บทที่ 493 ปีศาจ

ร่างกายของฮั๋นเฉียนลอยกระเด็นออกไปกระแทกใส่กำแพงเหมือนลูกบอล หลังจากนั้นล้มลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น กุมท้องของตัวเองด้วยร่างกายที่สั่นเทา เจ็บปวดจนสีหน้าซีดขาว ไม่สามารถยืดตัวตรง

"ผมไม่สนว่าคุณเป็นใคร และไม่สนว่าเบื้องหลังของคุณมีใคร ขอเพียงแค่คุณมายุ่งกับเพื่อนของผม ผมเป็นคนรู้จักแยกแยะบุญคุณความแค้น! ฮั๋นเฉียน ผู้จัดการจูบอกว่าคุณทำร้ายถังฮุ๋ยเสวี่ย พูดมา คุณใช้มือข้างไหนทำร้ายเธอ?"

หลินหยางพูดพร้อมกับยื่นมือไปหาชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านข้าง

ชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านข้างเข้าใจทันที เขารีบนำอีกมีดอีโต้ออกมาส่งให้หลินหยาง

อั๋นเฉียนมองหลินหยางด้วยความตกใจ

"คุณ…คุณคิดจะทำอะไร?"

"ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? คุณใช้มือข้างไหนทำร้ายเธอ ผมก็จะตัดมือข้างนั้นของคุณ!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

อะไรนะ?

ฮั๋นเฉียนได้ยินแล้วตกใจจนขวัญหาย

"หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณบ้าไปแล้วเหรอ? กล้าทำแบบนี้ คุณรู้ผลที่จะตามมาหรือเปล่า? ปล่อยผมไป! รีบปล่อยผมไปเดี๋ยวนี้!" ฮั๋นเฉียนตะโกนดังลั่น พยายามดิ้นรนไม่หยุด

เขาไม่เคยคิดว่าหมอเทวดาหลินจะทำกับเขาแบบนี้

"ผมให้เวลาพิจารณาห้าวินาที บอกผมมาว่าคุณใช้มือข้างไหนทำร้ายถังฮุ๋ยเสวี่ยภายในห้าวินาที? ถ้าไม่พูด ผมคงทำได้แต่ตัดทั้งสองครั้ง" หลินหยางพูดจบ เริ่มนับถอยหลังทันที

"ห้า!"

"สี่!"

"สาม…"

"อย่า! อย่า! หมอเทวดาหลิน ขอร้องปล่อยผมไปเถอะ! ขอเพียงแค่คุณปล่อยผม คุณจะสั่งให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมสาบานต่อคุณ ชาตินี้ผมจะไม่ไปยุ่งกับถังฮุ๋ยเสวี่ยอีก! ผมจะไปคุกเข่าโขกหัวขอโทษต่อหน้าเธอ! ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ!" ฮั๋นเฉียนกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ตะโกนพูดทั้งน้ำตา

"คุณชายฮั๋น สั่งให้คุณไปคุกเข่าโขกหัวขอโทษผู้หญิงคนหนึ่ง? แบบนี้มันจะทำให้คุณลำบากใจเกินไปหรือเปล่า?" หลินหยางยกมีดขึ้น ใช้ใบมีดตบหน้าของฮั๋นเฉียน

"ไม่ลำบาก! ไม่ลำบาก! นี่เป็นเกียรติของผม! เป็นความสุขของผม!" ฮั๋นเฉียนตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา

"จริงเหรอ?" หลินหยางถาม

"จริง! จริงแท้แน่นอน! นี่เป็นคำพูดที่ออกมาจากใจของผม!" ฮั๋นเฉียนตะโกนพูด บนหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

หลินหยางทำทีครุ่นคิด หลังจากนั้นพยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ในเมื่อคุณก็พูดขนาดนี้แล้ว งั้นผมจะให้โอกาสคุณสักครั้งก็แล้วกัน คุณรีบไปคุกเข่าขอโทษถังฮุ๋ยเสวี่ยที่บ้านตระกูลถังเดี๋ยวนี้ หลังจากนั้นไสหัวออกจากเจียงเฉิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปห้ามเหยียบเจียงเฉินอีกแม้แต่ก้าวเดียว เข้าใจหรือเปล่า?"

"เข้าใจ! เข้าใจ! ไม่มีปัญหา!" ฮั๋นเฉียนพูดด้วยความหวาดกลัว

"ดีมาก"

หลินหยางยืนตัวตรง

ฮั๋นเฉียนกำลังลุกขึ้นเตรียมวิ่งออกไป

แต่ในตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ด้านข้างกลับยื่นมือออกมาจับเขาเอาไว้

ฮั๋นเฉียนตกใจจนหน้าถอดสี พูดด้วยเสียงที่สั่นเทา "หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณยังต้องการอะไรอีก?"

"ไม่ต้องรีบร้อน ยังมีละครสนุกรอให้คุณชม" หลินหยางพูด

ละครสนุก?

หัวใจของฮั๋นเฉียนเต้นรัวทันที

ในตอนนั้นเอง กงซีหยุนที่อยู่ด้านหลังก้าวออกมาอย่างกะทันหัน คือกระชากแขนของติงชิวที่ยังยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิมมากดลงบนโต๊ะ หลังจากนั้นหยิบมีดที่อยู่ด้านข้างมา

ฉึก!

"อ๊าก! ! !"

ติงชิวส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา แขนข้างหนึ่งของเขาหลุดไปแล้ว

"หา?"

โหว่หนานหน้าถอดสี รีบหันหลังแล้วคิดจะหนีทันที

แต่โดนคนของกงซีหยุนจับกดลงพื้นก่อน

กงซีหยุนถือมีดที่เปื้อนเลือดเดินตรงเข้าไปหาโหว่หนาน

ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเธอยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แต่ตอนนี้ รอยยิ้มของเธอเป็นเหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจ

"อย่า…อย่า! เจ๊หยุน! อย่า!" โหว่หนานอ้อนวอนอย่างบ้าคลั่ง

แต่มันไม่มีประโยชน์!

กงซีหยุนเดินเข้าไป เสียงดังฮึกอีกครั้ง

โหว่หนานเจ็บปวดจนหมดสติไปโดยตรง

ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด บนพื้นก็เต็มไปด้วยเลือด และยังมีแขนสองข้างที่เพิ่งโดนตัด

ฮั๋นเฉียนเบิกตากว้าง มองภาพที่น่ากลัวตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง หนังศีรษะชาไปหมด

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

หรือว่า…เหตุผลเพียงเพราะพวกเขาแตะต้องถังฮุ๋ยเสวี่ย?

โหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?

ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงคนนั้นมันยังไงกัน? เธอเป็นพนักงานของหยางหัวกรุ๊ปเหรอ? ทำไมถึงโหดร้ายแบบนี้? ดูจากฝีมือกันฟันของเธอชำนาญมาก…

ลมหายใจของฮั๋นเฉียนหยุดชะงัก

"เจ๊ เขาหมดสติไปแล้ว" บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดเสียงเบา

"โยนออกไปเถอะ" กงซีหยุนยิ้มแล้วพูด

"ครับ"