บทที่ 754 จุดสนใจของผู้คน

"ไม่เลว คุณตั้งใจหาคนมาตัดต่อวิดีโอใส่ร้ายผมหรอ?"

"ประธานหลิน พวกเราบริสุทธิ์นะ! ยิ่งไปกว่านั้นผมมาที่นี่ก็เพื่อเจรจาและพูดคุยกับคุณ ไม่ใช่มาเพื่อเรื่องไร้สาระเหล่านี้! ผมยังมีธุรกิจ ไม่อยู่ต่อหล่ะ! ไปก่อนหล่ะ!"

"ใช่ ผมไปก่อนหล่ะ!"

เสียงดังขึ้นทีละคน เมื่อคนเหล่านั้นกำลังจะออกจากห้องประชุม ฝีเท้าของเขาสั่นไหว...

แต่เมื่อพวกเขามาถึงประตู...

ตูม!

จู่ๆ ประตูก็ถูกผลักเปิดออกมา

กลุ่มคนในเครื่องแบบผลักนักข่าวที่แออัดออกไปด้านนอก รีบเข้าไปในห้องประชุม และปิดกั้นที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

"พวกคุณคือใคร?"

"ทำอะไรหน่ะ?"

"ประธานหลิน นี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติต่อแขกหรอ?"

"ประธานหลิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหยางหัวหล่ะ? ?"

บุคคลใหญ่โตเหล่านั้นตื่นตระหนก กรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า กอดศีรษะและวิ่งหนี

แต่ก็ไร้ผล

หลังจากนั้นไม่นาน คนส่วนใหญ่ก็ถูกคนในเครื่องแบบกดลงกับพื้น

มีเพียงไม่กี่คนที่ยืนสั่นสะท้าน

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...

แต่ได้ยินคนในเครื่องแบบตะโกนว่า: "คุณถูกจับตามกฎหมาย ถ้ามีเรื่องอะไรค่อยกลับไปว่ากัน! นำตัวไป!"

"รับทราบ กัปตัน!"

มีเสียงตะโกนดังขึ้น

หลายคนถูกนำตัวออกไปจากห้องประชุม

เมื่อนักข่าวด้านนอกเห็นก็ระเบิดทันที

ทางเดินทั้งหมดส่งเสียงกรีดร้องและเดือดพล่าน

เหลือเพียงไม่กี่คนในห้องประชุม

จูจือเฉียง เลิ้นกุยและเจ้าของกิจการหลายคนยังไม่ถูกนำตัวไป

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัว

นาทีนี้ใครๆ ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่การพบปะ แต่เป็นการตัดสิน....

ทุกคนเงียบลง...

"ประธานเลิ้น คุณไหมว่าคนเหล่านี้กำลังทำอะไร?" หลินหยางจ้องเลิ้นกุยและถามอย่างเฉยเมย

การแสดงออกของเลิ้นกุยเปลี่ยนไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่กระชับ: "ผมจะรู้ได้ยังไง? ผมไม่ได้รู้จักพวกเขานะ?"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยางไม่เชื่อว่าเลิ้นกุยจะไม่รู้?

แวดวงของเขาใหญ่ขนาดนี้ จะมีใครปิดบังเรื่องได้บ้าง?

"ประธานเลิ้น ระวังด้วย" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ

"ผมระวังอะไร? ประธานหลิน พิจารณาตัวเองดีๆ เถอะ! บุคคลเหล่านี้แม้จะถูกจับไป แต่ส่วนใหญ่ก็ยังสามารถออกมาได้ คุณแน่ใจหรอว่าคุณจะส่งพวกเขาเข้าคุกได้? ถ้าพวกเขาไม่ถูกส่งตัวเขาไปจริงๆ คุณคิดว่าพวกเขาจะปล่อยคุณหรอ? เกรงว่าพวกเราคงจะแก้แค้นคุณทุกวิถีทาง ตอบโต้คุณอย่างสิ้นหวัง ประธานหลิน คุณเตรียมตัวเผชิญหน้ากับพวกเขาแล้วหรือยังไง?" เลิ้นกุยพูดอย่างเฉยเมย

"ทำไม? คุณอยากให้ผมไปเผชิญหน้ากับพวกปลาเน่ากุ้งเหม็นพวกนี้หรอ?"

หลินหยางหรี่ตามองเลิ้นกุย พูดเสียงแหบ: "งั้นคุณรู้ไหมว่าแม้แต่คุณ ในความคิดของผมก็ยังไม่ควรค่าแก่การพูดถึง!"

"คุณ! !"

เลิ้นกุยโกรธทันที

เลิ้นกุยเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงและมีหน้ามีตา เขาจะเคยถูกดูถูกเช่นนี้ที่ไหนกัน?

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหยาง เลิ้นกุยก็โกรธจนหน้าแดง ตัวสั่น

"ดี...ดี! ประธานหลิน ในเมื่อคุณแบบนี้แล้ว งั้นโอเค พวกเราไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว พวกเรามารอดูกันว่าสุดท้ายแล้วใครจะหัวเราะได้ดังกว่ากัน! !"

เลิ้นกุยกัดฟันตะโกนออกมา จากนั้นก็เหวี่ยงมือและกำลังจะออกไป

แต่เมื่อเขาเดินไม่กี่ก้าว เขาก็มองไปที่เจ้าของกิจการตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่ในห้องประชุม

"พวกคุณยังไม่ไปอีกหรอ? หรือว่า...พวกคุณอยากจะสร้างความร่วมมือกับประธานหลิน?"

นี่คือการคุกคามที่โจ่งแจ้ง ใครก็ฟังออก

เจ้าของกิจการเหล่านั้นตัวสั่น หน้าซีดสุดขีด

"ประธานเลิ้น พวกเรา...พวกเราไม่ได้หมายความอย่างงั้น..." คนหนึ่งรีบลุกขึ้นจะอธิบาย