บทที่ 75 ผมรอพวกคุณ

เพื่อนบ้านที่อยู่โดยรอบและคนที่เดินผ่านถึงกับตกตะลึง

โดยเฉพาะพวกคุณป้าทั้งหลายถึงกับเป็นงงไก่ตาแตก หลังจากนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธ

"กล้าทำร้ายลูกชายของฉันเหรอ? ฉันจะสู้ตายกับแก!"

คุณป้าทั้งหลายวิ่งเข้าไปหาหลินหยางทันที ถ้าของพวกเธอไม่ธรรมดา ไม่ใช่ต้องการจิกผมก็ต้องการจิกหน้าให้เละ แต่ละคนท่าทางดุร้ายมาก

เพียงแต่ทันทีที่พวกเธอวิ่งเข้ามา หลินหยางยกเท้าขึ้นถีบใส่ท้องของพวกเธออย่างไม่เกรงใจทันที

ปัง! ปัง! ปัง!...

"โอ๊ย! !"

คุณป้าทั้งหลายล้มลงไปกลิ้งอยู่บนพื้น ท่าทางของแต่ละคนดูเจ็บปวดมากและบางคนถึงขั้นสำลัก

สามารถจินตนาการได้เลยว่าหลินหยางถีบแรงแค่ไหน

ผู้คนที่อยู่โดยรอบรู้สึกเย็นวูบอีกครั้ง

โดยเฉพาะเพื่อนบ้านพวกนั้นถึงกับตกตะลึง

หลินหยางไปกินยาอะไรมา? ทำไมถึงดุดันขนาดนี้?

แต่ว่าการทำร้ายผู้หญิงมันก็ดูน่าเกลียดเกินไปหรือเปล่า?

แต่ว่าหลินหยางไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเดินตรงเข้าไปหาคุณป้าพวกนั้นแล้วตบหน้าพวกเธออย่างบ้าคลั่ง

เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ…

เสียงตบหน้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปสักพัก หน้าของคุณป้าพวกนี้โดนตบจนบวมเหมือนหัวหมู

"หลินหยาง พอได้แล้ว!"

"แค่พอประมาณก็พอ!"

"ปกติก็ไม่เห็นนายเก่งขนาดนี้ ทำไม? พอทำร้ายผู้หญิงไม่กี่คนนี่เก่งขึ้นมาเลยเหรอ?"

"มีดีแค่นี้เองเหรอ?"

ด้านข้างมีทั้งผู้คนคอยเกลี้ยกล่อม และมีทั้งพวกผู้ชายที่โดนอาเกิ๋ลขู่จนตัวสั่นก่อนหน้านี้พูดถากถาง

แต่หลินหยางไม่ได้สนใจพวกเขา เขาลุกขึ้นกวาดสายตามองผู้คนโดยรอบแล้วถาม "เมื่อกี้ใครเป็นคนตบหน้าภรรยาของผม?"

ทุกคนหันไปมองอาเกิ๋ลที่นอนหมอบอยู่บนพื้นพร้อมกันทันที

"แกคิดจะทำอะไร?" ร่างกายของอาเกิ๋ลสั่นสะท้าน เขาลุกขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหันพร้อมกับหยิบมีดแต่งหน้าของซูเหยียนไว้ในมือ

"ผมก็แค่จะแก้แค้นให้ภรรยาของผมเท่านั้น!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หลังจากนั้นเดินตรงเข้าไปหาเขา

"แก…แกหยุดอยู่ตรงนั้น…อย่าบีบบังคับฉันนะ!" อาเกิ๋ลพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา ถ้าหากให้สู้กันตัวต่อตัว เขาสู้หลินหยางไม่ไหวแน่นอน

แต่ในตอนนั้นเอง…

ติ๊ด ติ๊ด!

เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้น หลังจากนั้นมีรถของสายตรวจขับมาจอดที่หน้าประตูชุมชน มีผู้ชายสองคนในเครื่องแบบเดินลงมาจากรถ

ทันทีที่อาเกิ๋ลเห็นผู้มา ดวงตาของเขาลุกวาวเป็นประกายทันที

"ฮืม? พี่หนิว?"

"อาเกิ๋ล?"

