ตอนที่ 666
บทที่ 667 คืนความยุติธรรม!
October 21, 2026
"สมาคมศิลปะการต่อสู้?"
หลินหยางรู้สึกประหลาดใจมาก
การที่สมาคมศิลปะการต่อสู้มาบ้านตระกูลเหลียง ทั้งหมดก็เพราะเหลียงซวนเหม่ย แต่ช่วงเย็นของวันนี้เขาเป็นคนส่งเหลียงเสี่ยวเตี๋ยไปเรียน เหลียงซวนเหม่ยไม่ได้เกิดการปะทะกับพวกคุณชายหยุน แล้วคนของสมาคมการศิลปะการต่อสู้มาที่นี่ทำไม?
"ผมจะไปดูเป็นเพื่อนคุณ" หลินหยางพูด
"พี่ ไม่ต้องแล้ว คุณคอยอยู่กับคุณแม่ก็พอ ฉันจัดการเองได้" เหลียงเหม่ยซวนลังเลสักพักแล้วพูด
เธอไม่อยากดึงหลินหยางเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกว่าตัวเองติดค้างหลินหยางมากเกินไปแล้ว
หลินหยางกลับยิ้มแล้วพูด "ทำไม? คุณไม่เชื่อใจในความสามารถของผมเหรอ? สบายใจได้! ไป ไปดูกัน"
เห็นหลินหยางจะไปให้ได้ เหลียงซวนเหม่ยจึงทำได้แต่ยอม
เหลียงหูเซียวที่เป็นเจ้าบ้านใหญ่ออกไปทำธุระข้างนอก ส่วนเหลียงฉินซงที่เป็นเจ้าบ้านสาขาสองกำลังพักฟื้นอยู่ในป่า มีเพียงเหลียงเว่ยกั๋วเจ้าบ้านสาขาสามอยู่คนเดียว
เหลียงเซิง เหลียงหงอิง เหลียงเฟิงหยานทุกคนล้วนแต่มากันครบแล้ว
เหลียงซวนเหม่ยและหลินหยางเดินไปถึงห้องโถงใหญ่
คนของสมาคมศิลปะการต่อสู้กำลังนั่งอยู่ในห้องโถง โดยด้านข้างมีคนใช้กำลังรินน้ำชาให้
หลินหยางกวาดสายตามองคนพวกนี้แวบหนึ่ง พบว่าพวกเขาทุกคนล้วนแต่สวมชุดศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือมีลวดลายที่แปลกประหลาดถูกปักอยู่บนหน้าอกของพวกเขา
นี่น่าจะเป็นสัญลักษณ์ของสมาคมศิลปะการต่อสู้
สายตาของหลินหยางไปหยุดอยู่ตรงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าสุด ผู้หญิงคนนี้น่าจะมีอายุไม่เกินสามสิบปี
ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้สวยพอสมควร แต่นิ้วมือทั้งสิบของเธอกลับให้ความรู้สึกที่ทรงพลัง ดวงตาทั้งคู่ดูลึกซึ้งเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัด เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่บอบบาง แต่เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้คนหนึ่ง
และตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ด้านหน้าสุด คิดว่าน่าจะเป็นผู้นำของคนกลุ่มนี้
"ซวนเหม่ย เธอพาคนไร้ประโยชน์คนนี้มาด้วยทำไม? เธอเห็นว่าตระกูลของเรายังขายหน้าไม่พออีกเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นคนไร้ประโยชน์คนนี้ไม่ใช่คนของตระกูลเหลียง ยังไม่รีบไล่เขาออกไปอีก?"
มีเสียงแหลมเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านข้าง
เหลียงเหม่ยซวนรู้สึกอึ้งเล็กน้อย หันไปมองตามทิศทางของเสียง เธอเพิ่งพบว่าเหลียงผิงเฉากำลังยืนกอดผู้หญิงแต่งหน้าจัดคนหนึ่ง เหลือบมองมาทางหลินหยางด้วยสายตาที่ดูถูก
"ผิงเฉา?" เหลียงซวนเหม่ยขมวดคิ้วแน่น "พี่หยางเป็นลูกบุญธรรมของแม่ เขาก็คือคนของตระกูลเหลียง! ทำไมคุณถึงพูดแบบนี้?"
"บัดซบ! เหลียงซวนเหม่ย! นี่เธอกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันเหรอ? ฉันเป็นพี่รองของเธอนะ เธอถึงขั้นก็เรียกชื่อฉันโดยตรง? ไร้สัมมาคารวะ!" เหลียงผิงเฉาพูดด้วยความหัวเสียทันที
"วันนี้มีแขก ฉันไม่อยากโต้เถียงกับคุณ" เหลียงซวนเหม่ยพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
"เธอ…" เหลียงผิงเฉารู้สึกโกรธขึ้นมาทันที แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยอมไว้หน้าเหลียงซวนเหม่ย อย่างไรก็ตามเหลียงซวนเหม่ยกลับมาจากเกาะเกาะหวางโยว ความแข็งแกร่งอยู่เหนือคนรุ่นเดียวกัน คนแบบนี้ใครจะกล้าไปยุ่งด้วย
ภายใต้ความโกรธ เหลียงผิงเฉาจึงทำได้แต่หันไประบายใส่หลินหยาง
"คุณมันคนไร้ประโยชน์ที่รู้จักแต่หลบอยู่ข้างหลังผู้หญิง! ภรรยาของคุณหนีไปกับผู้ชายคนอื่นแล้ว คุณยังไม่รีบกลับไปตามภรรยาของคุณกลับ คุณมายุ่งวุ่นวายอะไรที่นี่?" เหลียงผิงเฉาพูด
"ผมมาดูไม่ได้เหรอ? คุณบอกว่าผมไม่ใช่คนของตระกูลเหลียง งั้นผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างของคุณก็ไม่ใช่คนตระกูลเหลียงเหมือนกัน!" หลินหยางพูด
"ผมจะแต่งงานกับเธอ เธอเป็นว่าที่ภรรยาของผม ทำไมถึงจะไม่ใช่คนของตระกูลเหลียง?" เหลียงเฉาผิงพูด พูดจบเขาออกแรงดึงกอดผู้หญิงคนนั้นแน่นมากขึ้น ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็นำไปหน้าไปแนบกับหน้าอกของเหลียงผิงเฉา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวานชื่น
แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างกะทันหัน "คุณจะแต่งผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยา? แล้วเด็กผู้หญิงที่อยู่ในร้านชานมคนนั้นล่ะ? คุณตั้งใจจะทำยังไง?"
หลังจากที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของเหลียงผิงเฉาเปลี่ยนไปทันที
สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างกะทันหัน "ร้านชานมอะไร?"
"ผม…ผมไม่รู้ ผมไม่รู้หมอนี่กำลังพูดอะไรของเขา…" เหลียงผิงเฉารีบอธิบาย หลังจากนั้นหันไปตะโกนใส่หลินหยาง "นี่คุณ อย่าพูดจาเหลวไหล!"
"พูดจาเหลวไหลอะไร? ผมเห็นกับตา ครั้งก่อนที่คุณออกเดทด้วยไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณกำลังกอดคนนี้! คุณแต่งงานกับคนนี้ แล้วคนนั้นจะทำยังไง?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ช่วยไม่ได้
"คุณ…คุณ…"
เหลียงผิงเฉารู้สึกโกรธมาก
"เหยียบเรือสองแคมนี่เอง!"
ทุกคนเข้าใจทันที
ผู้หญิงคนนั้นตบหน้าของเหลียงผิงเฉาอย่างกะทันหัน "ไร้ยางอาย!"