บทที่ 551 วัดชีพจรผ่านอากาศ

ทุกคนได้ยินแล้วขมวดคิ้วแน่นทันที

หมอนี่ยังไม่ยอมรับความจริงอีก?

เขายังไม่รู้เหรอว่าที่นี่มันที่ไหน? ถึงกล้าพูดคำพูดแบบนี้ออกมา?

ทักทาย? มารยาท?

เกาะหวางโยวที่กว้างใหญ่ จำเป็นต้องปฏิบัติกับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างคุณยังมีมารยาทด้วยเหรอ?

แบบนั้นไม่เท่ากับลดสถานะตัวเองเหรอ?

มีผู้คนไม่น้อยถึงกับหลุดหัวเราะ

ส่วนเจ้าเกาะไม่ได้รู้สึกโกรธ เพียงแค่หันไปมองทางหลินหยาง "พ่อหนุ่ม แล้วคุณต้องการเอายังไง?"

"แน่นอนว่าต้องใช้เกี้ยวยกผมไปตรวจอาการดูคนไข้ ผมยืนอยู่ที่นี่ตั้งนาน รู้สึกเมื่อยขาไปหมดแล้ว ถ้าหากไม่สั่งให้คนยกผมไป เกรงว่าผมคงไปตรวจอาการคนไข้ไม่ได้" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

"บังอาจ! คุณใจกล้ามาก ถึงขั้นกล้าพูดจาเหลวไหลแบบนี้!"

"ไอ้หนู อยากตายมากเลยใช่ไหม?"

"ไม่ส่องกระจกดูเงาของตัวเองบ้าง! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร คู่ควรที่จะให้พวกเราใช้เกี้ยวยกคุณด้วยเหรอ?"

คนของเกาะหวางโยวทนไม่ไหวแหกปากด่าทอโดยตรง

คนที่ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองแบบนี้ ทั้งชีวิตของพวกเขายังไม่เคยเจอ!

"หุบปาก!"

เจ้าเกาะตะคอก

ทุกคนรีบหุบปากทันที

กลับเห็นท่านเจ้าเกาะกวาดสายตามองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด หลังจากนั้นส่ายหัว "ทำตามที่เขาต้องการ"

"ท่านเจ้าเกาะ นี่…"

"ผมไม่สนใจคนคนนี้ และไม่อยากเสียเวลากับเขา หลังจากทำตามที่เขาขอ รีบส่งคุณหนูไปที่หุบเขาสำนึกเถอะ" เจ้าเกาะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เขาขี้เกียจพูดอะไรมากอีก สะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้อง

ทุกคนสบตากัน

"ดูเหมือนท่านเจ้าเกาะขี้เกียจถือสาไอ้เด็กคนนี้" ฉู่ซู่พูด

"ไม่งั้นล่ะ? เขาเป็นถึงเจ้าเกาะจะให้ลงมือฆ่าไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแบบนี้เหรอ? เรื่องแบบนี้เผยแพร่ออกไปไม่โดนคนอื่นหัวเราะเยาะแย่เหรอ? ท่านเจ้าเกาะแค่คิดจะใช้เขาอุดปากคุณหนู เป็นข้ออ้างสำหรับการขังคุณหนูไว้ในเกาะก็เท่านั้น"

"ฮึ่ม พวกเราคงต้องปล่อยให้ไอ้เด็กคนนี้อวดดีสักครั้งแล้ว"

แต่ละคนจ้องหลินหยางด้วยความโกรธ

ไม่นาน เกี้ยวถูกหามมาวางลงตรงหน้าประตูห้องประชุม

"ไอ้หนู ขึ้นไปเถอะ" ฉูซู่ตะโกนใส่หลินหยางอย่างไม่สบอารมณ์

"มารยาทค่อนข้างแย่" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "มารยาทแย่แบบนี้ ผมไม่ไปแน่"

"คุณ…"

ฉูซู่รู้สึกโกรธคิดจะลงมือทันที แต่โดนเสว่หยานเดินเข้ามาห้ามไว้

"อาวุโสสาม อดทนไปก่อนเถอะ หลังจากที่เขาออกจากเกาะ คุณอยากสั่งสอนเขายังไงก็ได้" เสว่หยานพูดเสียงเบา

ฉูซู่ได้ยินแล้วจึงยอมหยุด

"ช่างเถอะ ถ้าผมไปถือสากับเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแบบนี้ มีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ! แต่ถึงผมไม่สั่งสอนเขา สักวันก็ต้องมีคนสั่งสอนเขา!" พูดจบ ฉูซู่สะบัดมือแล้วเดินจากไป

"คุณหลิน เชิญขึ้นเกี้ยวเถอะ!" เสว่หยานพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ได้" หลินหยางพยักหน้า เดินออกจากประตู

เกี้ยวที่ถูกวางอยู่ด้านนอกค่อนข้างทรุดโทรม เห็นได้ชัดว่ามีอายุการใช้งานพอสมควร

มันก็ถูก ในปัจจุบันยังมีใครใช้ของแบบนี้อีก? เกาะหวางโยวมีของแบบนี้ก็ถือว่าหาได้ยากแล้ว

หลินหยางก็ไม่รังเกียจ ก้าวเท้าเดินขึ้นไปนั่งโดยตรง

ลูกศิษย์ทั้งหลายแอบพ่นลมออกจากจมูกดังฮึ่ม ภายในใจของแต่ละคนโกรธมาก แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของท่านเจ้าเกาะ พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงทำได้แต่หามเกี้ยวตรงไปทางยอดเขาที่อยู่ใจกลางเกาะ

เกี้ยวโอนเอนสั่นไหวไปมา

หลินหยางถือว่านั่งได้สบาย

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที ในที่สุดเกี้ยวก็มาหยุดลงตรงยอกเขา

บนยอดเขามีสวนไม่ไผ่ที่สวยงามละเอียดอ่อน มีผู้หญิงแต่งตัวสาวใช้ยืนอยู่หน้าประตู เห็นอาวุโสและลูกศิษย์พวกนี้มา รีบคำนับเคารพทันที

"หย่าหง เปิดประตู"

"ค่ะ อาวุโส"

สาวใช้ที่ชื่อหย่าหงรีบวิ่งไปเปิดประตู

หลินหยางลงจากเกี้ยว

"คนที่เหลือรออยู่ที่นี่ อาวุโสทั้งหลายเข้าไปได้" เสว่หยานพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ครับ อาวุโส!"

ทุกคนตอบรับ

สาวใช้พาคนทั้งกลุ่มเดินเข้าไปด้านใน

ภายในมีการตกแต่งจัดวางอย่างระเบียบถี่ถ้วน วัสดุทั้งหมดเป็นแบบสไตล์โบราณ มีทั้งโต๊ะหนังสือไม้และชั้นวางที่ทำจากวัสดุไม้ บนชั้นวางมีของเล่นประเพณีต่างๆถูกวางไว้มากมาย และยังมีม่านโปร่งแสงที่บางเท่าปีกก็จักจั่น มีเตาธูปขนาดเล็กถูกวางอยู่บนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมลอยโชยไปทั่วห้อง

ภายในบ้านสะอาดเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่ามีคนเข้ามาทำความสะอาดสม่ำเสมอ

ห้องโถงชั้นใน มีเตียงไม้ที่ถูกแกะสลักด้วยลวดลายของมังกรและหงส์ตั้งอยู่ตรงนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในอาการหมดสติ ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากกลายเป็นสีม่วง ดูแล้วน่าเวทนามาก