บทที่ 707 ผมท่องให้คุณฟังละกัน

"หวู่จี๋ ข้าบอกเองแล้ว ถ้าเองยังคิดอยากจะให้หมอเทวดาหลินรักษาเส้นลมปราณให้ งั้นข้าจะโดดออกไปเดี๋ยวนี้แหละ! !"

"อาจารย์ อย่า ศิษย์ไม่กล้า หลังจากนี้ศิษย์จะไม่พูดอีก!" ลี่หวู่จี๋พูดอย่างขมขื่น

"นี่สิถึงจะถูก" จิงหมิ่นบ่น

"แต่...อาจารย์ ถ้าเป็นอย่างงี้ พวกเราจะใช้วิธีไหนหนีออกไปจากที่นี่?"

"ยังไงก็ต้องมีทางออก...เมื่อกี้คุณหลินพูดแล้ว ศิษย์ของสำนักฉี๋หลินบริสุทธิ์ ข้าคิดว่าพูดได้จริงมาก ดังนั้นข้าจะไม่ไปจากที่นี่ แต่พวกเองยังเด็ก จะอยู่ที่นี่ไปตลอดไม่ได้...หมอเทวดาหลิน ผมมีวิธี บางทีอาจจะทำให้พวกคุณออกไปจากที่นี่ได้!" จิงหมิ่นพูด

"วิธีอะไร?" หลินหยางถาม

"คุณหลิน คุณมีพรสวรรค์ เชี่ยวชาญทางด้านการพทย์ สามารถเอาชนะหวู่จี๋ได้ ศิลปะการต่อสู้ของคุณต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน คุณคืออัจฉริยะแล้ว ดังนั้นผมคิดว่าคนอย่างคุณเรียนรู้อะไรได้ไว เอาอย่างงี้ คุณอยู่ฝึกฝนฉี๋หลินเปี้ยนที่นี่! จากนั้นก็ใช้ฉี๋หลินเปี้ยนพาหวู่จี๋ออกไปจากที่นี่!" จิงหมิ่นพูด

"เรียนรู้ตอนนี้หรอ?" หลินหยางตกใจ

"อาจารย์ เอ่อ...นี่จะทำได้ยังไง?" ลี่หวู่จี๋พูดด้วยความแปลกใจอย่างมาก

"ไม่ต้องเรียนให้ทำได้ แค่เข้าใจมันก็พอ" จิงหมิ่นพูดเสียงแหบ: "ฉี๋หลินเปี้ยนนี้จริงๆ แล้วเป็นทักษะพิเศษสิบกว่าทักษะของสำนักฉี๋หลิน มันถูกรวบรวมมาจากทักษะต่างๆ หรือจะบอกได้ว่า หากคุณหลินสามารถเข้าใจมันได้ นั่นก็แปลว่าคุณเข้าใจศิลปะการต่อสู้ของสำนักฉี๋หลินได้จำนวนหนึ่งแล้ว แบบนี้แล้วสามารถที่จะเอามองทะลุกระบวนท่าของพวกหลิวกุยได้ และมีโอกาสฝ่าวงล้อมไปได้"

"ที่แท้ก็เป็นอย่างงี้" หลินหยางพยักหน้าเข้าใจ

"อีกทั้งช่วงที่ผมอยู่ในคุกนี้ ผมได้ศึกษาฉี๋หลินเปี้ยนแล้ว ดังนั้นผมสามารถอธิบายบางอย่างให้ได้...คุณหลิน เวลาของผม...อาจจะไม่มากแล้ว รีบเริ่มกันเถอะ..." จิงหมิ่นพูด

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็ดึงด้ายไหมออกจากแขนเสื้อ ผูกไว้กับเข็มเงินแล้วสะบัดมัน

พัฟ

เข็มเงินถูกเจาะเข้าไปในหนังสือฉี๋หลินเปี้ยน เมื่อบิดข้อมือ หนังสือก็ลอยข้ามไป

หลินหยางหยิบขวดแอลกอฮอล์ในมือของลี่หวู่จี๋ขึ้นมาทันที สาดมันลงบนหนังสือโบราณลึกลับและอ่านมัน

