บทที่ 588 การแสดง

รถแล่นไปยังสำนักงานใหญ่ของสมาคมการแพทย์อย่างรวดเร็วซึ่งเป็นศูนย์วิจัยทางการแพทย์ในเขตชานเมืองอย่างรวดเร็ว

แอนนาเดินไปที่ห้องทำงานของเธอตามปกติ

แต่ขณะที่เธอเดินไปที่ประตูสำนักงาน เธอก็พบว่าประตูห้องทำงานนั้นเปิดอยู่...

"นี่...มันเกิดอะไรขึ้น?" แอนนาหายใจอย่างสั่นเทา เดินเข้าไป

และพบว่าห้องทำงานของตัวเองถูกเก็บกวาดยอ่างสะอาด คอมพิวเตอร์ เอกสารต่างๆ ถูกคนขนออกไปหมดแล้ว!

"ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" แอนนา ร้องออกมา

เธอเข้าใจทันที หันหน้าและเดินไปยังห้องประธาน

ผู้คนที่เห็นแอนนาระหว่างทางต่างมีสีหน้าไม่ค่อยดีและก้มหน้าไม่พูดอะไร

เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ปัง!

ประตูห้องทำงานถูกแอนนาผลักออกอย่างรุนแรง

ขณะนี้มีคนนั่งอยู่ข้างในจำนวนมาก ทุกคนเป็นเจ้าหน้าที่หลักของสมาคมการแพทย์

ประธานกำลังทำการประชุมอยู่

เมื่อเห็นแอนนาวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทุกคนก็ไม่แปลกใจ

ถ้าเธอไม่มา แสดงว่าไม่ใช่แอนนา!

"เรย์ม่อน! คุณดูสิว่าคุณทำอะไร? ห้องทำงานของฉันถูกโจรขโมยหรอ? ทำไมคอมพิวเตอร์เอกสารของฉันหายไปหมด?" แอนนาเดินไปที่โต๊ะของประธานและทุบโต๊ะด้วยความโกรธ

แต่ประธานที่ชื่เรย์ม่อนไม่ได้ตื่นตระหนกใดๆ เลย เขาจ้องมองอย่างสงบและพูด: "แอนนา คุณอย่าเพิ่งโมโห ไม่ได้มีโจร ความจริงผมเป็นคนเรียกให้คนมาเก็บแล้วคอมและเอกสารต่างๆ ในห้องทำงานของคุณไป"

"ให้ตายเถอะ เรย์ม่อน คุณบ้าไปแล้วหรอ? ไม่มีเอกสารพวกนั้นแล้ว ฉันจะพัฒนายาใหม่ได้ยังไง? จะวิจัยพัฒนาเครื่องมือแพทย์ได้ยังไง? คุณทำอะไร?" แอนนาโมโห แทบจะเป็นบ้า

อย่างไรก็ตามไม่รอให้เธอพูดจบ เรย์ม่อนก็พูดขึ้นมา

"ความจริงแล้วคุณไม่จำเป็นต้องพัฒนายาและเครื่องมือใหม่อีกต่อไป..."

เมื่อคำพูดเหล่านี้หล่นลง แอนนาก็อึ้ง ทันใดนั้นแอนนาก็ตกตะลึง ดวงตาที่เหมือนอัญมณีของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มองมาที่เขาอย่างไม่เชื่อ

"เรย์ม่อน คุณ...คุณหมายความว่าอะไร?" ริมฝีปากของแอนนาสั่นไหว

"ตั้งแต่วันนี้ คุณไม่ต้องมาที่สมาคมการแพทย์ของพวกเราอีกแล้ว คุณไม่ใช่นักวิจัยของพวกเราอีกต่อไป คุณ ถูกไล่ออก!" เรย์ม่อนพูดด้วยความนิ่ง

เมื่อแอนนาได้ยิน สีหน้าของเธอก็ซีดเผือด เธอถอยออกไปหลายก้าวเหมือนจะยืนไม่ไหว

หลังจากนั้นไม่นาน ใบหน้าเล็กๆ ที่สวยงามของเธอก็บิดเบี้ยวทันที เธอรีบลุกขึ้น คว้าคอของเรย์ม่อนด้วยมือทั้งสองข้าง และต้องการลากเขาออกไป

คนข้างๆ ตกตะลึงและรีบเร่งที่จะเข้ามาหยุด

"ไอ้สารเลว!! ไอ้เวร! ฉันเริ่มทำงานในสถาบันวิจัยตอนอายุ 16 และฉันใช้เวลาเกือบสิบปีในการพัฒนายาตัวใหม่นี้! สิบปี! แต่แล้วคุณมาไล่ฉันออกจากสมาคม! ไล่ออกจากสถาบันวิจัยหรอ? เรย์ม่อน คุณมัน... ฉันจะฆ่าคุณ! !"

แอนนาสูญเสียการควบคุม เธอแทบบ้าคลั่ง

แต่เรย์หม่อนไม่แสดงสีหน้าใดๆ

ทุกคนรู้ว่าแอนนาต้องเป็นแบบนี้

ท้ายที่สุดยาตัวใหม่นี้พูดได้ว่าใกล้จะสำเร็จแล้ว

เหมือนคนที่สวยงามแบบเธอ วันเวลาที่เธอเอาแต่อยู่ในสถาบันวิจัยก่อนหน้านี้...เสียเปล่าหรอ?

จุดประสงค์ของเธอคือการพัฒนายาต่อต้านริ้วรอยที่แท้จริง ซึ่งเธอสามารถพูดได้ว่าเธอได้ทุ่มเทความพยายามนับไม่ถ้วน

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ด้วยคำพูดเดียว เรย์ม่อนทำให้ทุกอย่างสูญเปล่า โดยเปลี่ยนการทำงานหนักของเธอในเวลาหลายปีให้กลายเป็นขี้เถ้า

เธอจะสงบลงอยู่ได้ยังไง

"คุณแอนนาบ้าไปแล้ว รีบส่งโรงพยาบาลเร็ว ให้หมอดู!" เรย์ม่อนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาของเขาเยือกเย็น

"รับทราบประธาน!"

"รีบจัดเตรียมรถส่งคุณแอนนาไปหาหมอ!"

คนที่อยู่ที่นั่นพยายามดึงและพาแอนนาขึ้นรถที่จัดหามา

"ปล่อยฉัน!"

ทันใดนั้นแอนนาก็ดิ้นรน

คนรอบๆ ไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกแอนนาสะบัดออกไป