บทที่ 648 ต้อจากนี้ก็พวกคุณ!

"สุขสันต์วันเกิด ชน!" จงหงยกแก้วไวน์ขึ้น

"ขอบคุณ" ซูเหยียนก็ยกแก้วขึ้นเช่นกัน ใช้ริมฝีปากแตะขอบแก้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดื่ม

ในตอนนั้นเอง ไฟในห้องโถงหรี่ลงอย่างกะทันหัน

ซูเหยียนรู้สึกอึ้งเล็กน้อย

กลับเห็นแสงสปอร์ตไลท์ส่งตรงไปทางโต๊ะเปียโนที่อยู่ตรงกลาง

นักเปียโนที่เมื่อช่วงตอนกลางวันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

"คุณสุภาพบุรุษ คุณสุภาพสตรี วันนี้เป็นวันเกิดของคุณผู้หญิงแสนสวยคนหนึ่ง ผมขอเป็นตัวแทนเพื่อนของผม บรรเลงเพลงนี้ให้กับคุณผู้หญิงแสนสวยคนนั้น หวังว่าทุกคนคงจะชอบ และหวังว่าคุณผู้หญิงแสนสวยคนนั้นจะมีความสุข!"

แฮร์รี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด หลังจากนั้นจมอยู่กับห้วงโน้ตดนตรีของตนเอง

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ฟังอย่างตั้งใจ

ซูเหยียนก็เช่นกัน

เธอไม่ค่อยได้ฟังเสียงเปียโนมากเท่าไหร่ แต่ต้องยอมรับว่าฝีมือของคุณแฮร์รี่คนนี้ยอดเยี่ยมมาก ถึงเธอจะไม่มีความสนใจเกี่ยวกับเปียโน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะฟังอย่างตั้งใจ

จงหงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นสถานการณ์ มุมปากกระตุกขึ้น

เขาเคยอ่านหนังสือจิตวิทยาหลายเล่ม และเคยปรึกษาพูดคุยกับนักจิตวิทยาชื่อดังหลายคน

ในมุมมองของเขา ความรักก็คือเกมทางจิตวิทยา อยากทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งหลงรักตนเอง ขอแค่มุ่งเน้นไปในทิศทางที่เธอสนใจก็พอ

เมื่อไหร่ที่เธอคนนั้นรู้สึกสนใจของบางสิ่งบางอย่างที่คุณทำให้ และของสิ่งนั้นก็เป็นของที่ตนเองสนใจ เมื่อเป็นแบบนั้นเธอก็อาจจะไม่สามารถต้านทานเสน่ห์ของเขา

ดูเหมือนตอนนี้ซูเหยียนจะเริ่มสนใจเปียโนแล้ว

ต่อจากนี้ เขาแค่พูดคุยกับซูเหยียนเกี่ยวกับเรื่องเปียโน ผู้หญิงคนนี้จะต้องเกิดความสนใจในตัวเขาแน่นอน!

ซูเหยียนย่อมไม่รู้ความคิดของจงหง

ในขณะเดียวกันบนชั้นสอง ก็มีคนที่ตั้งใจฟังเสียงเปียโนอีกคนเช่นกัน

นั่นก็คือหลินหยาง

ตอนนี้เขากำลังนั่งเงียบๆอยู่มุมด้านหลัง ผู้คนที่อยู่โดยรอบล้วนเป็นคนหนุ่มสาวที่จงหงเชิญมาเมื่อกลางวัน ส่วนทางนี้ได้ยินเสียงเปียโนดังมาจากห้องโถง ทุกคนเข้าใจทุกอย่างแล้ว…

"น้องหลิน มามามา ผมดื่มให้คุณหนึ่งแก้ว!" ในตอนนั้นเอง ชายอ้วนจูกุ้ยเดินถือเหล้าขาวเข้ามาอย่างยิ้มแย้ม

"คุณจู ผมไม่ได้ดื่มเหล้าบ่อยมากนัก" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"น้องหลิน คุณพูดแบบนี้ก็เท่ากับไม่ไหวหน้าผมเหรอ?" จูกุ้ยพูดด้วยท่าทางที่ไม่มีความสุข

