บทที่ 564 ผมควรเอาจริงแล้ว

เสียงแหลมที่ชัดเจนดังขึ้น

เข็มเงินพวกนั้นโดนฟันจนขาดหมด

"สลาตันบุปผา!" เสว่ฉางเฟิงหมุนตัว เงื้อมกระบี่ขึ้นสูงฟาดฟันตรงไปที่หลินหยาง

หลินหยางจับเข็มเงินที่ปลายนิ้วจู่โจมออกไปอย่างดุดัน

ปัง!

เสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้น ร่างกายของหลินหยางถอยหลังไปหลายก้าว แต่ก่อนที่เขาจะยืนได้อย่างมั่นคง เสว่ฉางเฟิงหายไปแล้ว รู้ตัวอีกที ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเขาพร้อมกับฟันกระบี่ลงมาอย่างแรง

หลินหยางรีบหันกลับไปพร้อมกับทะลวงเข็มออกไป

ติง!

เข็มที่แหลมคมสามารถต้านทานคมกระบี่ได้อย่างพอดี

เสว่ฉางเฟิงส่งเสียงฮึ่ม กวัดแกว่งกระบี่ยาว

ชั่วขณะมีเงากระบี่ปรากฏขึ้นจำนวนมาก ราวกับกระบี่กลายเป็นรูหนอนขนาดใหญ่ปกคลุมหลินหยาง

หลินหยางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน เขาทะลวงเข็มออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งสองฝ่ายหนึ่งเข็มหนึ่งกระบี่ กระทบกันจนเกิดเสียงดังปังเหมือนประทัดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

คนทั้งสองสลับกันรุกรับ ร่างกายเคลื่อนไหวไปมาไม่หยุด ผู้คนที่อยู่โดยรอบแทบจะตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาไม่ทัน

เห็นภาพนี้ ในที่สุดเซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนก็รู้ถึงความแตกต่างระหว่างตนเองและผู้ปราดเปรื่องแล้ว

ในขณะเดียวกันพลังที่ผู้ปราดเปรื่องหลินแสดงออกมา ทำให้คนพวกนี้ได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่

ไม่น่าแปลกทำไมคนคนนี้ถึงกล้าพูดจาแบบนี้

คนทั้งสองไม่มีใครเสียเปรียบ ดูแล้วพลังน่าจะเท่าเทียบกัน

เสว่ฉางเฟิงส่งเสียงฮึ่ม แววตาปรากฏให้เห็นความไม่สบอารมณ์

เห็นได้ชัด การต่อสู้ที่สูสีกับหลินหยางทำให้เขาไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

ในฐานะที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเกาะหวางโยว เขามีความภาคภูมิใจของตัวเอง ตอนนี้คนทั้งเกาะกำลังดูอยู่ เขาควรจะเอาชนะหลินหยางอย่างสง่างามไม่มีใครเทียบ

แต่ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างสูสี

นี่ถือเป็นความอัปยศครั้งใหญ่สำหรับเขา!

คิดถึงตรงนี้ เสว่ฉางเฟิงระเบิดพลังทั้งหมดออกมา ไม่มีการกักเก็บแม้แต่นิดเดียว!

ติง! ติง! ติง! ติง…

ประกายไฟระเบิดออกจากตรงกลางระหว่างทั้งสองคนอย่างต่อเนื่อง

เห็นเพียงโดยรอบของหลินหยางเต็มไปด้วยเงากระบี่ ส่วนโดยรอบของเสว่ฉางเฟิงเต็มไปด้วยแสงที่เหมือนกับดาวหาง

เพียงแต่ ไม่ว่าเสว่ฉางเฟิงจะโจมตีอย่างดุดันแค่ไหน ก็ไม่สามารถทลายการป้องกันของหลินหยาง

การป้องกันของหลินหยางไม่ต่างอะไรกับเหล็กกล้า

เสว่ฉางเฟิงยิ่งสู้ก็ยิ่งคลั่ง ยิ่งคลั่งก็ยิ่งดุดัน จิตใจของเขาถูกปกคลุมด้วยไฟแห่งความโกรธ ดวงตาทั้งคู่กลายเป็นสีแดง

"สะบั้นกระบี่ผยอง!"

