบา "หลินหยาง ช่วยฉันสักครั้งเถอะ มีอยู่ครั้งหนึ่งสมัยเรียนมัธยมฉันเป็นลม เสี่ยวเสวี่ยแบกฉันไปโรงพยาบาล ฉันติดค้างเธอ ฉันอยากคืนให้เธอ ถ้าคุณยอมช่วย คุณต้องการให้ฉันทำอะไรฉันตอบตกลงทุกอย่าง ได้หรือเปล่า?"

ในขณะที่พูด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยกันอ้อนวอนขอร้อง

ซูเหยียนแทบจะไม่เคยขอร้องหลินหยางมาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นซูเหยียนแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา

หลินหยางถอนหายใจ พยักหน้าแล้วพูด "ก็ได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ในเมื่อคุณต้องการให้ผมไป งั้นผมจะไปกับเพื่อนคุณก็ได้ พวกเราจะไปเมื่อไหร่?"

"ตอนนี้เลย!"

ถังฮุ๋ยเสวี่ยหยิบชุดที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาส่งให้หลินหยางด้วยความซาบซึ้ง

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง หลินหยางในชุดเต็มยศเดินออกจากห้องน้ำ

ถังฮุ๋ยเสวี่ยตาลุกวาวเป็นประกาย รีบลากหลินหยางออกจากบริษัท นั่งแท็กซี่ตรงไปที่ภัตตาคารเหม๋ยซือจา

ถังฮุ๋ยเสวี่ยแม้ตัวเธอจะอยู่ต่างประเทศ แต่ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของซูเหยียน เธอเองก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับหลินหยางไม่น้อย

แต่เธอเองก็เป็นคนมีมารยาทจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องพวกนี้ เพียงแต่หลังจากที่พูดคุยกับหลินหยางสักพักก็เริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่าง

หลังจากผ่านบทสนทนาครู่ใหญ่ หลินหยางถือว่ารู้สึกประทับใจในตัวของถังฮุ๋ยเสวี่ยไม่น้อย

ที่ตั้งของภัตตาคารเหม๋ยซือจาอยู่แถวชานเมือง ไม่ได้ถือว่ามีระดับมาก แต่ก็ไม่ได้ด้อย

คนทั้งสองลงจากรถ ถังฮุ๋ยเสวี่ยหยิบธนบัตรสีแดงหนึ่งร้อยหยวนออกจากกระเป๋าส่งให้คนขับรถถอนเงิน

ดูจากกระเป๋าเงินที่เหี่ยวเฉาของเธอ จะเห็นได้ว่าตระกูลถังในตอนนี้ค่อนข้างตกอับ

หลังจากได้รับเงินทอน ถังฮุ๋ยเสวี่ยยิ้มให้หลินหยางด้วยท่าทางที่เขินอายเล็กน้อย หลังจากนั้นพาเขาตรงไปที่ห้องวีไอพีชั้นสอง

ตอนนี้ ภายในห้องมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย