บทที่ 722 คุกเข่า

เหมือนตระกูลซือหม่า?

คำพูดประโยคนี้เป็นเหมือนกับมีดที่แหลมคม ทิ่มแทงลงกลางหัวใจของทุกคนอย่างแรง

ทุกคนรู้เรื่องของตระกูลซือหม่า

เมื่อหลายเดือนก่อน ตระกูลซือหม่ายังเป็นตระกูลใหญ่ที่ไม่เป็นสองรองใครในเยี้ยนจิน ทั้งในวงการธุรกิจและศิลปะการต่อสู้มีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

แม้กระทั่งตระกูลหยุนและตระกูลหม่านก็ไม่อยากไปล่วงเกินตระกูลซือหม่า

ทว่าตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลมากขนาดนี้ กลับล่มสลายในชั่วค่ำคืน

วันนั้น ความร่วมมือทางธุรกิจระหว่างตระกูลซือหม่าและโลกภายนอกถูกตัดขาดทั้งหมดอย่างกะทันหัน

สหายของตระกูลซือหม่าเปลี่ยนข้างทั้งหมด

ทุกอุตสาหกรรมของบริษัทถูกผู้คนมากมายโจมตี

ราวกับ…กลุ่มอิทธิพลทั้งหมดในเยี้ยนจินใช้วิธีการทุกอย่างเล่นงานตระกูลซือหม่าราวกับพวกเขาเป็นเสี้ยนหนามในสายตา

ตระกูลซือหม่าถึงขั้นนำผ้าเช็ดหน้าลายพยัคฆ์โลหิตทองคำระบำออกมา แต่ก็ไม่สามารถกู้สถานการณ์กลับไปเป็นเหมือนเดิม

ตระกูลซือหม่าราวกับถูกเยี่ยนจินทอดทิ้ง

ทุกคนล้วนแต่บอกว่าตระกูลซือหม่าล่วงเกินหยางหัว หยางหัวจึงทำการโจมตีพวกเขาจนได้ผลลัพธ์แบบนี้ออกมา

แต่ไม่ว่าจริงหรือเท็จ มีสิ่งหนึ่งที่น่าเชื่อถือคือ

หยางหัวมีส่วนเกี่ยวข้องกับการพ่ายแพ้ของตระกูลซือหม่า

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตระกูลซือหม่าถ่อมตนลงมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังถอนตัวออกจากกลุ่มอิทธิพลของเยี้ยนจิน ต้องการใช้ชีวิตของตนเองอย่างสงบสุข

มีคนบอกว่าตระกูลซือหม่ายอมจำนนต่อหยางหัวแล้ว

บ้างก็บอกว่า หยางหัวทำลายตระกูลซือหม่าไปแล้ว ตระกูลซือหม่าที่ทุกคนเห็นอยู่ในตอนนี้เป็นเพียงการจัดฉากของประธานหลินแห่งหยางหัว ตระกูลซือหม่าที่แท้จริงหายไปตั้งนานแล้ว

ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องไหนคือเรื่องจริง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผู้คนรู้จักเขาลือพวกนี้คือ

ไม่ควร…ไปยุ่งกับหยางหัว!

คนของตระกูลในเยี้ยนจินมักคิดว่าพวกตระกูลที่ร่ำรวยนอกเยี้ยนจินล้วนแต่เป็นพวกบ้านนอก ไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง

แต่ประธานหลินของหยางหัว กลับตบหน้าคนพวกนี้จนได้สติ

บวกกับนึกถึงการถ่ายทอดสดเกี่ยวกับเชื้อพระวงศ์ของประเทศอังกฤษก่อนหน้านี้ แพทย์เกาหลีและอย่างอื่น การกระทำทุกอย่างของหมอเทวดาหลินทำให้ผู้คนมากมายรู้สึกชื่นชมนับถือเขา

ถ้าหากล่วงเกินหมอเทวดาหลินจริง ไม่ว่าจะเป็นคุณชายหยุนหรือหม่านปิงซวน พวกเขาจะกลายเป็นคนบาปของตระกูล และถึงขั้นถูกขับไล่ออกจากตระกูล

คุณชายหยุนลดโทรศัพท์ลงด้วยมือที่สั่นเทา เบิกตากว้าง มองหลินหยางตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

"คุณชายหยุน คนเมื่อกี้เป็นใครเหรอ? จะตะคอกเสียงดังแบบนั้นทำไม?" มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างทนไม่ไหวจึงถาม

แต่วินาทีต่อมา คุณชายหยุนเหวี่ยงฝ่ามือใส่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นโดยตรง

เพี๊ยะ!

รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ผู้หญิงคนนั้นเซถอยหลังไปสองก้าว กุมใบหน้าที่บวมแดง มองคุณชายหยุนอย่างไม่เชื่อสายตา

ได้ยินเพียงคุณชายหยุนตะคอก "เขาเป็นพ่อผม! ผู้หญิงโง่!"

"อะไรนะ?"

"หัวหน้าตระกูลหยุน?"

ทุกคนหน้าถอดสีทันที

สีหน้าของหม่านปิงซวนก็เริ่มซีด

ถ้าหากเป็นแบบนั้น…ยังต้องสงสัยสถานะของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอีกเหรอ?

"หมอเทวดาหลิน ขอโทษครับ เป็น…เป็นความผิดของผมเอง หวังว่าผู้ใหญ่อย่างคุณจะไม่ถือสาผม!" คุณชายหยุนกัดฟันแน่น เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลินหยาง โค้งคำนับพูดขอโทษ

ถ้าหากเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน คุณชายหยุนเจอหมอเทวดาหลินคนนี้ เขาไม่มีทางยอมรับผิดง่ายดายแบบนี้แน่นอน ถึงขั้นคิดจะลองงัดข้อกับหมอเทวดาหลินด้วยซ้ำ!

แต่หลังจากที่หมอเทวดาหลินเอาชนะลี่หวู่จี๋ กวาดต้อนสมาคมศิลปะการต่อสู้…คุณชายหยุนถ่อมตนลงมา

เขากลัวแล้ว!

ทางตระกูลเคยเตือนลูกหลานรุ่นเดียวกันกับเขาทุกคน ไม่ว่าใครก็ตาม ห้ามล่วงเกินหมอเทวดาหลิน เมื่อไหร่ที่ล่วงเกินเขา จำเป็นต้องขอโทษเดี๋ยวนั้น

เพราะเหตุนี้ถึงคุณชายหยุนจะไม่พอใจมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังก้าวออกไปขอโทษอย่างเชื่อฟัง

"คุณชายหยุน คุณทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังมาก! แค่โทรศัพท์สายเดียวมันสามารถพิสูจน์อะไร? ฉันลองเทียบรูปภาพบนอินเทอร์เน็ต คนคนนี้ไม่เหมือนหมอเทวดาหลินเลยสักนิด! เขาต้องเป็นตัวปลอมแน่นอน!"

หม่านปิงซวนเดินเข้ามา กัดฟันแน่นพูด

เห็นได้ชัด เธอไม่ยอมรับความจริงเรื่องนี้