บทที่ 6 ตำราหวงตี้เน่ยจิง

"แต่ดูจากวิธีช่วยแม่ของคุณโดยการนวดของเด็กหนุ่มคนนี้ เขาน่าจะมีความรู้เกี่ยวกับทักษะการแพทย์ไม่มากก็น้อย" ผู้เฒ่าฉีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

"มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่าเขาไปเรียนวิชาแบบนั้นมาจากไหน เอาเป็นว่าผู้เฒ่าฉี ครั้งนี้ผมเชื่อในฝีมือคุณมากกว่า"

แต่แล้วผู้เฒ่าฉีกลับสะบัดแขนเสื้อ "ผมไม่ช่วย!"

ซูกุ้ยมองตาค้าง

"เพราะอะไร?"

"ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาการของคุณนายซูเลยแม้แต่นิดเดียว จะให้ผมช่วยรักษาเกรงว่าคงจะไม่ทันเวลา มีความเสี่ยงมากเกินไป ในทางกลับกันเด็กหนุ่มคนนี้ เขาสามารถทำให้หัวใจของคุณนายซูที่หยุดเต้นไปแล้วกลับมาเต้นอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจสถานการณ์ของคุณนายซูเป็นอย่างดี ในฐานะหมอคนหนึ่ง ผมย่อมหวังว่าคนไข้จะสามารถพ้นขีดอันตราย สุขภาพฟื้นฟูในเร็ววัน มองจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ให้เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนรักษาคุณนายซูมีโอกาสมากกว่าผม ดังนั้นมองจากมุมมองของคนไข้ ผมไม่มีทางรักษา คุณหมอซู คุณควรจะเชื่อใจน้องชายคนนี้!" ผู้เฒ่าฉีพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"แต่ว่า…"

"หรือคุณไม่ต้องการให้แม่คุณหายดีเหรอ?" ผู้เฒ่าฉีถามกลับ

ซูกุ้ยไม่มีอะไรจะพูด

"ลุงสอง ในเมื่อคุณจะให้ผู้เฒ่าฉีเป็นคนรักษา งั้นผมขอออกไปก่อน" ในตอนนั้นเอง หลินหยางพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

ซูกุ้ยเริ่มกระวนกระวายแล้ว เขารีบดึงหลินหยาง "นายจะไปไหน?"

"ก็คุณจะให้ผู้เฒ่าฉีเป็นคนรักษาไม่ใช่เหรอ?"

"นาย…นายตั้งใจยั่วโมโหฉันเหรอ?" ซูกุ้ยจ้องมองเขาด้วยสีหน้าที่ดุร้าย ตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "นายรักษา! เร็วเข้า! เธอเป็นคุณย่าของนาย ถ้าหากเห็นคนเจ็บแล้วไม่ช่วย! อนาคตของนายจบแน่!"

เปลี่ยนหน้าเร็วชะมัด!

หลินหยางขมวดคิ้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ถ้าหากอยากช่วยคุณย่าก็ทำตามที่ผมบอก รีบใช้เทคนิคการฝังเข็มเฉียนจินฟางหลิงให้กับคุณย่าอีกรอบ!"

สีหน้าของซูกุ้ยเปลี่ยนไปทันที

เขาคงจะคิดไม่ถึง วันหนึ่งเขาจะโดนหลินหยางคนไร้ประโยชน์ในสายตาของเขาชี้ไม้ชี้มือสั่งให้ทำตาม แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ซูกุ้ยส่งเสียงฮึ่ม หยิบเข็มเงินขึ้นมาเริ่มฝังเข็มให้กับคุณนายซูทันที

"วิธีการฝังเข็มบทที่หนึ่งเหรอ? ซุนซือเหมี่ยวสมกับที่เป็นหมอเทวดาในสมัยโบราณ วิธีการฝังเข็มแบบนี้ช่วยกระตุ้นเลือดให้ไหลเวียนได้ตามปกติ สามารถเห็นผลได้ในทันตา…มันวิเศษมาก" ผู้เฒ่าฉีจ้องมองอย่างตั้งใจแล้วพูดด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้ง

แต่ว่าในระหว่างที่กำลังฝังเข็ม ร่างกายของคุณนายซูมีอาการชักกระตุกอย่างกะทันหัน

ซูกุ้ยตื่นตระหนก "หลินหยาง นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เป็นอาการที่พบเห็นได้ปกติ" หลินหยางพูด "เพราะการฝังเข็มบทที่หนึ่งของคุณไม่สมบูรณ์ สิ่งที่คุณเรียนรู้มาเป็นเพียงวิธีการฝังเข็มที่ไม่สมบูรณ์เท่านั้น! คุณยังขาดวิธีการฝังเข็มสุดท้าย!"

