บทที่ 636 การถ่ายทอดสดต้องดำเนินต่อ

เยี้ยนจิน

ตระกูลเหลียง

"พี่ รอผมด้วย! พี่! รอผมด้วย จะรีบร้อนกลับบ้านไปทำอะไร? ก็ไหนบอกว่าจะสอนศิลปะการต่อสู้ไอ้ผมไม่ใช่เหรอ?" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยวิ่งตามเข้าไป

แต่เหลียงซวนเหม่ยกลับไม่สนใจ เธอเปิดทีวีอย่างเร่งรีบแล้วกดไปที่ช่องรายการสด

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยเหลือบมองทีวีแวบหนึ่ง พูดด้วยสีหน้าที่ขมขื่น "พี่ รีบกลับมาเพราะดูแพทย์แผนจีนเน่าๆเนี่ยเหรอ?"

"ห้ามพูดเหลวไหล!" สีหน้าของเหลียงซวนเหม่ยเปลี่ยนไปทันที เธอหันไปพูดดุเหลียงเสี่ยวเตี๋ย

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยสะดุ้ง หลังจากนั้นพูดด้วยท่าทางที่น่าสงสาร "พี่ โตจนถึงป่านนี้แล้ว พี่ยังไม่เคยดุผมมาก่อนเลย…พี่เป็นอะไรไป…"

เหลียงซวนเหม่ยรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นสุดลมหายใจเข้าลึกๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมาก "เสี่ยวเตี๋ย นั่งลงตั้งใจดูทีวี"

"พี่คงจะไม่ได้เป็นแฟนคลับของหมอเทวดาหลินคนนั้นด้วยหรอกมั้ง? ในชั้นเรียนของผมมีแฟนคลับของเขาหลายคนเลย ต้องยอมรับว่าหน้าตาของเขาหล่อใช้ได้…แต่ผมไม่ชอบท่าทางของเขา มันดูโอ้อวดมากเกินไป"

"ทักษะการแพทย์ของเขาใช้ไม่ได้เลยเหรอ?" เหลียงซวนเหม่ยถามกลับ

"ผมไม่เข้าใจแพทย์แผนจีนสักหน่อย"

"ไม่เข้าใจก็ต้องนั่งลง!"

"นี่…ก็ได้…" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

เวลาล่วงเลยผ่านไปทีละนิด

ตรงหน้าของถนนปิเอเตอเลนประเทศสหรัฐอเมริกา มีทหารรักษาการเกือบหนึ่งร้อยนายเฝ้าประจำการอยู่ตรงหน้าประตูบ้านเลขที่111 แบ่งเป็นซ้ายขวาสองข้างอย่างเป็นระเบียบ ส่วนด้านนอกอัดแน่นไปด้วยนักข่าวที่มาจากทั่วสารทิศ หลังจากที่ลงจากเครื่องบินก็ตรงมาที่นี่ทันที นอกเหนือจากนี้ยังมีผู้ชมอีกกลุ่มใหญ่

การจราจรติดขัด ตำรวจในท้องถิ่นจำเป็นต้องออกมารักษาความสงบ

เวลาหกโมงห้าสิบนาที เจ้าชายเบอเค่อและทีมแพทย์ส่งเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตเข้าไปในคลินิกของหลินหยาง ภายใต้การนำของแอนนา

ส่วนหลินหยางได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าบ้างแล้ว

เขากวาดสายตามองกล้องนับร้อยตัวที่สุดติดตั้งไว้ในห้อง หลังจากนั้นหันไปพยักหน้าให้เจ้าชายเบอเค่อแล้วพูด "เริ่มได้แล้ว!"

เครือข่ายสื่อหลักของแต่ละประเทศเริ่มทำการถ่ายทอดสดทันที

สายตานับร้อยล้านคู่กำลังจ้องโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ หรือทีวีเพื่อดูการถ่ายทอดสด

ภายในคลินิก

หลินหยางเตรียมเตียงสีขาว หลังจากนั้นวางตัวของเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตที่หลับไหลลงบนเตียง

ตอนนี้สีหน้าของเธอดูซีดขาวและดูผอมไปเยอะมาก เห็นแล้วให้ความรู้สึกปวดใจ ผมสีบลอนด์ที่เคยดูเงางามของเธอก็ดูแห้งมาก

