บทที่ 55 หมอเทวดาที่แท้จริง

เหล่านักข่าวพากันถามต่างๆ นาๆ

แต่...

คำตอบของทุกคนกลับแปลกอย่างมาก

บางคนบอกว่าชนะ

บางคนบอกว่าแพ้

ทำให้นักข่าวเหล่านี้ไม่เข้าใจ

ฝูงชนเองก็งง

"ตกลงใครชนะกันแน่?"

"ใครให้คำตอบที่ชัดเจนกับผมได้บ้าง?"

เมื่อสัมภาษณ์ฝ่ายเกาหลี ฝ่ายเกาหลีตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าชนะ

"เฮอะ ใครชนะใครแพ้ยังต้องถามอีกหรอ ฉีจ้งกั๋วนั่นเป็นตัวแทนของฝ่ายจีนของพวกคุณใช่ไหม! พวกคุณไปถามดู เขาได้แพ้ให้กับอาจารย์ผมไหม ผลการแข่งขันนั้นชัดเจนอย่างมาก ตัวแทนของพวกคุณแพ้แล้ว นี่แหละคือเรื่องจริง!"

ชายในชุดสูทจับไมค์ของนักข่าวและพูดเสียงดัง

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สีหน้าของฉีจ้งกั๋วที่อยู่ข้างๆ ก็แย่สุดขีด

"คุณฉี คุณแพ้จริงๆ หรอ?"

สายตาฝูงชนที่เหมือนคลื่นสึนามิรอบๆ มองมาทางฉีจ้งกั๋ว

ฉีจ้งกั๋วมองไปที่กลุ่มคน ขยับริมฝีปาก โค้งคำนับอย่างย่ำแย่: "จ้งกั๋ว...ทำให้ทุกคนละอายใจ!"

"อะไรนะ?"

ระเบิด

"แพทย์จีน...แพ้จริงๆ หรอ?"

"ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?"

"ก็เห็นอยู่ว่าแพทย์จีนของพวกเราเป็นต้นกำเนิด และแพทย์เกาหลีพัฒนาเปลี่ยนไปจากแพทย์แผนจีนของเราเท่านั้น!"

"ทำไม?"

หลายคนกุมหัวร้องไห้

แม้ว่าหลายคนรู้ว่าการแข่งขันครั้งนี้จะไม่มีความหวัง แต่เมื่อความจริงเข้ามาก็ยังคงรับไม่ได้

จนถึงตอนนี้ ชายคนหนึ่งปีนขึ้นมาบนแท่น และตะโกนใส่ทุกคน

"แพทย์จีนไม่ได้แพ้! !"

ฉากที่เดือดพล่านเงียบลงในทันใด

สายตาของทุกคนมองไปรวมตรงนั้น

"แพทย์จีนชนะแล้ว สองต่อหนึ่ง! สองต่อหนึ่ง! แพทย์จีนชนะแพทย์เกาหลีสองต่อหนึ่ง!" ชายคนนั้นตะโกนสุดเสียง ราวกับว่าเขาต้องใช้กำลังทั้งหมดเพื่อตะโกนออกมา

เมื่อสิ้นเสียง แพทย์เกาหลีก็สีหน้าเปลี่ยนไป

นักข่าวเหล่านั้นรีบจับประเด็น วิ่งไปทางฝ่ายเกาหลีอย่างบ้าคลั่ง

"สองต่อหนึ่งหรอ? คุณพาร์คยองจูน นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"แพทย์จีนแพทย์เกาหลีแข่งกันสามครั้งหรอ?"

"พวกคุณตอบคำถามพวกเราด้วย!"

คำถามของนักข่าวเหมือนปืนกลที่ยิงเข้ามา

สีหน้าของพาร์คยองจูนเคร่งขรึม เขาตะโกนออกมา: "ไม่มีความเห็น! ไม่มีความเห็น!" จากนั้นเขาก็รีบเดินไปที่รถบัสพร้อมกับฝ่าย

การเคลื่อนไหวที่ตื่นตระหนกของฝ่ายเกาหลีแบบนี้กลายเป็นจุดสนใจขจองคนหลายคน

"ใครเอาชนะแพทย์เกาหลีได้?"

มีคนถามด้วยความสนใจ

"เป็นคนจีน! เป็นเทวดาแห่งการแพทย์! เขาเอาชนะแพทย์เกาหลี! แม้ว่าฉีจ้งกั๋วจะแพ้ แต่เขาสามารถเอาชนะติดต่อกันได้สองครั้ง และชนะราชาการแพทย์ด้วย!"

ชายคนนั้นตะโกนออกมาอีกครั้งด้วยสายตาเคารพ

ความรู้สึกลึกซึ้งเช่นนี้ เหมือนลูกศิษย์ที่ซื่อสัตย์อย่างมาก!

คำพูดนี้ทำให้สถานที่นี่ระเบิด...

"โม่ชิง! !"

เสียงดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก จากนั้นชายวัยกลางคนในชุดสูทก็วิ่งเข้าไปในห้องประชุม

โม่ชิงตกตะลึงเมื่อเห็นคนที่เข้ามายืนขึ้นและคำนับในทันใด

"สวัสดีหัวหน้า!"

แขกผู้มาเยือนก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหันและตบหน้าโม่ชิงด้วยหมัด

ปัง!

โม่ชิงถูกต่อยจนเลือดกำเดาไหล แต่ไม่กล้านอนลงไปบนพื้น เขารีบลุกขึ้นมาและยืนตัวตรง

"อ๊า!?"

ทุกคนในห้องประชุมตกตะลึง

เมื่อเห็นการกระทำของโม่ชิงก็รู้เลยว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดา

"ไอสารเลว!" ชายคนนั้นชี้ไปที่จมูกของโม่ชิงและด่า: "คุณว่ามา! คุณมันโง่ถึงระดับไหนกัน! คุณซ่ามาคุณทำเรื่องอะไรดีๆ บ้าง? คุณพูดมาให้ซิ!"

"ขอโทษหัวหน้า ผม...ผมผิดไปแล้ว..." โม่ชิงพูดเสียงเบา