บทที่ 60 ฉู่เหย้าหาง...นายสร้างปัญหาครั้งใหญ่แล้ว!

หลังจากที่พูดจบ มีคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ สุดท้ายโค้งคำนับ 90 องศาให้กับหลินหยาง "คุณหลิน เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อนล้วนแต่เป็นความผิดของผม ไม่ว่าคุณต้องการอะไรคุณพูดมาได้เลย ผมจะยอมทำทุกอย่างขอเพียงแค่คุณให้อภัยผม!"

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์มองตาค้าง

"คุณคือ…ลุงโม่ชิง?" ลมหายใจของฉู่เหย้าหางหยุดชะงัก

ผู้จัดการจางก็รู้จักคนคนนี้เหมือนกัน เขาพูดด้วยความประหลาดใจ "ผู้อำนวยการโม่ นี่คุณกำลังทำอะไร?"

โม่ชิงไม่ได้สนใจคำพูดที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของคนพวกนี้ เขายังคงรักษาท่าโค้งคำนับของตัวเองไว้ไม่ขยับตัว

แต่ว่าหลินหยางไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว

โม่ชิงกัดฟันแน่น เหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างอย่างกะทันหัน หัวเข่าทั้งสองข้างของเขาคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง

"ถ้าหากคุณหลินไม่ยอมให้อภัยผม ผมโม่ชิงจะไม่ลุกขึ้นจากที่นี่"

ทันทีที่ภาพนี้เกิดขึ้น ความวุ่นวายในงานเลี้ยงเงียบสงบลงทันที

วินาทีนี้ลมหายใจและหัวใจของทุกคนหยุดชะงัก…

ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

มีคนมากมายพยายามขยี้ตาตัวเอง หวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันจะเป็นเพียงภาพหลอน

รวมไปถึงฉู่เหย้าหางและผู้จัดการจางก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ความจริงมักจะน่าเศร้าเสมอ!

"ลุง…ลุงโม่!" ฉู๋เหย้าหางตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา

อายุของโม่ชิงก็ไม่ได้มากไปกว่าเขามากเท่าไหร่ แต่เนื่องจากเหตุผลทางสถานะ แม้แต่เขาก็ต้องเรียกโม่ชิงว่าลุง

แต่วันนี้

คนที่ตัวเองเรียกว่าลุง…กำลังคุกเข่าให้หลินหยาง?

บ้าไปแล้วเหรอ?

โลกใบนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

โม่ชิงกำลังคุกเข่าให้คนไร้ประโยชน์ที่งอมืองอตีนรอผู้หญิงเลี้ยง?

ฉู่เหย้าหางรู้สึกว่าหัวสมองของตัวเองกำลังจะระเบิดแล้ว!

ภายในห้องจัดเลี้ยงไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

เรื่องมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันมากเกินไป มีผู้คนมากมายที่ตอบสนองไม่ทันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

สถานการณ์ในตอนนี้เหมือนกับโดนหยุดเวลา

แน่นอน คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดนี้ไม่พ้นซูเหยียน

เธอไม่รู้จักโม่ชิง

แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นใครหรือเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนมาคุกเข่าให้หลินหยางไม่ใช่เหรอ?

ทั้งเมืองเจียงเฉินมีใครไม่รู้บ้างว่าสามีของตัวเองเป็นคนไร้ประโยชน์ที่รอผู้หญิงเลี้ยง คุกเข่าให้คนแบบนี้เหรอ? แล้วต่อไปจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเจียงเฉินยังไง?

แต่ว่าโม่ชิงกลับไม่ได้คิดแบบนั้น!

หัวเข่าของลูกผู้ชายหนักดุจดั่งทองคำ เมื่อไหร่ที่คุกเข่าลงก็เท่ากับความอัปยศ แต่ว่า…เขาก็ยังจำเป็นที่จะต้องคุกเข่า!

