บทที่ 519 ประธานหลินสั่งให้ผมมารับคุณ

"แหม ฉันก็คิดว่าพวกเธอจะนอนค้างคืนในโรงเรียนซะแล้ว ทำไม? ตอนนี้ยอมออกมาแล้วเหรอ?" เหอเฉียน กระตุกมุมปากขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ดัดจริต

"เหอเฉียน เธอคิดจะทำอะไร? ฉันขอบอกอะไรเธอไว้ก่อน ที่นี่คือหน้าโรงเรียน มีกล้องวงจรปิด ถ้าเธอกล้าทำอะไรส่งเดช เรื่องไปถึงอาจารย์ในโรงเรียนเมื่อไหร่ เธอโดนไล่ออกแน่!" ผู้หญิงผมสั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"เธอพูดก็ถูกนะ ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นพวกเราเข้าไปคุยกันที่ตรอกตรงนั้นกันเถอะ!" เหอเฉียนหรี่ตาลงแล้วพูด

"ฉันไม่ไป!" ผู้หญิงผมสั้นหน้าถอดสีทันที

"เธอกล้าเหรอ?" เหอเฉียนไม่สบอารมณ์แล้ว เธอกระชากแขนของผู้หญิงผมสั้น

"ปล่อยเดี๋ยวนี้!" ผู้หญิงผมสั้นพยายามดิ้นรน

"นางแพศยา พูดดีด้วยไม่ชอบใช่ไหม! เชื่อหรือเปล่าฉันจะบีบคอเธอให้ตายที่นี่เลย!"

"พี่เหอ ไม่ต้องเสียเวลาคุยแล้ว ลากพวกเธอไปสั่งสอนในตรอกเลย" คนที่อยู่ด้านข้างพูด

"ได้ ลากไป!"

หลังจากสิ้นเสียง ทุกคนลงมือทันที

"เดี๋ยวก่อน เหอเฉียน ถ้าเธอไม่พอใจอะไร ฉันจะไปกับพวกเธอเอง อย่ายุ่งกับนักเรียนเน่!" ซูเสี่ยวชิงกัดฟันพูด

"นางแพศยา ฉันจะคิดบัญชีกับเธอแน่ แต่ตอนนี้ฉันขอสั่งสอนนางแพศยาคนนี้ก่อน จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครเคยกล้าต่อปากต่อคำกับฉัน!" เหอเฉียนพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปกระชากผมของผู้หญิงผมสั้น

"อ๊าก!"

ผู้หญิงผมสั้นร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรนไม่หยุด

ซูเสี่ยวชิงรีบยื่นมือออกไปห้าม แต่มันไม่มีประโยชน์

ตอนนี้สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย นักเรียนที่เดินผ่านไปมาเริ่มทยอยการหันมามองทางนี้

ในตอนนั้นเอง มีเสียงตะโกนดังขึ้น

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ทุกคนรู้สึกอึ้ง เห็นเพียงผู้ชายสวมแว่นผอมแห้งร่างสูงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแยกทุกคนออกจากกัน

"พี่ ในที่สุดก็มาแล้ว!" ผู้หญิงผมสั้นดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคืองจนถึงขีดสุด

"โทษทีที่มาช้า สบายใจได้ มีพี่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครรังแกเธอได้!" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น หลังจากนั้นหันไปพูดกับเหอเฉียนและพวก "ฉันขอเตือนพวกเธอเอาไว้ก่อน ต่อไปห้ามมายุ่งกับน้องสาวของฉันเอง ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!"

"โอ๊ย? หาผู้ช่วยมาด้วย? ร้ายกาจ ร้ายกาจ!" เหอเฉียนยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด

"น้องพี่ ไม่ต้องสนใจคนพวกนี้ พวกเราไป!"

