บทที่ 569 คุณทำอะไรกับพวกเราหน่ะ?

"พวกคุณ...พวกคุณทำอะไร? ขึ้นมา! ทุกคนขึ้นมาให้หมด!" เสว่หยานตะโกน เขารีบเข้าไปและตะโกนสุดเสียง

แต่...ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ศิษย์เกาะชั้นนอกเหล่านี้ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

พวกเขาไม่สนใจเกาะหวางโยวแล้ว

หลินหยางปรากฏตัวขึ้นมาในวันนี้ พวกเขาจะเสียเวลาอีกต่อไปทำไม?

"ไอพวกโง่ เลี้ยงเสียข้าวสุก กล้าหักหลังเกาะหวางโยวของพวกเราหรอ! พวกคุณไม่ละอายใจหรือไง?" ฉู่ซู่เองก็โมโห เขาเดินเข้ามาและตะคอก

"หักหลังสำนัก ถ้าพวกคุณหักหลังเกาะหวางโยว งั้นพวกคุณก็ไม่คู่ควรอยู่บนโลกนี้! ผมจะฆ่าพวกคุณให้หมด!" ผู้เฒ่าหกตะโกน

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็กระแทกเสียง จ้องมองผู้เฒ่าหก: "ทำไมหรอ? เข้าเกาะหวางโยวของพวกคุณแล้วจะออกไม่ได้หรอ? พวกเขามาเพื่อเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ ไม่ใช่มาเพื่อขายร่างกายตัวเอง! พวกคุณสามารถตัดสินความเป็นตายของพวกเขาได้หรอ?"

"คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ?" ผู้เฒ่าหกอารมณ์ขึ้น

"หลินหยาง ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาพูด หรือว่าคุณอยากจะเขามายุ่งเรื่องภายในเกาะหวางโยวของพวกเรา?" เสว่หยานพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"พวกเขาไม่ใช่คนของเกาะหวางโยวแล้ว"

"ใช่ไม่ใช่ ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาตัดสินใจได้!"

"ใช่ ยังไม่ใช่สิ่งที่คุณที่เป็นคนนอกจะมายุ่ง!"

เหล่าผู้เฒ่าต่างตะคอกออกมา ชี้หน้าหลินหยาง

หลินหยางขมวดคิ้ว ส่ายหน้าและพูดอย่างไร้อารมณ์: "ผู้เฒ่าเสว่ คุณฟังให้ดีนะ คนเหล่านี้ก้มหัวให้ผมแล้ว งั้นก็ต้องเป็นคนของพรรคซวนอีของผม เรื่องของพวกเขาก็คือเรื่องของผมเหมือนกัน ทำไมผมจะยุ่งไม่ได้? เรื่องของพรรคซวนอีไม่ใช่เรื่องที่พวกคุณจะเข้ามายุ่ง!"

"คุณ...!"

หลินหยางหันหน้าไปพูดกับคนเหล่านั้น: "ผมถามพวกคุณ พวกคุณยอมที่จะเข้าร่วมพรรคซวนอีของผมเพื่อเรียนรู้และฝึกฝนไหม?"

"ยอมรับ! พวกเรายอมรับ!"

"ตราบใดที่หมอเทวดาหลินสามารถพาพวกเราไปได้ ไม่ว่าจะพรรคหรือสำนักใด พวกเราก็ยอมเข้าร่วม!"

ศิษยเกาะชั้นนอกเหล่านั้นตะโกนออกมา

"ผู้เฒ่าเสว่ คุณได้ยินแล้วใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"คุณ..."

เหล่าผู้เฒ่าต่างพูดไม่ออก

ด้านเจ้าเกาะหวางโยว เขาทนไม่ไหวแล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "หลินหยาง เหมือนว่าวันนี้คุณตั้งใจที่จะทำลายเกาะหวางโยวของผม!"

