บทที่ 521 ผมไม่มีลูกเขยอย่างคุณ!

"นี่มีวิธีหรอ? กับภรรยาที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ ก็แค่ต้องยอมรับว่าตัวเองโชคร้าย"

หลิวหม่านซานก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร

"เฮ้อ เจิ่นฉี คุณอย่าพูดแบบนี้ ตอนนี้คุณนายกำลังป่วยอยู่ ซ่อนเรื่องนี้จากเธอ ถ้าเกิดซูไท่เป็นอะไรไป คุณนายต้องรู้แล้ว เกรงว่าตระกูลซูของพวกเราจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด!"

"เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดหรอ? เหอะๆ ตระกูลซูที่ใหญ่นี้ถูกคนเหล่านี้หลอกเล่นงาน มันเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดไปนานแล้ว!"

คนตระกูลซูพูดเยาะเย้ยและกระซิบกัน

ซูหยูจ้องมองญาติเหล่านี้ด้วยความโกรธ ใบหน้าของเธอย่ำแย่อย่างมาก

หลิวหม่านซานร้องไห้รุนแรงขึ้น

"ให้ตายเถอะ เธอมาทำอะไรที่นี่? เธอกำลังป่วยอยู่แท้ๆ! รีบกลับไปนอน!" จางชิงหยูเดินเข้ามา เห็นซูเหยียนอยู่ที่นี่ด้วย จึงรีบพูด

"แม่ ฉันไม่เป็นอะไร" ซูเหยียนพูด

"จะเป็นหรือไม่เป็นก็กลับไปนอน เธอช่วยอะไรลุงไม่ได้หรอก! กลับไป!" จางชิงหยูพูดอย่างจริงจัง

เมื่อซูเหยียนได้ยินก็ถอนหายใจ

แต่ในเวลานี้ มีเสียงดังขึ้นมา

"ช้าก่อนเสี่ยวเหยียน!"

พวกซูเหยียนหันไปมอง เห็นว่าเขาคือเจิ่นฉี

เขาคือลูกพี่ลูกน้องของซูหยูและซูเหยียน ครั้งนี้เขามาที่นี่เช่นกัน

"ลูกพี่ลูกน้อง มีเรื่องอะไรหรอ?" ซูเหยียนถามด้วยความสงสัย

เห็นเจิ่นฉีตบไหล่ของหลิวหม่านซาน ชี้ไปที่ซูเหยียนและยิ้ม: "หม่านซาน คุณร้องไห้ทำไมหล่ะ? ผู้กอบกู้อยู่นี่แล้ว ทำไมยังไม่รีบไปหล่ะ?"

หลิวหม่านซานที่กำลังร้องไห้อยู่รู้สึกประหลาดใจ: "เจิ่นฉี คุณหมายความว่าอะไร?"

"นี่ยังไม่เข้าใจอีกหรอ? อาการของอาไท่ตอนนี้ย่ำแย่อย่างมาก หมอในโรงพยาบาลก็ไม่สามารถรักษาได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครรักษาได้หนิ? ถ้าสามารถเชิญหมอเทวดาหลินมา เขาจะเป็นแบบนี้หรอ?" เจิ่นฉียิ้ม

"ใช่!" หลิวหม่านซานยืนขึ้นมาทันใด จากนั้นไม่นานเธอก็ร้องไห้อีกครั้ง: "แต่หมอเทวดาหลินไม่ได้จะเชิญมาง่ายๆ? ฉันเป็นใครกัน? ไม่สามารถเชิญเขามาได้"

"คุณเชิญเขามาไม่ได้ แต่มีคนสามารถเชิญเขามาได้!" เจิ่นฉีมองไปทางซูเหยียน ยิ้มเล็กน้อย

เมื่อสิ้นเสียง คนตระกูลซูทุกคนก็เข้าใจความหมายของเจิ่นฉี...

หลิวหม่านซานตัวสั่นทันใด

ซูหยูดวงตาเป็นประกาย มองไปทางซูเหยียน

อย่างไรก็ตามก่อนที่แม่และลูกสาวสองคนจะเอ่ยปาก ด้านซูกวงก็เดินเข้ามา ยืนอยู่ด้านหน้าของซูเหยียนและพูดอย่างจริงจัง: "เสี่ยวเหยียน รีบไปโทรและเชิญประธานหลินมารักษาลุงของเธอด้วยเถอะ! รีบไป!"

"พ่อ เอ่อ..." ซูเหยียนอ้าปาก ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี

"ทำไม? เสี่ยวเหยียน ไม่เห็นด้วยหรอ?"

"นี่คือลุงของเธอนะ!"

"เธอคงไม่อยากเห็นเขาตายโดยไม่ทำอะไรเลยใช่ไหม?"

ญาติๆ ตระกูลซูเดินเข้ามาพูดต่อๆ กัน

"ไม่ใช่ คุณป้า คุณน้า...ความจริงแล้ว..."

"เสี่ยวเหยียน ลุงของเธอคือสายเลือดของเธอ ถ้าครั้งนี้เธอไม่ช่วยเขา เธอ..เธอจะสงบจิตสงบใจไปได้ทั่วทั้งชีวิตหรอ?" ซูกวงเองก็รีบร้อน ชี้ไปที่ไอซียูและพูดอย่างตื่นเต้น

"พ่อ ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ช่วย แต่ก่อนอื่นคือฉันสามารถช่วยได้หรือไม่ ฉันไม่ได้คุ้นเคยกับประธานหลินเหมือนที่ทุกคนคิด แม้ว่าฉันจะโทรไป ประธานหลินก็คงไม่ตกลงช่วยหรอก..." ซูเหยียนพูดน้ำตาคลอ

"เสี่ยวเหยียน เธอจะปฏิเสธหรอ?"

"เธออยากเห็นลุงตายจริงๆ ใช่ไหม?"

ทุกคนตำหนิเธอ

ซูหยูไม่พูดอะไร มองไปที่ซูเหยียนด้วยความคาดหวัง

หลิวหม่านซานกระโจนเข้าไปนานแล้ว จับมือของซูเหยียน ร้องไห้เสียงดัง: "เสี่ยวเหยียน เธอสงสารลุงหน่อยเถอะ ช่วยลุงหน่อยเถอะ! ชิงหยู ช่วยบอกลูกสาวหน่อย ขอร้องแหละ ตราบใดที่ช่วยอาไท่ได้ พวกคุณต้องการให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันคุกเข่าให้พวกคุณ!"

เมื่อพูดจบ เธอก็จะคุกเข่า

ซูเหยียนและจางชิงหยูรีบเข้ามาพยุงเธอ

"ป้า อย่าทำแบบนี้เลย"

"ลูกสาว เอาเป็นว่า...ช่วยลุงเถอะ ยังไงเขาก็คือลุงของเธอ..." จางชิงหยูอดไม่ไหวและพูดออกมา

"เอ่อ...โอเค ฉันจะลองโทรหาประธานหม่านดูละกัน..."

ซูเหยียนหมดหนทางอย่างสมบูรณ์

ไม่มีทางอื่น ข่าวลือด้านนอกมากเกินไป