เสว่ฉางเฟิงส่งเสียงคำราม กระบี่พุ่งออกไปข้างหน้าเหมือนกับสัตว์ร้ายทะยาน

ร่างกายของหลินหยางเอียงไปด้านข้าง คมกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวเจาะกำแพงที่ด้านหลังของหลินหยางจนกลายเป็นรูหลายรู ราวกับใช้กระบี่จิ้มเต้าหู้ โดยเฉพาะปราณกระบี่ถึงขั้นฉีกกระชากโดยรอบของรูจนเปิดกว้าง

เสว่ฉางเฟิงพลิกมือฟันออกไปอีกครั้ง

แค่วก!

แสงของกระบี่สว่างวาบ

กำแพงหินถูกเขาตัดจนขาดโดยตรง!

แต่ในขณะเดียวกัน มีขาข้างหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง ถีบใส่ตรงช่วงเอวของเสว่ฉางเฟิงอย่างแรง

ปัง!

ร่างกายขอเสว่ฉางเฟิงลอยกระเด็นออกไป

ทว่าก่อนที่ร่างกายของเขาจะตกลงสู่พื้น หลินหยางพุ่งตามออกไป ใช้เข็มแทงลงบนหน้าอกของเขา

"แย่แล้ว!"

"ศิษย์พี่ ระวัง!"

เซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนตะโกนด้วยความร้อนใจพร้อมกับพุ่งเข้าไปทางหลินหยาง

หลินหยางพลิกมือเหวี่ยงไปทางคนทั้งสอง

การโจมตีที่รวดเร็วทำให้คนทั้งสองไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกฟาดจนลอยกระเด็นออกไป

เสว่ฉางเฟิงใช้โอกาสนี้กระโดดลุกขึ้นแทงกระบี่ตรงเข้าไปหาหลินหยาง

หลินหยางรีบหลบไปด้านข้าง แต่ท้ายที่สุดก็ช้าเกินไป กระบี่ที่แหลมคมเฉือนผ่านหัวไหล่ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็น

หลินหยางถอยหลังไปหลายก้าว ก้มลงมองไหล่ของตัวเองแล้วขมวดคิ้ว

"ศิษย์พี่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

คนทั้งสองลุกขึ้นแล้วถาม

เสว่ฉางเฟิงกัดฟันแน่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ เดิมทีเขาอยากตะคอกสั่งให้คนทั้งสองถอยไป แต่นึกถึงพลังที่หลินหยางเพิ่งแสดงออกมา เสว่ฉางเฟิงรู้ดี ถ้าหากเขาสู้กับหลินหยางแบบนี้ต่อไป ไม่แน่อาจจะแพ้ก็ได้ ดังนั้นจึงข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้แล้วพูดเสียงเบา "พวกคุณเข้าทางซ้ายขวา ผมจะเข้าตรงกลาง!"

"ได้ ศิษย์!"

คนทั้งสองตอบพร้อมกัน หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปหาหลินหยางอีกครั้ง

เสว่ฉางเฟิงก็ไม่นิ่งเฉย เขากระโดดพุ่งเข้าไปหาหลินหยางพร้อมกระบี่

"แบบนี้สิถึงจะถูก ควรจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว!" แววตาของหลินหยางเย็นชาลง พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ตอนนี้ ผมก็ควรจะเอาจริงแล้ว!"

"เอาจริง?" ลมหายใจของเสว่ฉางเฟิงหยุดชะงัก

หรือผู้ปราดเปรื่องหลินคนนี้…ที่ผ่านมายังไม่ได้เอาจริง?

"จะเป็นไปได้ยังไง?"

เสว่ฉางเฟิงคิดในใจ