บทที่ 646 หย่าเถอะ!

ซูเหยียนสะดุ้งได้สติอย่างกะทันหัน สีหน้าดูน่าเกลียดจนถึงขีดสุดอีกครั้ง

"คุณชายจง ผู้หญิงที่คุณชอบคนนั้นเป็นใคร?"

"ใช่แล้วคุณชายจง บทเพลงเมื่อกี้คุณเล่นเพื่อใคร?"

"คุณชายจง รีบประกาศนางเอกออกมาเถอะ!"

แขกทุกคนทยอยกันพูด

พวกเขาทุกคนพยายามถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว เพราะต้องการเติมเชื้อไฟ…

คุณชายจงส่ายหัว "ทุกท่าน อย่าทำให้ผมลำบากใจเลย ผมไม่อยากรบกวนเธอ ต่อจากนี้ เชิญชมการแสดงของคุณแฮรี่ดีกว่า"

พูดจบ คุณชายจงกลับไปที่ของตัวเอง ยกเหล้าขึ้นมาดื่มเพียงลำพัง

เชื้อไฟเริ่มลุกได้ที่แล้ว

ไม่เร่งไม่รีบ ไม่บีบคั้น

หลินหยางครุ่นคิดในใจ

ซูเหยียนลังเลสักพักแล้วพูดเสียงเบา "คุณชายจง ฉันรู้สึกเหนื่อยแล้ว ขอกลับห้องไปพักผ่อนก่อน!"

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีกแล้ว ไม่เช่นนั้นจะเกิดเรื่องแน่นอน

แต่คุณชายจงกลับสัมผัสได้ถึงความต่อต้านของอีกฝ่าย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง "ประธานซู คุณโอเคหรือเปล่า?"

"ฉันแค่…ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้…"

"ประธานซู หวังว่าบทเพลงเมื่อกี้จะไม่ทำให้คุณรู้สึกรำคาญ…" คุณชายจงพูดด้วยน้ำเสียงที่ขอโทษ

ซูเหยียนยิ้มแล้วยิ้มอีก ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอก้มหน้าเดินออกไปทางข้างนอก

หลินหยางขมวดคิ้วไม่พูดอะไร เพียงแค่มองคุณชายจงแวบหนึ่ง หลังจากนั้นเดินตามซูเหยียนออกจากโรงแรม

คุณชายจงได้เตรียมโรงแรมไว้ให้ซูเหยียนเรียบร้อยแล้ว

หลังจากกลับมาถึงห้อง ซูเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เหมือนกับได้หลุดพ้น

"ดูเหมือนคุณชายจงคนนั้นจะสนใจคุณ"

หลินหยางล้างมือแล้วพูด

"ทำไม? คุณหึงเหรอ?" ซูเหยียนหันไปมองเขาแล้วพูด

"มันไม่ใช่แบบนั้น ไม่ช้าไม่เร็วพวกเราก็ต้องหย่า ผมเห็นว่าคุณชายจงคนนี้อายุยังน้อยและร่ำรวย หน้าตาก็ไม่เลว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นศิลปิน คงมีผู้หญิงมากมายชอบเขามั้ง" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"แต่ฉันไม่สนใจเขา" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ถ้าหากไม่ได้เพื่อคุยธุรกิจ ฉันเองก็ไม่อยากใกล้ชิดกับเขา"

"เหรอ?" หลินหยางเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองเธอด้วยความไม่เข้าใจ "ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบแบบนี้คุณก็ไม่ชอบ? คุณคงจะไม่ใช่พวกเลสเบี้ยนหรอกมั้ง?"

"คุณนั่นแหละเลสเบี้ยน ก่อนที่พวกเราจะหย่าร้างกัน ฉันไม่มีทางไปคิดเรื่องแบบนั้น!" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธ

หลินหยางเงียบไปสักพัก หลังจากนั้นถอนหายใจ "ระหว่างพวกเราไม่มีความผูกพันอะไรที่น่าพูดถึง ถึงจะเป็นแบบนั้น ทำไมถึงยังต้องรั้งอีกฝ่าย? อันที่จริงผมคิดว่าพวกเราควรจะปล่อยมือได้แล้ว เมื่อเป็นแบบนั้น มันก็จะไม่ทำให้คุณและผมเสียเวลา…"

ซูเหยียนได้ยินแล้วรู้สึกอึ้ง มองเขาด้วยความตกตะลึง "คุณหมายความว่ายังไง?"