หนึ่งในเจ้าหน้าที่ขมวดคิ้วแล้วพูดอุทาน

เพื่อนบ้านที่อยู่โดยรอบรวมไปถึงคนที่เดินผ่านรู้สึกเย็นวูบในใจ แต่ละคนส่ายหัวให้กับหลินหยาง

"คราวนี้จบกันแล้วไม่ล่ะ? เป็นคนรู้จักของอีกฝ่ายด้วย"

"หลินหยาง นายนี่มันรนหาที่ชะมัด"

"เกิดอะไรขึ้น?" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ชื่อพี่หนิวถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ก่อนที่อาเกิ๋ลจะได้พูดอะไรกับพี่หนิว พวกคุณป้าที่ล้มอยู่บนพื้นกระโดดลุกขึ้นมา ตะโกนเสียงดังพร้อมกับใบหน้าที่บวมแดงของตัวเอง "คุณตำรวจสายตรวจ พวกเขาไม่เพียงแต่ขโมยของยังทำร้ายคนอีกด้วย! พวกเขาคิดจะเอามีดแทงคน! นี่ไงหลักฐาน บาดแผลที่อยู่บนร่างกายของพวกเราก็คือหลักฐาน พวกคุณรีบจับพวกเขาไปเลย เร็วเข้า…"

"มีเรื่องแบบนี้จริงเหรอ?" เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ชื่อพี่หนิวมองหลินหยางแวบหนึ่ง หลังจากนั้นหันไปถามผู้คนที่อยู่โดยรอบ

"เรื่องทะเลาะวิวาทเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องขโมยของไม่รู้" มีคนตอบ

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นเชิญพวกคุณตามพวกเรากลับไปลงบันทึกประจำวัน" สายตรวจอีกคนพูด

"ได้!"

หลินหยางพยักหน้าให้ความร่วมมืออย่างดี

"แหะแหะ แกจบแล้ว นี่เป็นพี่หนิวของฉัน ไอ้หนู หลังจากที่แกเข้าไปอยู่ข้างในฉันจะทำให้แกตายทั้งเป็น! ฉันจะทำให้แกเสียใจที่มายุ่งกับอาเกิ๋ลคนนี้!" อาเกิ๋ลยิ้มอย่างดุร้ายแล้วพูด

"ผมจะรอพวกคุณ!" หลินหยางพยักหน้า

"อาเกิ๋ล โทรหาพี่ใหญ่ของแก เรียกมันไสหัวมาเดี๋ยวนี้ แม่ของมันโดนคนอื่นทำร้ายแล้ว!" เจ๊หยางที่หน้าบวมเหมือนหัวหมูตะคอกเสียงดัง

"แม่วางใจเธอ! พี่ใหญ่ต้องรู้เรื่องนี้แน่นอน และเขาก็จะแก้แค้นให้แม่ด้วย แม่สบายใจได้เลย!"

"ฉันจะหักขาของไอ้สุนัขตัวนี้ทั้งสองข้าง ฉันจะโยนนางแพศยาของมันเข้าไปในรังขอทาน ให้ไอ้พวกขอทานสกปรกพวกนั้นข่มขืนมันเป็นร้อยรอบ! พันรอบ!"

"แม่วางใจเถอะ! รับรองไม่มีปัญหาแน่นอน!"

อาเกิ๋ลยิ้มแล้วพูด

ไม่นาน หลินหยางและคุณป้ากลุ่มนั้นก็โดนพาขึ้นรถตำรวจสายตรวจ ซูเหยียนก็โดนพาตัวไปด้วย

จางชิงหยู่เนื่องจากได้รับบาดเจ็บ จำเป็นต้องถูกส่งตัวไปตรวจดูอาการที่โรงพยาบาลก่อน

ถึงแม้จะเป็นเพียงคดีทะเลาะวิวาทธรรมดา แต่ในสายตาของเพื่อนบ้านและคนที่เดินผ่านมันไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น

"คราวนี้ครอบครัวตระกูลซูจบสิ้นแล้ว!"

"ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นแม่ของเฮียเป่า!"

"คราวนี้ถ้าขาของหลินหยางไม่หักคงไม่ได้กลับมาแน่"

ทุกคนพากันถอนหายใจ ผู้คนที่อยู่ในละแวกนี้แทบจะไม่มีใครไม่รู้จักเฮียเป้า