"ไม่ใช่เพราะคุณบังคับให้ผมทำหรอ? ผมจะไป ก็ไม่ให้ไป ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมผมต้องเกรงใจกับคุณด้วย?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

เขาไม่ใช่ลูกพลับอ่อน ไม่ใช่ให้ใครมารังแกง่ายๆ

อีกทั้ง เขาไม่ได้สนใจเกาะหวางโยวในสายตาเลยด้วยซ้ำ

เหลียงซวนเหม่ยรีบร้อน หน้าซีด พูดเบาๆ: "หลินหยาง พอได้แล้ว ที่นี่คือเกาะหวางโยว ถ้าเจ้าเกาะต้องการเคลื่อนกำลังของเกาะเพื่อจัดการพวกเรา...เกรงว่าพวกเราคงจัดการได้ยาก..."

"คุณหมายความว่าอะไร?"

"ไม่ต้องไปสนตราสัญลักษณ์เทียนเจียวนั่นแล้ว สำหรับศิษย์เหล่านี้...พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับฉัน ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา! ศิษย์เกาะชั้นนอกไม่ได้เรียนรู้อะไรที่แท้จริง ถ้าลงมือขึ้นมา อาศัยพวกเขาอย่างเดียวคงไม่เพียงพอที่จะช่วยพวกเขาจัดการกับคนแข็งแกร่งบนเกาะได้ ถึงตอนนั้นพวกเราคงถูกล้อมเอาไว้และไม่สามารถหนีได้...รีบหนีออกไปจากเกาะเถอะ..." เหลียงซวนเหม่ยพูดเบาๆ

เมื่อหลินหยางได้ยินก็ส่ายหน้า

"ซวนเหม่ย แม้ว่าคุณและผมจะไม่ได้รู้จักอะไรกันมากมาย แต่ผมเข้าใจคุณ คุณใช้ชีวิตอยู่บนเกาะมาหลายปี ดังนั้นความคิดของคุณต้องอิงกับสภาพแวดล้อมที่นี่ ไม่ผิด แต่ผมจะบอกคุณ ที่คุณคิดยังตื้นเขินเกินไป เรื่องของวันนี้ต้องแพร่กระจายออกไป ถ้าคุณอยากปกป้องแม่ของคุณจริงๆ อยากปกป้องคนใกล้ตัวของคุณจริงๆ คุณไม่ควรเห็นแก่ตัวแบบนี้ อย่าเกรงกลัว! บางครั้งเบื้องหน้าเรานั้นน่ากลัวน้อยกว่าที่เราคิดไว้มาก และคุณไม่ได้อ่อนแออย่างที่ตัวเองคิดด้วย เข้าใจไหม?"

เมื่อเหลียงซวนเหม่ยได้ยิน เธอก็อึ้งอยู่กับที่

สักพัก ส่ายหน้าเบาๆ: "ไม่...เข้าใจ"

"โอเค ผมจะพูดง่ายๆ คือคนเกาะหวางโยวไม่สามารถทำอะไรผมได้ เท่านี้เข้าใจไหม?"

"เอ่อ...นี่... หลินหยาง..." เหลียงซวนเหม่ยพูดไม่ออก

แต่เจ้าเกาะหวางโยวไม่สนใจที่จะเปลืองน้ำลายกับหลินหยางอีกต่อไป

เขาโบกมือ ตะโกน: "ทุกคนฟัง!"

"รับทราบ!"

ชาวเกาะหวางโยวนับไม่ถ้วนจากทั่วเกาะตะโกน

"คนร้ายหลินหยางวางแผนที่จะทำลายเกาะหวางโยวของพวกเรา เป็นความผิดร้ายแรง ผมไม่สามารถให้อภัยได้ จับหลินหยางเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!" เจ้าเกาะหวางโยวตัโกน

เมื่อสิ้นเสียง ทุกอย่างก็ปะทุอย่างรุนแรง

เหลียงซวนเหม่ยหน้าซีดสุดขีด