บทที่ 610 ทำลายหยางหัว?

"เห็นด้วย! เห็นด้วยทั้งหมด! คนแซ่หลินคนนี้กำลังหลอกลวงพวกเรา เขาบอกว่าถ้าพยัคฆ์สงครามอะไรนั่นถ่ายเสร็จพวกเราจะได้รับค่าตอบแทนอย่างสง่างาม เขาบอกให้เราทำงานให้ดี และพวกเราก็พยายามอย่างสุดความสามารถ แต่กลับไม่ได้รับอะไรเลย ไม่พอใจ ฉีกสัญญาโดยตรงและไล่พวกเราออก! คนนี้...โหดร้ายจริงๆ! เขาเป็นพวกหลอกลวง! หลอกลวง!" คนนั้นพูดด้วยอารมณ์ที่ตื่นเต้น

"คุณครับ ลูกค้าของผมไม่มีเหตุผลที่จะหลอกลวงคุณหรือฉีกสัญญาใดๆ!"

"จะมีเหตุผลหรือไม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณพูด แต่เขาต้องพูด ตามเหตุผลแล้ว เขาควรจะจ่ายค่าชดใช้ที่เพียงพอแก่พวกเรา แม้ว่าค่าชดเชยจะไม่จ่าย ค่าแรงของพวกเราก็ควรจะได้ไหม? แต่เขาไม่จ่ายเลย! อย่าว่าแต่หมอเทวดาหลินนั่นจะมีเงิน ความจริงแล้วเขาขี้เหนียวมาก! เขาแค่ไม่อยากจ่ายเงินเดือนให้พวกเราและหาเหตุผลที่จะไล่พวกเราออก! ถ้าไม่เชื่อ ผมสามารถเรียกทุกคนในกองถ่ายออกมาและบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเท็จต่อหน้าเขาได้!" คนนั้นพูดอย่างจริงจัง

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ผู้พิพากษาก็เดือดดาล

"ไม่ใช่มั้ง? ประธานหลินโหดร้ายขนาดนี้เลยหรอ?"

"เพื่อที่จะประหยัดค่าใช้จ่ายในการจ่ายค่าแรง เขาถึงกับต้องบังคับให้คนออกเลยหรอ?"

"เอ่อ...มันดูตลกไปไหม? บริษัทมีหุ้นมูลค่าหลายหมื่นล้าน ทั้งยังมีอนาคตที่ไม่สิ้นสุด เขาจะทำเช่นนี้เพราะจำนวนเงินเท่านี้ทำไม?"

"นี่ก็พูดยาก ยิ่งมีเงินก็ยิ่งขี้เหนียว! คุณอย่าคิดว่าเป็นเพียงการประหยัดเงิน ผมว่าประธานหลินต้องโกรธอย่างแน่ๆ ลองคิดดู ถ้าคนเหล่านี้ทำดี เขาจะทำลายสัญญาและบังคับให้คนเหล่านี้ออกทำไม? แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่จัดการเรื่องของเขาอย่างดี ประธานหลินจึงโมโห และไม่ให้เงินแม้แต่บาทเดียว!"

"เป็นไปได้ แต่สัญญาอยู่ตรงนั้น ถ้าประธานหลินทำเช่นนี้ ไม่เท่ากับทุบเท้าตัวเองหรอ เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยหรอ?"

"น่าจะเคยคิดแหละ บางทีเขาคิดว่าคนเหล่านี้อาจจะไม่กล้าทำอะไรกับเขา..."

หลายคนในห้องพิจารณาคดีเริ่มพูดคุยกัน

"เงียบ! เงียบ!"

ผู้พิพากษาหลิวตีค้อน

ห้องพิจารณาคดีเงียบไปครู่หนึ่ง

"จำเลย พวกคุณมีอะไรอยากจะอธิบายไหม?" ผู้พิพากษาหลิวถาม

"ไม่มีแล้ว ขอบคุณผู้พิพากษาหลิว" ฟางซื่อหมินพูด

"อืม!"

ผู้พิพากษาหลิวพยักหน้า

ถ้าบอกว่าคดีนี้ก็ต้องบอกว่าสัญญานี้เป็นปัญหา อันที่จริงมันไม่ได้มีอะไรที่มากมายและไม่ได้ซับซ้อน เป็นเพียงข้อพิพาทที่โด่งดัง จริงๆ แล้วมันสามารถพิจารณาได้ง่าย

แต่ในเวลานี้ ฉงหมิ่นเซิงเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง

"ผู้พิพากษา พวกเรามีเรื่องที่อยากจะพูดเรื่องหนึ่ง เรื่องนี้สำคัญมา โปรดอนุญาตให้ผมถามคำถามสองสามข้อกับจำเลยในที่สาธารณะ!" ฉงหมิ่นเซิงยกมือขึ้น

"ผู้พิพากษา ผมคัดค้าน ทนายของโจทก์ไม่มีสิทธิ์หรือหน้าที่ในการสอบสวนลูกความของผม!" ฟางซื่อหมินพูดออกมาทันที

"ผู้พิพากษา เรื่องนี้อาจจะร้ายแรงกว่าเรื่องของสัญญา!" ฉงหมิ่นเซิงตะโกน

เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนก็หายใจรุนแรง

"การคัดค้านเป็นโมฆะ เชิญทนายของโจทก์พูด" ผู้พิพากษาหลิวพูด

หลิวซื่อหมิ่นขมวดคิ้ว

ชิวซวนเซิงและพานหลงมองเขา

สำหรับฟานเล่อและเวินลี่ เงยหน้าขึ้นทันใด มองฉงหมิ่นเซินอย่างตั้งใจ ราวกับว่าพวกเขาตั้งหน้าตั้งตารออะไรบางอย่าง

ฉงหมิ่นเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก จ้องมองหลินหยางและถามด้วยใบหน้าจริงจัง: "จำเลย ผมขอถามหยางหัวของคุณไม่สามารถจ่ายค่าเสียหายและเงินเดือนของพนักงานเรื่องนี้ มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเลี่ยงภาษีหรือไม่?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกอย่างก็ระเบิดออก

หยางหัว...

เลี่ยงภาษีหรอ? ?

จริงหรอ?

ถ้าเรื่องนี้คลี่คลาย หยางหัวต้องไม่รอดอย่างแน่นอน! !

ฟานเล่อและฉงหมิ่นเซิง...ต้องการจะฆ่าหยางหัวหรอ?

ปัญหาภาษีทั้งหมดของบริษัทหยางหัวนั้นถูกกฎหมายและสมเหตุสมผล

หลินหยางไม่ได้ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ในการหลีกเลี่ยงภาษี

ต้องจ่ายเท่าไหร่ก็จ่าย

เพราะเขาไม่ได้หลีกเลี่ยงภาษี!

ตั้งแต่หลินหยางก่อตั้งหยางหัวขึ้นมา ทุกเรื่องในบริษัทก็ถูกส่งมอบให้หม่าไห่เพื่อดูแล หลินหยางเกือบจะเป็นเจ้าของที่ปล่อยมือ ให้หม่าไห่เป็นคนจัดการด้วยตัวเอง พนักงานในบริษัทโดยทั่วไปเห็นแต่หม่าไห่ แต่พวกเขาไม่เคยเจอหลินหยางเลย

หม่าไห่ครอบงำอย่างมาก

แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