เอาพลิกหน้าอย่างรวดเร็ว หน้าหนึ่งใช้เวลาแค่สามวินาที

ลี่หวู่จี๋คิดว่าหลินหยางกำลังดูอย่างคร่าวๆ

"ผมให้เวลาคุณครึ่งชั่วโมง คุณรีบจำให้เร็ว" จิงหมิ่นเอ่ยปาก

หลินหยางเหมือนไม่ได้ยินใดๆ และอ่านต่อ

"คุณหลิน คุณรีบเตรียมพร้อมเถอะ เริ่มตั้งแต่บทหนึ่งผมจะอธิบายให้คุณ!" จิงหมิ่นพูด

แต่ในเวลานี้ หลินหยางปิดหนังสือและเอ่ยปาก: "คุณเริ่มอธิบายได้ ผมอ่านจบแล้ว"

"อ่านจบแล้วหรอ?"

จิงหมิ่นและลี่หวู่จี๋ตกตะลึง มองเขาด้วยความเหลือเชื่อ

"คุณ...หรือว่าเมื่อกี้คุณกำลังอ่านมันหรอ?" ลี่หวู่จี๋พูดด้วยความตกใจ

"ใช่" หลินหยางพยักหน้า

"คุณหลิน ที่นี่ง่ายต่อการป้องกันและโจมตีได้ยาก หากพวกเขาต้องการลงมา พวกเขาลงมาได้ทีละคน และกำแพงหินก็เรียบและสะอาด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถใช้หมัดได้ พวกเขาจะไม่สามารถเข้าไปในหลุมนี้ได้ชั่วขณะหนึ่ง เรามีเวลาให้คิดอย่างช้าๆ อย่ารีบร้อนนัก ควรดูให้ดี! ฝึกศิลปะการป้องกันตัวจะประมาทไม่ได้ ถ้ามีอะไรผิดพลาดไป ทุกอย่างก็จะแย่!" จิงหมิ่นพูดด้วยความอ่อนล้า

"อาวุโสจิงไม่ต้องกังวล ผมบอกแล้วว่า ผมอ่านจบแล้ว ถ้าอาวุโสจิงไม่เชื่อก็ลองทดสอบผมดู!" หลินหยางพูด

เมื่อสิ้นเสียง จิงหมิ่นก็สับสน

"เป็นไปได้ยังไง? คุณอ่านหนังสือเล่มนี้จบภายในไม่กี่นาทีหรอ! หมอเทวดาหลิน หรือว่าคุณยังจำมันได้?" ลี่หยู่จี๋ไม่เชื่อ

"ตอนนี้ไม่มีเวลามาเถียงกับพวกคุณ อาวุโสจิง ผมจะพูดอีกครั้ง ถ้าคุณไม่สบายใจก็ทดสอบผมมา!" หลินหยางพูด

"เหมือนว่าคุณหลินจะมั่นใจมาก งั้นก็ดี ผมจะทดสอบคุณ! ประโยคที่สามของรูปแบบที่สองคืออะไร?"

"ร่างกายและวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกัน ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ถูกรวมเข้าด้วยกัน และการเปลี่ยนแปลงก็เหมือนกับการหมุนเวียน!" หลินหยางตอบโดยตรง

จิงหมิ่นผงะ เขารีบเอ่ยปาก: "ประโยคที่เจ็ดของรูปแบบที่ห้า?"

"..."

"..."

หลินหยางตอบได้ทั้งหมด

เขาตอบอย่างไม่ลังเล ซึ่งทำให้จิงหมิ่นตกใจอย่างมาก

"อาจารย์ เขา...เขาตอบถูกไหม?" ลี่หวู่จี๋ถาม

แต่จิงหมิ่นที่กำลังตกตะลึงไม่สนใจเขาและพูดต่อ

"วรรคสองของรูปแบบที่ห้า! ท่องออกมา!"

"รูปแบบที่สามทั้งหมด พูดออกมา!"