บทที่ 713 ฝีมือไม่ถึง

"อีกเดี๋ยวคุณโทรศัพท์ หลังจากนั้น…ผมจะถ่วงเวลาพวกเขาเอง" หลินหยางพูดกระซิบข้างหูของลี่หวู่จี๋

ลี่หวู่จี๋รู้สึกอึ้ง สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่ "หมอเทวดาหลิน แบบ…แบบนี้ไหวเหรอ?"

"เผื่อทางเลือกไว้ให้ตัวเองมั้ง!"

หลินหยางพูดเสียงเบา หลังจากนั้นลุกขึ้น หยิบถุงเข็มเงินที่อยู่ตรงเอวออกมา หลังจากนั้นนำเข็มเงินนับร้อยเล่มเสียบลงบนร่างกายทุกจุด

แขนซ้ายขวาสิบเล่ม ขาทั้งคู่สิบเล่ม ไหล่ทั้งสองข้าง…

ทั้งหมดใช้เวลาไม่เกินเจ็ดหรือแปดวินาที บนตัวของหลินหยางเต็มไปด้วยเข็มเงินที่กำลังสั่นไหว ดูแล้วคนข้างหน้าตกใจ

"หมอเทวดาหลิน ผมยอมรับว่าศิลปะการต่อสู้ของคุณน่าทึ่งมาก แต่แค่นี้มันยังไม่พออุดช่องว่างระหว่างคุณกับผม"

เจ้าสำนักฉี๋หลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หลังจากนั้นพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง

หลินหยางรีบโต้ตอบทันที

"ฝ่ามือฉี๋หลิน!"

"ฉี๋หลินพินาศ!"

"ฉี๋หลินสยบโลกา!"

"ฉี๋หลินผ่าสวรรค์!"

...

ทุกกระบวนท่าที่เจ้าสำนักฉี๋หลินแสดงออกมาล้วนแต่น่ากลัวมาก อานุภาพทำลายล้างไม่ใช่สิ่งที่หลินหยางสามารถเทียบได้

บูมบูมบูม…

ชั่วขณะแผ่นดินถล่ม พื้นดินแตกร้าว ภูเขาสั่นสะเทือน!

ผ่านไปเพียงแค่ครู่เดียว บนร่างกายของหลินหยางเต็มไปด้วยบาดแผล สีหน้าคล้ำม่วง แขนทั้งสองข้างหมดแรง

คิดว่าทั้งชีวิตที่เขาเคยเจอมา ไม่เคยมีครั้งไหนที่เสียเปรียบมากขนาดนี้

"ยอดไปเลยเจ้าสำนัก!"

"ฮ่าฮ่า หมอนี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าสำนัก!"

"ฆ่ามันเลย!"

"ฆ่าสุนัขที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนี้เลย!"

ลูกศิษย์ที่อยู่โดยรอบทยอยการตะโกนเสียงดัง แต่ละคนดูฮึกเหิมมาก

ลี่หวู่จี๋รู้สึกตกตะลึงก่อน หลังจากนั้นรีบพุ่งเข้าไปประคองแขนของหลินหยาง หวังพาตัวเขาไปจากที่นี่

"คุณถอยไป!" หลินหยางกลับผลักเขาออก

"หมอเทวดาหลิน คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าสำนัก ถ้าสู้กันแบบนี้ต่อไปคุณคงต้องตายแน่! หนี พวกเราจำเป็นต้องหนี!" ลี่หวู่จี๋พูดด้วยความร้อนใจ

"ไม่จำเป็น!"

หลินหยางตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

"คุณ…" ลี่หวู่จี๋ร้อนใจจนพูดอะไรไม่ออก

"ดูเหมือนคุณไม่ได้ใช้เข็มเงินพวกนั้นเพิ่มพลังให้ตัวเอง แต่เพิ่มศักยภาพทางด้านร่างกายให้แข็งแกร่งมากขึ้น ดูเหมือนคุณจะมีความอดทนใช้ได้" เจ้าสำนักฉี๋หลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ไม่ใช่ว่าผมมีความอดทน เป็นเพราะฝีมือของคุณยังไม่ถึง" หลินหยางเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด

คำพูดประโยคนี้ กระตุ้นอารมณ์ของเจ้าสำนักฉี๋หลินจนระเบิดทันที

"ฮึ่ม เด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมจะไม่ปราณีแล้ว!"

เจ้าสำนักฉี๋หลินพูดอย่างหัวเสีย หลังจากนั้นเริ่มโคจรพลังลมปราณ กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวไหลเวียนอยู่โดยรอบของเขาอย่างต่อเนื่อง หลังจากหมัดและเท้าของเขาเพิ่งออกไป มีกิเลนท่าทางดุร้ายแยกเขี้ยวที่แหลมคมราวกับสามารถฉีกกระชากทุกอย่างพุ่งออกมาด้วย

ลมหายใจของหลินหยางสั่นสะท้าน รีบทำการป้องกัน

แต่ภายใต้การโจมตีที่รุนแรง เขาเริ่มต้านทานไม่ไหว

หลังจากที่ผ่านไปเพียงไม่กี่กระบวนท่า แขนทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด ล้วนเป็นร่องรอยของคมเล็บ เลือดสีแดงสดไหลออกมาเหมือนกับสายน้ำ ย้อมจนแขนทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดง

"หมอเทวดาหลิน ผมจะทำลายมือทั้งสองข้างของคุณ ผมจะทำให้ทั้งชีวิตของคุณไม่สามารถรักษาใครได้อีก!" เจ้าสำนักฉี๋หลินตะคอก ฝ่ามือทั้งสองข้างซัดตรงไปทางไหล่ของหลินหยาง

หลินหยางรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง

แต่ฝ่ามือที่พุ่งเข้ามามันเร็วเกินไป!

ถึงแม้หลินหยางจะสามารถหลบพ้นการโจมตีจากฝ่ามือโดยตรง แต่กลับหลบไม่พ้นพลังทำลายล้างของฝ่ามือนี้ทั้งหมด

ปัง!

ฝ่ามือของเจ้าสำนักฉี๋หลินซัดลงบนพื้นอย่างแรง

ทันใดนั้น ทั้งเขาเทียนคุนเกิดการสั่นสะเทือน

มีสัตว์ป่านับไม่ถ้วนหนีกระเจิง

โดยเฉพาะบนพื้นมีรอยแตกร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

ฝุ่นควันลอยคลุ้ง เศษหินบินกระจาย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคลื่นพลังกระจายออกเป็นวงกว้าง

ลูกศิษย์ที่อยู่โดยรอบโดนคลื่นพลังสายนี้สะเทือนจนเซล้มลงพื้น

ส่วนหลินหยางที่อยู่ใกล้มากที่สุดก็ยิ่งน่าเวทนา

กำลังที่น่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าใส่ร่างกายของเขาจนทำให้ลอยกระเด็นออกไป ตอนที่ตกลงสู่พื้น กล้ามเนื้อบนตัวของเขาฉีกขาดหมดแล้ว และกระอักเลือดออกมากองใหญ่ ไม่มีส่วนไหนที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์

"ปัญญาอ่อน!"

ลี่หวู่จี๋รู้สึกร้อนใจจนสบถ

หลินหยางดิ้นรนลุกขึ้นอีกครั้ง