บทที่ 592 ปากแข็ง

"แล้วใครมี? เสี่ยวหยู ช่วยผมด้วย ผมต้องการติดต่อประธานหลินเดี๋ยวนี้!"

"เรื่องนี้…ฉันลองโทรถามพี่เขยของฉันดูก็แล้วกัน…"

"ได้! ได้!" ซ่งจิงรีบพยักหน้า

ในตอนนั้นเอง หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยเป็นคนที่มีรูปร่างค่อนข้างอ้วนเล็กน้อย เขาเค้นรอยยิ้มออกมา ก้มเอวต่ำลงพูดกับผู้กำกับซ่ง

"เถ้าแก่ซ่ง มีอะไรเหรอ? คุณเรียกผมมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"ผมขอถามคุณหน่อย วันนี้พวกคุณไล่ประธานหลินใช่หรือเปล่า?" ซ่งจิงกัดฟันแน่นพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

"ไม่เลย! พวกเราจะไปไล่ประธานหลินได้ยังไง? ถึงคุณจะเอาความกล้าของคุณมาให้ผมยืม ผมก็ไม่กล้า!" หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

ถึงแม้เขาเป็นเพียงหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง แต่บุคคลระดับประธานหลินเขาก็เคยฟังผ่านหูผ่านตามาบ้าง

"แล้วทำไมประธานหม่าของหยางหัวถึงบอกว่าพวกคุณไล่ตะเพิดประธานหลินออกจากกองถ่าย?" ซ่งจิงตะคอกเสียงดัง

หลังจากสิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ สถานที่เกิดเหตุเงียบลงทันที

ไล่ตะเพิดประธานหลินออกจากกองถ่าย!

บ้าไปแล้วเหรอ…ใครมันจะไปใจกล้าขนาดนี้?

หัวใจของทุกคนกำลังเต้นรัวอย่างแรง

หัวใจของคนที่เต้นแรงที่สุดก็หนีไม่พ้นฟานเล่อและเวินลี่

ไม่รู้ทำไม เธอมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นในใจ…

เวินลี่แอบมองไปทางฟานเล่อ ในแววตาปรากฏให้เห็นความร้อนใจหลายส่วน

ฟานเล่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับเข้าใจความหมายของเวินลี่ สีหน้าดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที เขาพึมพำเสียงเบา "น่าจะเป็นไปไม่ได้! อย่าคิดมาก! ประธานหลินเป็นบุคคลระดับไหน เขาเป็นถึงมหาเศรษฐีล้านล้าน จะโดนคนไล่ตะเพิดได้ยังไง? ขับรถราคาแสนกว่า สวมเสื้อผ้าตลาดนัด คนแบบนั้นจะเป็นประธานหลินได้ยังไง?"

"นี่…เหมือนจะสมเหตุสมผล แต่…ว่ากันว่าประธานหลินเป็นคนที่ค่อนข้างถ่อมตน โดยทั่วไปแล้วเขาจะไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ…ฉันกังวลว่า…" เวินลี่พูดถึงครึ่งหนึ่งแล้วหยุด

"คุณกังวลอะไรของคุณ อย่าคิดมาก! วางใจเถอะ ไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน!" ฟานเล่อพูด เขายังคงไม่ยอมเชื่อ

"แต่พี่เล่อ…ลองคิดไปในทางที่ไม่ดี ถ้าหากคนคนนั้นเป็นประธานหลิน พวกเราควรจะทำยังไง?" เวินลี่ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ จึงถามด้วยความกังวล

