บทที่ 618 หลินหยางไม่ได้เป็นคนใจกว้างมากขนาดนั้น

คนทั้งสามยิ้มแล้วพูด หลังจากนั้นเดินออกจากสำนักงาน

"ผมเองก็ควรไปแล้ว" เจิ้งหนานเทียนหันไปพยักหน้าให้เสี่ยวจ้าว เสี่ยวจ้าวรีบเข็นรถเข็นพาเขาออกจากที่นี่ทันที

"ผู้บัญชาการเจิ้ง ผมมีคำถามอยากจะถามคุณ" หลินหยางพูดอย่างกะทันหัน

"คําถามอะไร?"

"เกี่ยวกับเอกสารสองฉบับที่คุณเอามาในตอนแรก…ก็ไหนบอกว่าการผลิตเป็นความลับไม่ใช่เหรอ? ทำไมผู้บัญชาการถึงต้องมาเปิดเผยให้สาธารณชนรู้?"

"นั่นเป็นเพราะปิดไม่อยู่แล้ว" เจิ้งหนานเทียนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูด "ตั้งแต่กองทัพใช้ยาของคุณ ศักยภาพการรบเพิ่มขึ้น แต่ละประเทศเริ่มทำการวิจัยเกี่ยวกับกองทัพของเรา มีคนมากมายกำลังพุ่งเป้ามาที่คุณ ในเมื่อปิดไม่อยู่ งั้นก็อาศัยโอกาสนี้ประกาศออกไปเลย การทำแบบนี้ก็ดูใจกว้างเหมือนกัน แน่นอน สิ่งสำคัญที่สุดคือสามารถช่วยคุณลดปัญหาที่ไม่จำเป็น ต่อไปก็จะไม่มีคนไม่ลืมหูไม่ลืมตามายุ่งกับคุณอีก ต้องบอกก่อน ถ้าหากมีปัญหากับคุณ กองทัพก็จะมีปัญหาไปด้วย! เข้าใจหรือยัง?"

หลินหยางพยักหน้า ย่อมเข้าใจความหมายของเจิ้งหนานเทียนอยู่แล้ว

เขาช่วยหลินหยาง ไม่เพียงเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน

สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องการรับประกันศักยภาพการรบของกองทัพ!

นี่คือหน้าที่ของเขา! และเป็นอาชีพของเขา!

หลังจากงานแถลงข่าวสิ้นสุดลง หลินหยางตรงกับหยางหัวทันที

และผลการตัดสินคดีความครั้งนี้ บางทีอาจจะทำให้ผู้คนที่ติดตามข่าวรู้สึกประหลาดใจมาก

แน่นอน สิ่งที่ทำให้ผู้คนรู้สึกประหลาดใจมากที่สุดก็หนีไม่พ้นคลิปวีดีโอที่ฟานเล่อปล่อยออกมา

เพียงแต่หลังจากคลิปวีดีโอถูกปล่อยออกมา ฟานเล่อได้รับจดหมายทนายของหยางหัวกรุ๊ป…

"เวรเอ้ย ไอ้ลูกสุนัขหยางหัว ถึงขั้นกล้าส่งจดหมายทนายมาให้ฉันเหรอ! คิดว่าฉันกลัวพวกแกหรือยังไง!"

ภายในอพาร์ทเม้นท์ ฟานเล่อโยนจดหมายทนายที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง หลังจากนั้นพูดสบถ

"พี่เล่อ พวกเราไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ก็แค่จดหมายทนายเท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเรารีบคิดวิธีหาทางออกจากเจียงเฉินดีกว่า นี่เป็นถิ่นของประธานหลิน พวกเราทำกับเขาแบบนี้ เขาไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่นอน ถ้าหากเขามาหาพวกเราอีก มันเป็นเรื่องแน่!" เวินลี่ที่อยู่ด้านหลังพูด

"คุณพูดถูก หลังพวกเราออกจากเจียงเฉิน ค่อยคิดหาวิธีเร่งงานคนแซ่หลิน!" ฟานเล่อพูด หลังจากนั้นเดินจากไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูของอพาร์ทเม้นท์ดังขึ้น

คนทั้งสองรู้สึกอึ้ง

"ใคร?" ฟานเล่อตะโกน

"ผมเอง วังฉื่อหยาน!" เสียงที่เคร่งขรึมดังมาจากนอกประตู

"ผู้กำกับวัง?"

ฟานเล่อรู้สึกดีใจ รีบเปิดประตูทันที

กลับเห็นวังฉื่อหยานยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ผู้กำกับวัง ทำไมคุณไม่เข้ามา? มามามา เข้ามานั่งข้างใน!" ฟานเล่อรีบเชิญ

"พวกคุณกำลังจะไปไหน?"

วังฉื่อหยานนั่งลงบนโซฟา กวาดสายตามองกระเป๋าเดินทางของทั้งสองแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"เรื่องมันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกเรายังมีงานต้องทำ ต้องรีบเดินทางกลับ" ฟานเล่อเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูด

"กลับไป? เกรงว่า…พวกคุณคงกลับไม่ได้แล้ว" วังฉื่อหยานพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"กลับไม่ได้แล้ว? ผู้กำกับวัง คุณหมายความว่ายังไง?" ฟานเล่อรู้สึกอึ้ง

"เมื่อกี้เพื่อนวงในของผมคนหนึ่งโทรมาหา ตอนนี้เบื้องบนเซ็นหมายจับแล้ว เป็นหมายจับของพวกคุณ ตอนนี้กำลังมีคนเดินทางมา คิดว่าอีกเดี๋ยวก็คงจะถึงแล้ว เพื่อนของผมบอกให้ผมมาบอกพวกคุณ พวกคุณอย่าคิดหนี ไม่อย่างนั้นถ้าหากหนีก็เท่ากับเป็นผู้ร้ายหลบหนี! โทษจะยิ่งหนักขึ้น!" วังฉื่อหยานพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

หลังจากพูดจบ ร่างกายของคนทั้งสองสั่นสะท้านเหมือนโดนฟ้าผ่า!

"ผู้กำกับวัง คุณ…คุณพูดอะไรนะ? จับพวกเรา? ไม่…พวกเราทำอะไรผิด? ทำไมต้องจับพวกเรา? ผม…ผมถูกใส่ร้าย! !" ฟานเล่อพูดด้วยความร้อนใจ

เวินลี่ตกตะลึงมองตาค้างไปนานแล้ว

"ทำผิดอะไร? ฟานเล่อน่ะฟานเล่อ! คุณมันโง่เกินไปหรือเปล่า? แพ้คดีความก็ช่างสิ ทำไมคุณต้องมอบแฟลชไดร์ฟให้นักข่าว ปล่อยให้พวกเขาเผยแพร่ด้วย? คุณรู้หรือเปล่าว่าภาพคลิปวีดีโอที่อยู่ด้านในเป็นอะไร?"

"รู้…รู้สิ ก็แค่ภาพที่หยางหัวกำลังบรรจุสินค้าไม่ใช่เหรอ…ทำ…ทำไม?"

"หรือตอนที่อยู่บนศาลคุณได้ยินไม่ชัดเจนเหรอ? ไม่รู้เหรอว่ายาล็อตนั้นกำลังจะถูกส่งไปที่ไหน?"