เพราะในมุมมองของเขา เขากำลังคุกเข่าให้กับแพทย์แผนจีนของประเทศ!

ถ้าหากเขาไม่คุกเข่า เมื่อไหร่ที่หมอเทวดาหลินคนนี้ยังฝังใจกับคำพูดของตัวเอง ภายใต้ความโกรธตัดสินใจไปอยู่กับคนเกาหลี เมื่อเป็นแบบนั้นสำหรับประเทศจีนมันจะกลายเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ และตัวของเขาก็จะกลายเป็นคนบาป!

เรื่องนี้เขาเป็นคนก่อขึ้นเอง เขาต้องเป็นคนแก้ไขมัน!

การคุกเข่าครั้งนี้คุ้มค่า!

เพียงแต่หลินหยางไม่มีอารมณ์มาสนใจโม่ชิง

"หลบไป!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

โม่ชิงรู้สึกอึ้ง เขามองดูสีหน้าที่เย็นชาของหลินหยางรู้ได้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารีบหลบไปด้านข้างทันที

หลินหยางจับมือของซูเหยียนแล้วก้าวเท้าเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง

"หลินหยาง…" ซูเหยียนไม่รู้จะทำยังไง

เรื่องมันวุ่นวายมาถึงขั้นนี้ เธอไม่สามารถคุยธุรกิจกับฉู่เหย้าหางได้อีกแล้ว เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และยิ่งรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

"หยุดอยู่ตรงนั้น! ใครอนุญาตให้พวกคุณไป?"

ในตอนนั้นเอง พี่เหมยกระโดดออกมาขวางทางของคนทั้งสองเอาไว้

ฉู่เหย้าหางไม่ได้คิดจะห้ามการกระทำของเธอ

"ผมจะนับถึงสาม รีบไสหัวไป" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"ไอ้สุนัขข้างถนน กล้าพูดจาข่มขู่ฉันเหรอ?" พี่เหมยรู้สึกโกรธมาก เธอแยกเขี้ยวเตรียมตัวพุ่งเข้ามาหาหลินหยางพร้อมกับกรงเล็บของเธอ

"ฉู่เหย้าหาง ถ้าฉันจำไม่ผิดเธอคือเลขาของนายใช่หรือเปล่า? เธอบ้าไปแล้วนายจะไม่ดูเธอสักหน่อยเหรอ?" โม่ชิงพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

คำพูดที่เรียบง่ายเพียงประโยคเดียว แต่มันก็ฟังดูน่าตกใจยิ่งกว่าตอนที่เขาคุกเข่ามาเมื่อกี้

ทุกคนรู้สึกตกใจมาก

สีหน้าของฉู่เหย้าหางซีดขาว

โม่ชิงไม่เพียงแต่คุกเข่ายังพูดเข้าข้างคนไร้ประโยชน์คนนี้ด้วย?

เขามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับหลินหยาง?

"เสี่ยวเหมย หยุดเดี๋ยวนี้…" ฉู่เหย้าหางตะโกนด้วยเสียงที่แหบแห้ง

"คุณชายฉู่!" ร่างกายของพี่เหมยสั่นสะท้าน มองเขาอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา

ฉู่เหย้า่หางส่งซิกทางสายตาให้เธอ หลังจากนั้นหันไปมองจางซีที่อยู่ด้านข้าง

จางซีเข้าใจได้ในทันที เขารีบพุ่งออกมาแล้วพูด "ไม่ได้! พวกคุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!"

"ฮืม?" สีหน้าของโม่ชิงเคร่งขรึมลง

พี่เหมยเป็นคนของฉู่เหย้าหาง แต่จางซีไม่ใช่!

เห็นได้ชัด ฉู่เหย้าหางยังไม่ยอมหยุดแค่นี้!

"พวกคุณจะไม่ยอมฟังคำพูดของผมจริงเหรอ?" หลินหยางจ้องมองจางซีด้วยสายตาที่เย็นชา