ส่วนแอนนาสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ด้านข้าง เธอกำลังเตรียมอุปกรณ์ ส่วนหลินหยางเลิกแขนเสื้อของเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตขึ้น นวดหลังมือของเธอไม่หยุด สักพักก็เปลี่ยนไปลูบท้องของเธอ

ผู้คนที่อยู่ด้านข้างเห็นแล้วขมวดคิ้ว

"เจ้าชาย องค์หญิงเป็นคนของราชวงศ์ เขาทำแบบนี้กับเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตต่อหน้าคนทั่วโลก…ราชวงศ์จะไม่เสียหน้าเหรอ" คนที่อยู่ด้านข้างพูดกับเจ้าชายเบอเค่อ

"เขากำลังรักษาคนป่วย ในเวลาแบบนี้แล้วยังจะไปพิจารณาเรื่องพวกนั้นอีกทำไม? ที่ผมต้องการคือมาร์กาเร็ตที่สุขภาพแข็งแรง ผมไม่สนใจเรื่องอื่น!" เจ้าชายเบอเค่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

คนด้านข้างได้ยินแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากนวดไปสักพัก หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาแล้วเป่า

เห็นเพียงเข็มเงินเกิดการสั่นอย่างกะทันหันทันที

เช่นเดียวกับแมลงปอที่กระพือปีก มันสั่นอย่างรวดเร็วจนถึงขั้นสามารถเห็นเป็นภาพติดตา

ส่วนคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ผู้คนที่มีความรู้เกี่ยวกับแพทย์แผนจีนที่ดูจากทางบ้านถึงกับตกตะลึง

หนึ่งในนั้นคือราชาแพทย์ของประเทศเกาหลี

"หรือนี่ก็คือ…เข็มซวนซินที่หายสาบสูญไปนานมากของประเทศจีน?" ราชาแพทย์เกาหลีพูดอุทาน

นักเรียนที่อยู่ด้านข้างรู้สึกอึ้ง หันไปมองเขาพร้อมกัน

"อาจารย์ เข็มซวนซินคืออะไร?" มีคนถามด้วยความระมัดระวัง

"เป็นวิธีฝังเข็มโบราณของประเทศจีน อาจารย์เคยได้พูดคุยกับแพทย์แผนจีนผู้สูงอายุคนหนึ่งตอนเดินทางไปเที่ยวประเทศจีน วิชาฝังเข็มชุดนี้น่าจะมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสองพันปี ตอนนั้นประเทศจีนยังอยู่ในช่วงสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีหมอคนหนึ่งชื่อซวนโหย่วจื่อ เขาใช้เวลาทั้งหมดสามสิบปีเดินทางไปทั่วประเทศจีนเพื่อเรียนวิชาฝังเข็ม เขารวบรวมจุดแข็งของทุกคนเข้าด้วยกัน จนสามารถคิดค้นชุดวิชาฝังเข็มซวนซิน ชุดวิชาฝังเข็มชุดนี้สามารถปรับปรุงเส้นประสาทและหลอดเลือดในร่างกายของมนุษย์ไปในทางที่ดี ถ้าหากผมเดาไม่ผิด หมอเทวดาหลินกำลังจะใช้วิชาฝังเข็มชุดนี้มาล้างพิษในร่างกายของผู้ป่วย!" ราชาแพทย์เกาหลีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"จริงเหรอ?"

"คิดไม่ถึงว่าประเทศจีนจะมีทักษะการฝังเข็มที่ร้ายกาจแบบนี้อยู่ด้วย!"

นักเรียนทุกคนรู้สึกประหลาดใจมาก

"ฮึ่ม แค่นี้นับประสาอะไร? เมื่อเทียบกับวิชาฝังเข็มของประเทศเรายังห่างชั้นกันอีกเยอะ ครั้งก่อนถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะอาจารย์ประมาท มีเหรอที่หมอเทวดาหลินคนนั้นจะชนะอาจารย์? ในทางกลับกันถ้าให้อาจารย์ของเราไปรักษาเจ้าหญิงคนนั้น อาการป่วยของเจ้าหญิงคนนั้นคงจะหายดีตั้งนานแล้ว!" มีนักเรียนคนหนึ่งพูดด้วยความไม่พอใจ