"เข็มสุดท้าย?" ซูกุ้ยนึกขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้หลินหยางก็เคยพูดแบบนี้ เขาบอกว่าเป็นเพราะคุณนายซูยังขาดเข็มสุดท้ายก็เลยกลายเป็นแบบนี้

หลินหยางหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งจากถุงเข็มเงินที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมา หลังจากนั้นใช้นิ้วมือถูที่ปลายเข็มสองสามครั้งแล้วส่งให้ซูกุ้ย "ลุงสอง ฝังเข็มลงบนจุดชีพจรไป๋ฮุย(ตั้งอยู่ที่จุดตัดของเส้นกึ่งกลางของส่วนบนของศีรษะและแนวของปลายหูทั้งสองข้าง) ใช้วิธีการฝังโดยการหมุน ออกแรงสามส่วนให้ลึกครึ่งนิ้ว หลังจากที่ฝังลงไปแล้วห้ามยกมือออกจากเข็ม ส่วนนิ้วมือจำเป็นต้องออกแรง จับเข็มเอาไว้ให้แน่นรอจนครบสี่วินาทีแล้วดึงออก เข้าใจหรือเปล่า?"

ในแววตาของซูกุ้ยปรากฏให้เห็นความประหลาดใจ

สิ่งที่หลินหยางพูดมามันสมเหตุสมผล หรือว่านี่ก็คือเข็มสุดท้ายของบทที่หนึ่ง

เขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่

ทำไมคนไร้ค่าอย่างหลินหยางถึงมีความรู้เกี่ยวกับเทคนิคการฝังเข็มบทที่หนึ่ง?

หรือว่าเขาเคยเห็นตำราเล่มนั้น?

แต่ว่า…เขาไปเห็นมาจากไหน?

เพื่อที่จะเรียนวิชาฝังเข็มบทที่หนึ่งของชุดวิชาเฉียนจินฟางหลิง ซูกุ้ยถึงขั้นใช้เงินไปตั้งหลายล้าน!

แต่ซูกุ้ยยังคงทำตามที่หลินหยางบอกพร้อมกับความสงสัยมากมายในใจ

หมุนเข็ม จับเข็ม กดเข็ม…ทำอย่างรวดเร็วในชั่วอึดใจเดียว

ท้ายที่สุดซูกุ้ยก็เป็นหมอการแพทย์จีนคนหนึ่งที่มีประสบการณ์คนหนึ่ง ฝีมือของเขาไม่ธรรมดา เพียงแต่หลังจากที่ฝังเข็มสุดท้ายลงไป คุณนายซูยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

"หลินหยาง นี่นายคงจะไม่ได้ปั่นหัวฉันใช่ไหม?" สีหน้าของซูกุ้ยเคร่งขรึมลง ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง

แต่ในตอนนั้นเอง สีหน้าที่ซีดขาวของคุณนายซูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างกะทันหัน และในขณะเดียวกันก็ไออย่างรุนแรง ส่วนลมหายใจก็ดูมั่นคงขึ้น

"ฟื้นแล้ว?"

"พระเจ้า น่าเหลือเชื่อมาก!"

"ยี่สิบนาทีก่อน คุณนายซูไม่มีแม้แต่สัญญาณชีพแล้ว!"

พวกหมอที่อยู่ด้านข้างอุทานออกมาทีละคน

โดยเฉพาะหมอการแพทย์ฝั่งตะวันตกดูตกใจมาก

นี่ก็คือพลังของการแพทย์จีนเหรอ?

"แม่!"

ซูกุ้ยรีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ

คุณนายซูราวกับได้ยินเสียงเรียกของเขา ลืมตาทั้งคู่ขึ้นด้วยความพยายาม

"ลุงสอง ที่เหลือคุณจัดการก็แล้วกัน"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ หันหลังแล้วเดินออกจากประตูไป

"รอก่อน!" ซูกุ้ยรีบตะโกนเรียกเขา

"มีอะไร?"

"ฉันขอถามหน่อย นายรู้จักทักษะการฝังเข็มของเฉียนจินฟางหลิงได้ยังไง?" ซูกุ้ยสงบสติอารมณ์แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"ง่ายมาก เมื่อก่อนผมเคยเห็น"

"เคยเห็น? ที่ไหน?"

"เยี้ยนจิน" หลินหยางตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากประตู

"เยี้ยนจิน?"

ซูกุ้ยรู้สึกอึ้งไปสักพัก หลังจากนั้นเพิ่งจะนึกได้ ดูเหมือนหลินหยางจะมาจากเยี้ยนจิน