บทที่ 537 ถ้าฉันอยากจะเหยียบใครก็จะเหยียบให้ตาย

ซูหยูสีหน้าเปลี่ยน: "ครั้งที่แล้วมีคนจากทางฝั่งของพวกคุณโทรหาฉัน เป็นหนังแบบนั้นหรอ? ฉันบอกพวกคุณให้นะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ลืมไปเถอะ! ฉันไม่ถ่าย คุณล้มเลิกความคิดเถอะ!"

"นั่นน่าเสียดายจริงๆ! รูปร่างหน้าตาที่สะสวย บวกกับชื่อเสียงของคุณ ไม่ถ่ายก็ไม่เป็นไร ถ้าไม่ถ่าย คุณก็มาอยู่เล่นกับฉันสักสองสามวันแล้วฉันจะไม่ใส่ใจเงินไม่กี่ล้านนั่นก็แล้วกัน เป็นยังไง?" เสว่โยวโยวพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อพูดแบบนี้ ทั้งสองคนก็อึ้ง

"อยู่เล่นกับคุณไม่กี่วันก็พอหรอ?" ซูหยูรู้สึกแปลกๆ และถาม: "เล่นอะไรกับคุณ?"

"ฮ่าๆ ก็เล่นอะไรสนุกๆ ไง!" เสว่โยวโยวเลียริมฝีปาก ดวงตาของเธอดูเคร่งขรึม

ซูหยูตัวสั่น รู้สึกแปลกๆ ส่ายหน้าและพูดอย่างระมัดระวัง: "คุณพูดให้ชัดเจน ถ้าไม่พูดให้ฉันเจน เกรงว่า...ฉันก็คงไม่ตกลง!"

"เหอะ คุณช่างกล้าขนาดนี้หรอ? โอเค ฉันจะพูดกับคุณตรงๆ ละกัน ช่วงนี้ฉันขาดคู่ คู่ที่ใช้ในการฝึกฝน ถ้าคุณยอมมาเป็นคู่ในการฝึกฝนของฉัน หนี้ของคุณก็จะหมดไป เป็นยังไง? สบายใจได้ คุณไม่ตายแน่นอน มากสุดก็แค่แขนขาขาดไป ไม่อันตรายถึงชีวิต อย่างไรก็ตาม ฉันก็คิดว่าการขาดแขนขาไปก็น่าจะดีกว่าแบกเงินหลายล้านใช่ไหม?"เสว่โยวโยวยิ้ม

ทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

"นี่...จะได้ยังไงกัน?" ซูหยูกลัว

"เอาคนไปฝึกฝนหรอ? คุณฝึกอะไรกัน?" หลินหยางถามอย่างจริงจัง

"เกี่ยวอะไรกับคุณ? คุณเป็นคนในครอบครัวของซูหยูหรอ?" เสว่โยวโยวกวาดสายตามองหลินหยาง ถามอย่างไม่แยแส

"ผมเป็นพี่เขยของเธอ"

"เหอะ หรอ? ถ้าอย่างงั้นคุณยอมแทนเธอมาอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับฉันไม่กี่วันได้ไหม?" เสว่โยวโยวถามด้วยรอยยิ้ม: "แค่ไม่กี่วันเท่านั้น หนี้ก็จะหมดลง!"

"ผมไม่ไป ไม่ใช่แค่ผม เสี่ยวหยูเองก็ด้วย หนี้ไม่กี่ล้านนั่นของคุณ พวกเราจะรีบคืนให้ คุณอย่าคิดว่าจะใช้วิธีนี้มาบีบพวกเราได้" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

เมื่อเสว่โยวโยวได้ยินก็อารมณ์ขึ้น

เธอกระแทกเสียง: "ทำดีด้วยไม่ชอบ พวกคุณคิดว่าพวกคุณเป็นใคร? ฉันมาที่นี่เพื่อให้โอกาสพวกคุณ นั่นเป็นเกียรติมากๆ สำหรับพวกคุณแล้ว ยังกล้ามาปฏิเสธฉันอีก! ไม่ดูตัวเองเลย!"

ซูหยูโกรธ กัดฟันพูด: "คุณผู้หญิงโยวโยว ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ก็เชิญออกไปได้!"

"โอเค! ดี! ซูหยู คุณพูดเองนะ คุณอย่ามาโทษว่าฉันไม่ให้โอกาสคุณ! ในสายตาฉันคุณมันก็แค่มดตัวหนึ่ง! ถ้าฉันจะเหยียบฉันก็เหยียบให้ตายได้ แต่ไม่เป็นไร ก่อนที่จะโดนฉันเหยียบตาย เหยียบพี่เขยของคุณให้ตายก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"

เสว่โยวโยวยิ้มด้วยความโกรธ มุมปากยกขึ้น จ้องมองหลินหยางและพูด จากนั้นก็หันหน้าและเดินไปที่รถเบทลีย์ที่จอดอยู่ข้างถนน

ในไม่ช้า เสว่โยวโยวก็นั่งอยู่บนนั้นและเดินจากไป

"น่าขยะแขยง! นังนั่นมันน่าขยะแขยงจริงๆ อายุแค่นี้ทำไมถึงได้อวดดีอย่างงี้!"

ซูหยูกัดฟันด้วยความโมโห ไม่พอใจอย่างมาก

"เสี่ยวหยู ตอนนี้ต้องระวังดีๆ ผมว่าร่างกาย การก้าว คำพูด และการกระทำของเสว่โยวโยวคนนี้แปลกๆ คุณต้องระวังด้วย" หลินหยางพูด

"พี่เขย เธอคงไม่ได้ป่วยทางสมองใช่ไหม?"

"ถ้าป่วยทางสมองก็คงจะดี เกรงว่ามันจะไม่ใช่หน่ะสิ" หลินหยางส่ายหน้า

ซูหยูถอนหายใจและเดินไปที่ห้องของเธออย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย

"พี่เขย คุณกลับไปเถอะ วันนี้ฉันเหนื่อย ขอตัวพักผ่อนก่อน"

"โอเค งั้นก็รีบพักผ่อน มีเรื่องอะไรก็โทรมาหาผม"

"โอเค"

เมื่อซูหยูพูดจบก็เดินเข้าไปในอาคาร

หลินหยางหันหลังและเดินไปยังรถที่จอดอยู่ข้างทาง

เสว่โยวโยวนี่แปลกจริงๆ

ฝึกศิลปะการต่อสู้หรอ?

ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อะไรกันต้องใช้คนที่มีชีวิต? หรือกำลังหาคู่ฝึกซ้อมอยู่?

แต่ซูหยูไม่รู้ศิลปะการต่อสู้นะ บริษัทรักษาความปลอดภัยมีคนมีฝีมือตั้งเยอะแยะเธอไม่ไปหา แต่กลับมาหาซูหยูทำไม?

หลินหยางส่ายหน้าและไม่คิดเกี่ยวกับมันอีก

ขึ้นรถ สตาร์ทและเหยียบคันเร่ง

แต่เมื่อขับไปเรื่อยๆ

จู่ๆ ก็มีเปลวไฟออกมาจากที่นั่งผู้โดยสาร

"อะไรกัน?"

หลินหยางหายใจติดขัดทันที เขารีบหยุดรถ เปิดประตูและวิ่งออกไป

เมื่อเห็นว่าเปลวเพลิงลามเร็วมาก ในชั่วพริบตา รถทั้งคันก็ถูกกลืนหายไป