"แล้วคุณอยากให้ผมไว้หน้าคุณยังไง?" หลินหยางมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูด

"ง่ายมาก พวกเราดื่มเหล้าที่อยู่ในแก้วให้หมด! หลังจากดื่มหมดพวกเราก็คือพี่น้องกัน!" จูกุ้ยพูดอย่างกว้างขวาง

"เรื่องนี้…" สีหน้าของหลินหยางดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที หลังจากนั้นพยักหน้า "ก็ได้ ในเมื่อคุณจูพูดถึงขนาดนี้ ผมเองก็ไม่ใช่คนไร้น้ำใจ มา ดื่ม!"

"ถูกต้อง มันต้องแบบนี้สิ มา! ดื่ม!"

จูกุ้ยยิ้มแล้วพูด หลังจากนั้นดื่มจนหมดแก้วพร้อมกับหลินหยาง

เหล้าแก้วนี้อย่างน้อยก็มี150มิลลิลิตร จูกุ้ยดื่มจนหมดในรวดเร็วแต่ท่าทางของเขายังดูปกติ ส่วนหลินหยาง ดูเหมือนฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มจะขึ้นสมองแล้ว ท่าทางของเขาส่ายเล็กน้อย

คนหนุ่มสาวที่อยู่บนโต๊ะพากันแอบส่งสายตาให้กันและกัน

หลังจากนั้นมีคนลุกขึ้นอีกคน เดินเข้าไปหาหลินหยางพร้อมกับเหล้าขาวในมือ

"น้องหลิน คุณดื่มกับพี่จูแล้ว ถ้าไม่ดื่มกับผมก็ถือว่าดูถูกผม มามามา พวกเราก็มาชน ดื่มให้หมดในรวดเดียวเลย!" คนคนนั้นยิ้มแล้วพูด

"ผม…เมื่อกี้ผมเพิ่งหมดไปหนึ่งแก้วเอง…พักก่อน พักก่อน…"

"พักอะไรกัน คุณยังไหวอยู่แล้ว…มามามา ตื่นเถอะ!" คนคนนั้นยิ้มแล้วพูด

"นี่…"

"ทำไม? หรือว่าน้องหลินดูถูกพวกเรา?"

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…"

"งั้นก็ดื่ม…"

"นี่…ก็ได้ แต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ!"

"เงื่อนไขอะไร คุณพูด!"

"ตอนนี้พวกคุณดื่มให้ผมทุกคน อีกเดี๋ยวผมก็จะดื่มให้พวกคุณ! พวกคุณต้องดื่มทุกคน" หลินหยางแกล้งทำเป็นพูดอย่างใจกว้าง

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ ทุกคนรู้สึกอึ้งทันที

"ดูเหมือนจะดื่มมากไปแล้ว"

"ดื่มจนขึ้นหัวแล้วเหรอ? ไม่เป็นไร มอมเขาต่อไป หลังจากที่เขาเมาแล้ว เสี่ยวเยี้ยนตามเขาไปที่ห้อง ถอดเสื้อผ้าของเขาให้หมดแล้วถ่ายรูปส่งให้ภรรยาของเขา คราวนี้พวกเขาไม่อยากหย่าก็ต้องหย่า!" จุกุ้ยยิ้มแล้วพูด

"คุณว่าพวกเราช่วยคุณชายจงมากขนาดนี้ คุณชายจงต้องตอบแทนพวกเราอย่างดีหรือเปล่า?"

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว!"

"ฉันไม่สน คุณชายจงต้องมอบโครงการให้ตระกูลของเรา ฉันยอมเสียสละมากขนาดนี้ ถ้าเกิดเขาไม่ให้ผลประโยชน์แก่ฉัน แบบนั้นไม่เท่ากับฉันแก้ผ้าโดยเปล่าประโยชน์เหรอ?" ผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเยี้ยนทำปากจู๋แล้วพูด