บทที่ 543 คนโง่

"พี่เฟิงของคุณเขาเป็นผู้ปราดเปรื่อง เป็นดั่งบนสวรรค์ คนทั่วไปจะไปเทียบกับเขาได้อย่างไร?" ลุงหยานส่งเสียงฮึ่ม มองไปทางหลินหยางด้วยความสงสัยแล้วพูด "พ่อหนุ่ม ที่คุณเรียนเป็นแพทย์แผนจีนใช่หรือเปล่า?"

"ใช่"

"เรียนกับปรมาจารย์ท่านไหน?"

"ปรมาจารย์?" หลินหยางรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นส่ายหัว "ผมไม่เคยเรียนกับปรมาจารย์ท่านไหนมาก่อน"

ลุงหยานอึ้ง

ลมหายใจของเสว่โยวโยวหยุดชะงัก รีบส่งซิกทางสายตาให้หลินหยาง

แต่หลินหยางกลับมองข้าม

"ในเมื่อไม่ได้เรียนกับปรมาจารย์การแพทย์ แล้ว…คุณจบจากสถาบันไหน?"

"ผมไม่เคยเข้ามหาวิทยาลัย"

"อะไรนะ?" ลุงหยานอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

เสว่โยวโยวแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

ใครที่ไหนเขาจะไปตอบแบบนี้?

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น…ทักษะการแพทย์ของคุณ…ไปเรียนมาจากไหน?" ลุงหยานถาม

"ผมเรียนรู้เอง" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

เสว่โยวโยวแทบจะเป็นลมแล้ว

"เหลวไหล!"

ลุงหยานตบโต๊ะด้วยความโกรธแล้วพูด "โยวโยว คุณเป็นอะไรของคุณ? คิดไม่ถึงว่าจะหาคนเร่ร่อนแบบนี้มาปั่นหัวพ่อของคุณและผม! คุณ…คุณใจกล้ามาก!"

"ลุงหยาน!"

"คุกเข่า!" ลุงหยานตะคอก

เสว่โยวโยวตกใจจนตัวสั่น ขาทั้งคู่อ่อนแรงคุกเข่าลงพื้น

"เดิมทีพ่อคุณตั้งใจจะขังคุณไว้ในหุบเขาสำนึกหนึ่งเดือน แต่คุณกลับไปหาหมอเร่ร่อนแบบนี้มาหลอกพวกเรา! ผมว่าถ้าไม่ขังคุณสักปี นิสัยดื้อด้านอย่างคุณคงแก้ไม่หาย! ไป ตามผมกลับไปที่เกาะเดียวนี้!" ลุงหยานพูดด้วยความโกรธ หลังจากนั้นกระชากเสว่โยวโยวเดินออกไปข้างนอก

"ไม่น่ะ ลุงหยาน! ฉันไม่กลับ ฉันไม่กลับไปที่เกาะ…ลุงหยาน ปล่อยฉัน…" เสว่โยวโยวตะโกนทั้งน้ำตา

ส่วนหลินหยางนั่งดื่มชาอยู่บนโซฟา มองดูภาพนี้อย่างไม่ใส่ใจ

แม่มดตัวน้อยอย่างเสว่โยวโยว ทางที่ดีคือถูกขังไว้ที่ไหนสักแห่งจะเหมาะสมกว่า ไม่อย่างนั้นปล่อยออกมามีแต่จะไปทำร้ายคนอื่น

ทว่าในตอนนั้นเอง เสว่โยวโยวตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน

"ลุงหยาน! จะให้กลับไปก็ได้! แต่ฉันออกมาเพื่อตามหาหมอที่มีชื่อเสียงไปรักษาคุณป้าจริงๆ กลับไปแล้ว…คุณต้องบอกพ่อแบบนี้นะ!"

"ตามหาหมอที่มีชื่อเสียง? หมอเร่ร่อนแบบนี้เหรอที่เรียกว่ามีชื่อเสียง?"