"เราหย่ากันเถอะ" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

ซูเหยียนมองหลินหยางด้วยสายตาที่เหม่อลอยเล็กน้อย

คิดว่าตัวเองฟังผิดไป

มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าทำไมหลินหยางถึงพูดคำพูดแบบนี้ออกมาอย่างกะทันหัน…

ต้องบอกก่อน เขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิง!

มีภรรยาแสนสวยที่เหมือนกับดอกไม้หยกแบบนี้ไม่รู้จักไขว่คว้า เขายังต้องการอะไรอีก?

ถึงแม้ภรรยาคนนี้จะเป็นแค่ในนาม…

แต่มีผู้คนมากน้อยเท่าไหร่ที่อยากเป็นสามีภรรยาในนามของซูเหยียนแต่ก็เป็นไม่ได้…เขายังมีอะไรที่ไม่พอใจอีก?

"หรือว่าคุณ…มีผู้หญิงที่ชอบแล้ว?" ซูเหยียนขมวดคิ้วถามเสียงเบา

"ไม่มี"

"แล้วอยู่ดีๆคุณพูดเรื่องนี้ทำไม?"

"ผมแค่ไม่อยากทำให้คุณเสียเวลา? เพราะคุณและผมเป็นสามีภรรยากัน ดังนั้นที่ผ่านมาคุณจึงไม่กล้าล้ำเส้น! มันไม่เป็นผลดีอะไรกับคุณเลย สามีภรรยาของเรามันก็เป็นแค่ในนาม เป็นแค่การแสดงที่ไร้สาระเท่านั้น แล้วทำไมคุณต้องอดทนแสดงต่อไป? แบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ทำไม? คุณทนไม่ไหวแล้ว? หรือว่าคุณรังเกียจฉัน?"

ดวงตาของซูเหยียนเริ่มกลายเป็นสีแดง ลุกขึ้นยืนมองเขาด้วยความเศร้าเล็กน้อย

คนทั้งสองยืนใกล้กันมาก

หลินหยางสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมที่อยู่บนตัวซูเหยียน และสามารถมองเห็นน้ำตาที่นองอยู่ในแววตาของเธอได้อย่างชัดเจน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "ตั้งแต่เริ่มจนจบ ไม่ใช่ผมรังเกียจคุณ แต่พวกคุณต่างหาก…ที่กำลังรังเกียจผม ไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ซูเหยียนพูดอะไรไม่ออก

ถูกต้อง

ตั้งแต่เริ่มจนจบ หลินหยางเคยรังเกียจซูเหยียนตั้งแต่เมื่อไหร่?

ที่ผ่านมาซูเหยียน ซูกวง จางชิงหยู่จนถึงคนทั้งตระกูลซู กำลังรังเกียจหลินหยางไม่ใช่เหรอ?

"เรื่องนี้จะโทษใครได้? ไม่ใช่ว่าต้องโทษคุณเหรอ? ถ้าหากคุณสามารถประสบความสำเร็จหน่อย ถ้าหากคุณสามารถพยายามหน่อย คุณสามารถพัฒนาตัวเองขึ้นหน่อย ใครจะไปดูถูกคุณ? คุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีความสามารถเหมือนกับจงหงเลยเหรอ? คุณไม่สามารถหางานทำปกติ ออกจากบ้านตอนเช้ากลับบ้านตอนค่ำเหมือนคนทั่วไปเลยเหรอ ไม่ใช่เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านไม่คิดจะทำอะไร คุณไม่สามารถทำให้พ่อแม่ของฉันเปลี่ยนทัศนคติเลยเหรอ?"

ซูเหยียนพูดด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเล็กน้อยจนน้ำเสียงเริ่มแหบ