สีหน้าของฟานเล่อเคร่งขรึมลงหลายส่วน หลังจากนั้นส่งเสียงฮึ่มอย่างแผ่วเบา "ยังไม่ต้องพูดถึงว่าใช่หรือเปล่า ถึงใช่แล้วยังไงล่ะ? ละครเรื่องนี้ถึงผมจะไม่ได้เป็นตัวเอก แต่ถ้าหากไม่มีผม ก็ไม่มีแรงกระตุ้นยอดขาย พวกเราเป็นเหมือนตัวแทนของความนิยม! ถ้าหากประธานหลินต้องการให้การลงทุนของเขาได้รับผลตอบแทน งั้นเขาก็ไม่ควรถือสาพวกเราเพราะเรื่องแค่นี้ เพราะเขาสวมหมวก พวกเรามองไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติ! จะโทษพวกเราได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้น ก็มีสิทธิ์อะไรมาโทษพวกเรา? พวกเราเป็นถึงดาราดัง แม้กระทั่งซ่งจิงก็ยังต้องเกรงใจกับพวกเราเลยไม่ใช่เหรอ? ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะเห็นแก่ก่อนหน้านี้เคยถ่ายละครกับซ่งจิงหลายเรื่อง กองถ่ายพยัคฆ์สงครามจะเชิญตัวผมได้เหรอ?"

เวินลี่ได้ยินแล้วตาลุกวาวเป็นประกาย ถึงสบายใจขึ้น

"ทำไมพวกคุณถึงไม่พูด?" ซ่งจิงเห็นไม่มีคนต่อ ยิ่งรู้สึกโกรธ เขาเบิกตากว้างจ้องทุกคน "ผมไม่เชื่อหรอกว่าประธานหลินจะใส่ร้ายพวกเราอย่างไร้เหตุผล! ต้องมีคนล่วงเกินประธานหลินแน่นอน! ต้องมีคนล่วงเกินประธานหลินแน่นอน! ผมขอแนะนำให้พวกคุณก้าวออกมายอมรับผิด หลังจากนั้นตามผมไปขอโทษประธานหลิน! ไม่อย่างนั้น ก็ไสหัวออกจากกองถ่ายของผม!"

หลังจากพูดคำพูดประโยคนี้ออกไป ยังคงไม่มีใครพูดอะไร

ซ่งจิงโกรธจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

จนกระทั่งในตอนนั้นเอง หัวหน้ารักษาความปลอดภัยพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

"ผู้กำกับซ่ง ผมนึกขึ้นได้แล้ว วันนี้มีคนคนหนึ่งจะเข้ามาที่กองถ่าย แต่โดนขวางเอาไว้!"

"ใคร?" ซ่งจิงรีบหันไปมองหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้วถาม

"ผมไม่รู้จักคนคนนั้น เขาสวมหมวก บอกว่าตัวเองเป็นคนของกองถ่ายเหมือนกัน แต่กลับโดนคุณเวินลี่ห้ามไม่ให้เข้า คุณเวินลี่บอกว่าคนคนนั้นมาก่อกวนพวกเรา ก็เลยสั่งให้พวกเราไล่เขาไป!" หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูด

"เวินลี่!" สีหน้าของซ่งจิงเคร่งขรึมลง หันไปเบิกตากว้างใส่เธออย่างกะทันหัน

เวินลี่สะดุ้งตกใจ รีบพูดอธิบาย "ผู้กำกับซ่ง คุณอย่าเข้าใจผิด คนคนนั้นไม่ใช่ประธานหลิน แต่เป็นคนขับรถคู่กรณีของพี่เล่อ! เขามาที่นี่เพื่อต้องการเรียกร้องเงิน ถ้าหากเป็นประธานจริง เขาจะทำเรื่องแบบนี้เหรอ?"

"คนขับรถคู่กรณี? มันยังไงกันแน่?"

"ผู้กำกับซ่ง ตอนที่คุณเข้ามาไม่เห็นว่ารถยนต์ของพี่เล่อถูกชนเหรอ? มันเป็นฝีมือของคนที่ถูกไล่ตะเพิดออกไปคนนั้น คนแบบนี้จะเป็นประธานหลินได้ยังไง?" เวินลี่เค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูด

ซ่งจิงกลับขมวดคิ้ว เบิกตากว้างถามเวินลี่ "คุณรู้จักคู่กรณีคนนั้นหรือเปล่า?"

"ไม่รู้จัก ฉันถึงขั้นไม่เคยเห็นหน้าของเขาด้วยซ้ำ เขาสวมหมวก…"