ชายหนุ่มตะคอก หลังจากนั้นพาผู้หญิงผมสั้นและซูเสี่ยวชิงเดินจากไป

ถึงแม้ชายหนุ่มคนนี้จะผอมแห้ง แต่อายุมากกว่า ร่างกายสูงกว่า นักเรียนพวกนี้จึงไม่กล้าเข้าไปขวางเขา

แต่หลังจากที่คนทั้งสามกำลังเตรียมตัวก้าวเท้าเดินออกไป กลับเห็นคนหนุ่มสาวย้อมผมหลากสีกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นเด็กวัยรุ่นอายุยี่สิบต้นๆ คนที่เป็นผู้นำสวมเสื้อกั๊กสีดำและเจาะหูเจาะจมูก

ผมของเขาเป็นสีแดงเพลิงทั้งหัว มีโซ่เหล็กผูกไว้ที่ตรงเอวเส้นหนึ่ง เดินเข้ามาผลักชายหนุ่มถอยกลับไป

"พวกนายคิดจะทำอะไร?" ในแววตาของชายหนุ่มเริ่มปรากฏให้เห็นความหวาดกลัว

"ทำอะไร? ไอ้เวร แกรังแกน้องสาวของฉัน ยังมีหน้ามาถามว่าฉันจะทำอะไร?" ผู้ชายผมสีแดงเหวี่ยงฝ่ามือใส่ใบหน้าของพี่ชายผู้หญิงผมสั้นโดยตรง

เพี๊ยะ!

ชายหนุ่มโดนตบจนล้มลงไปกองกับพื้น จมูกและปากมีเลือดไหลออกมา

"พี่!" ผู้หญิงผมสั้นตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไป

ซูเสี่ยวชิงก็รีบวิ่งเข้าไปเช่นกัน เธอไปหยุดอยู่ตรงหน้าของผู้ชายผมสีแดง กัดฟันแน่นพูด "ห้ามทำร้ายคนอื่นนะ ไม่อย่างนั้นฉันแจ้งตำรวจแน่!"

"โถ่ ฉันไปอยู่ในนั้นก็เหมือนกับกลับบ้าน เธอคิดว่าเธอจะขู่ฉันได้เหรอ?" ผู้ชายผมสีแดงถุยน้ำลายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก

"นักเรียนเน่ นักเรียนซู อย่าคิดว่าพวกเธอมีพี่ชายคนเดียว ฉันก็มีพี่ชายเหมือนกัน! คิดจะมีปัญหากับฉัน? พวกเธอยังอ่อนหัดเกินไป!" เหอเฉียนหรี่ตาลงพร้อมกับเดินเข้ามายืนที่ด้านข้างของผู้ชายผมสีแดง

ผู้ชายผมสีแดงยื่นมือออกไปโอบเอวของเหอเฉียน หลังจากนั้นใช้นิ้วถูไปถูมา

ท่าทางของเขาดูเพลิดเพลินมาก ยิ้มแล้วถาม "น้องพี่ เธอว่าคนพวกนี้ควรจัดการยังไงดี?"

"ที่นี่คนเยอะเกินไป ลากเข้าไปในตรอกพี่อยู่ด้านข้างดีกว่า พอไปถึงข้างใน พวกเราค่อยๆสนุกกับพวกมัน" เหอเฉียนยิ้มแล้วพูด

"ได้ งั้นก็เอาตามที่เธอว่า!" ผู้ชายผมสีแดงโบกมือ "ไอ้ดำ ลากพวกมันมาทางนี้!"

"ได้เลยพี่หลง!" ผู้ชายผมสีทองผิวคล้ำพูดอย่างยิ้มแย้ม หลังจากนั้นเดินเข้าไปหาซูเสี่ยวชิง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ผู้ชายสวมแว่นลุกขึ้นอย่างกะทันหัน วิ่งเข้าไปชนใส่ไอ้ดำ

ปัง!

ไอ้ดำที่ไม่ทันระวังตัว โดนกระแทกจนกลิ้งล้มลงพื้น

"ไอ้เวร!"

พี่หลงตะคอกด้วยความโกรธ โยนก้นบุหรี่ทิ้งแล้วพูด "กระทืบมัน!"

ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปบรรเลงหมัดและเท้าใส่ชายสวมแว่นทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…