บทที่ 540 ศพของหญิงสาว

เสียงดังขึ้นสองสามครั้ง จากนั้นก็เห็นเข็มจำนวนหนึ่งแทงเข้าไปที่ขาของซือหม่าซั่วฟาง

ขาทั้งสองข้างที่ไร้ความรู้สึกของซือหม่าซั่วฟางสั่นไหวทันที

เขาเบิกตากว้าง มองไปที่สองขาของตัวเองด้วยความเหลือเชื่อ เขาแทบจะสูญเสียการควบคุม

"ขาของผม...ขาของผม...เมื่อกี้...อยู่ก็รู้สึกได้แล้ว..."

ปากของเขาพึมพำพูดออกมา

แม้แต่คนเหล่านั้นก็ไม่สามารถรักษาขาของเขาได้ แต่หมอเทวดาหลิน...

ซือหม่าซั่วฟางคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป...

"บนโลกนี้ไม่มีใครสามารถรักษาขาทั้งสองของคุณให้หายได้ แต่ผมสามารถทำให้มันฟื้นฟูจนกลับมาเดินได้อีกครั้ง ได้แค่เดิน ไม่สามารถวิ่งได้" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ

แต่เมื่อซือหม่าซั่วฟางได้ยิน น้ำตาก็คลอ มองหลินหยางด้วยตาแดงๆ: "ถ้าหมอเทวดาหลินสามารถทำให้ผมหลุดพ้นจากรถเข็นนี้ได้ ซือหม่าซั่วฟาง...จะพยายามตอบแทนหมอเทวดาหลินอย่างสุดความสามารถ!"

"ไม่จำเป็นต้องตอบแทนผม ผมเป็นคนทำให้ขาของคุณเป็นแบบนี้ ผมเองก็ไม่ต้องการอะไร คุณดูแลตระกูลซือหม่าของคุณให้ทำตัวดีๆ กับผมก็พอ!"

หลินหยางพูด และแทงเข็มอีกหลายเข็มไปอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบปากกาและกระดาษจากโต๊ะ เขียนใบสั่งยาและมอบให้ซือหม่าซั่วฟาง

"อย่าดึงเข็มออก ทิ้งไว้สามวัน หลังจากสามวันไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเพื่อหาแพทย์แผนจีนมืออาชีพมาดึงมันออก จากนั้นก็ใช้ใบสั่งยาสำหรับการทาภายนอกเป็นเวลาหนึ่งเดือนก็น่าจะฟื้นฟูจนสามารถเดินได้แล้ว!" หลินหยางพูด

ซือหม่าซั่วฟางรับใบสั่งยาด้วยมือสั่นๆ เขาแอบเช็ดน้ำตา คุกเข่าลงไปบนพื้นอีกครั้ง เขกหัวให้หลินหยางและปีนขึ้นไปบนรถเข็น ออกไปจากห้องรับแขก

"หวังว่าพวกคุณจะเห็นคุณค่ากับโอกาสนี้ ถ้ามีครั้งหน้า ความหายนะจะรอคุณอยู่"

หลินหยางเฝ้าดูซือหม่าซั่นฟางออกไป พึมพำ

เมื่อส่งตระกูลซือหม่าเสร็จ หลินหยางก็เริ่มเตรียมพร้อมสำหรับบริษัทรักษาความปลอดภัยโยวโยว

เขาอยู่ที่บริษัททั้งคืน เช้าวันต่อมาก็ขับรถไปที่เมืองจางเฉินด้วยตัวเอง

ถึงเวลาเจอเยว่โยวโยวคนนี้แล้ว ไม่งั้น...ชีวิตของเขาคงจะไม่สงบ

"หนึ่งสองหนึ่ง! หนึ่งสองหนึ่ง!"

เสียงสัญญาณดังขึ้นที่สนาม

กลุ่มชายร่างใหญ่ในชุดสีขาวเขาแถวและฝึกฝนที่สนามเด็กเล่น

พวกเขาวิ่งไม่ก็กระโดด บ้างก็ประลอง บ้างก็ยกน้ำหนักหรือวิ่ง เช้าตรู่ คนเหล่านี้เหมือนมีชีวิตที่ดี

ข้างหน้าพวกเขา ชายวัยกลางคนที่มีเคราในชุดศิลปะการต่อสู้กำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่นั่น เฝ้าดูความก้าวหน้าของศิลปะการต่อสู้ของสาวกแต่ละคน

ในขณะนั้นเอง เด็กสาวที่บอบบางและน่ารักในชุดลำลองก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ชายวัยกลางคนก็รีบวางถ้วยน้ำชาลงและลุกขึ้นยืน

"คุณหนู คุณมาแล้ว!" ชายวัยกลางคนยิ้ม

"ฝึกเป็นยังไงบ้าง?" หญิงสาวกวาดสายมองชายร่างใหญ่เหล่านี้และถามด้วยรอยยิ้ม

"คุณผู้หญิง คนเหล่านี้นับว่าฝึกฝนได้ดี อีกทั้งด้วยความขยันที่มากพอ พวกเขาสามารถฝึกฝนได้ตั้งแต่รุ่งสางจนถึงตอนนี้ก็นับว่าประสบความสำเร็จนิดหนึ่งแล้ว" ชายวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม

"ความขยันหรอ นั่นเป็นเพราะเงิน ถ้าพวกเขาไม่ขยัน นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาลำบากเรื่องเงินไม่ใช่หรอ?" หญิงสาวพูดอย่างเยือกเย็น

"ใช่ ใช่ คุณผู้หญิงพูดถูก" ชายวัยกลางคนพยักหน้า

ในเวลานี้ คนที่สวมชุดบอดี้การ์ดวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและกระซิบคำสองสามคำที่หูของหญิงสาว

ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปและเธอก็ตะโกน: "ยกเข้ามา!"

"รับทราบ คุณผู้หญิง!"

ชายคนนั้นวิ่งออกไปทันที

จากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์สองคนก็มาพร้อมกับชายหนุ่มที่มีรอยข่วน

เมื่อหญิงสาวเห็น ใบหน้าของเธอก็เย็นชาทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ผิวหนังของเขาคันอย่างอธิบายไม่ถูก และยากที่จะระงับได้ เขาเกาเนื้อทั้งหมดของเขา และเล็บทั้งสิบก็หลุดออก พวกเราให้ยาระงับประสาทกับเขาเป็นจำนวนมากเขาถึงหยุดลง ไม่งั้นเขาก็คงเกาตัวเองจนตาย" เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ข้างๆ พูดเสียงเบาๆ