"ทักษะการแพทย์ของหลินหยางไม่ธรรมดา คุณไม่เชื่อฉันก็ทำอะไรไม่ได้…ยังไง…ยังไงฉันก็มาเพื่อตามหาหมอ คุณไม่เชื่อฉันเอง…พ่ออยู่ต่อหน้าพ่อฉันก็จะพูดแบบนี้ ฉันไม่ผิด เอาเป็นว่าพวกคุณห้ามส่งฉันไปขังที่หุบเขาสำนึก!"

"นางหนู มาจนถึงขั้นนี้แล้วยังจะปากแข็งอีกเหรอ? ฮึ่ม ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นผมจะพาเขาไปที่เกาะด้วย ผมก็อยากรู้เหมือนกัน หมอที่มีชื่อเสียงของคุณ ตกลงจะมีฝีมือสักแค่ไหน!" ลุงหยานพูดตะคอก

หลังจากที่พูดจบ มือของหลินหยางที่กำลังเขี่ยขี้บุหรี่สั่นสะท้าน บุหรี่ร่วงจากมือตกสู่ผืน

เสว่โยวโยวก็อึ้งเช่นกัน!

"พ่อหนุ่ม ไปกับพวกเราหน่อยเถอะ!" ลุงหยานจ้องหลินหยาง พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"นี่…ผมเป็นแค่หมอเร่ร่อนคนหนึ่ง ผมว่า…ช่างเถอะ…" หลินหยางเค้นรอยยิ้มแล้วพูด

"ทำไม? พ่อหนุ่ม คุณไม่ยอมไป?" ลุงหยานขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แบบนั้นก็หมายความว่า คุณและเสว่โยวโยวร่วมมือกันหลอกพวกเรา?"

"พูดให้ถูกคือหลานสาวของคุณกำลังหลอกพวกคุณ ผมไม่เกี่ยว"

"เรื่องนี้ผมไม่สน! คุณเป็นคนที่หลานสาวของผมเชิญมา! ยังไงก็ต้องรู้เรื่องของพวกเรา หลานสาวของผมต้องเชิญคุณขึ้นเกาะด้วยแน่นอน ถ้าคุณไม่ไป ก็เท่ากับคุณเป็นศัตรูของเกาะเรา คุณอาจจะไม่รู้พวกเราเป็นใคร แต่ผมขอเตือนคุณเอาไว้ก่อน เมื่อไหร่ที่เป็นศัตรูกับเกาะของเรา สิ่งที่กำลังรอคุณ มันมีแต่ฝันร้ายที่ไม่สามารถตื่นจากความฝัน!" ลุงหยานพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

หลินหยางเริ่มรู้สึกปวดหัวแล้ว

เพียงแค่เสว่โยวโยวก็สร้างปัญหาให้กับเขาไม่น้อยแล้ว และเขารู้มาด้วยว่ากลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของเสว่โยวโยวไม่ธรรมดา ถ้าหากมีปัญหากับกลุ่มอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังของเสว่โยวโยว เกรงว่าต่อไปคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่…

งานประชุมใหญ่ใกล้จะเริ่มต้นขึ้น ทางเยี้ยนจินยังไม่ทันสงบลง ถ้าหากมีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง แบบนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดอย่างเห็นได้ชัด

ช่างเถอะ!

หลินหยางถอนหายใจ "ไปกับพวกคุณก็ได้ แต่ว่า…ผมไม่สามารถรับประกันว่าผมสามารถรักษาผู้ป่วยของพวกคุณให้หายหรือเปล่า!"

"พวกเราเคยเชิญหมอที่มีชื่อเสียงมากมาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล ผมย่อมไม่มีทางฝากความหวังไว้ที่บนตัวของคุณ แต่คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าทักษะการแพทย์ของคุณไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้น ก็เท่ากับคุณกำลังหลอกพวกเรา! เมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะต้องลงโทษคุณอย่างหนัก!"

"แล้วถ้าผมสามารถพิสูจน์ว่าทักษะการแพทย์ของผมสูงมากล่ะ?"

"งั้นคุณก็เป็นแขกคนสำคัญของเกาะของเรา! ส่วนนางหนูนี่ ก็สามารถลดหย่อนโทษ"