บทที่ 756 ยาใหม่

หลินหยางนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน กำลังเปิดดูเอกสารทีละหน้า

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นอย่างกะทันหัน

หลินหยางเหลือมองแวบหนึ่ง พบว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่รู้จัก

เขาลังเลอยู่สักพัก แต่สุดท้ายก็กดรับสาย

"ประธานหลิน สวัสดี"

มีเสียงหัวเราะอย่างมีชัยดังขึ้นจากปลายสาย

"เลิ้นกุย?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"ฮ่าฮ่าฮ่า แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นผม? ประธานหลิน ดูเหมือนคุณจะไม่ใช่คนขี้ลืมมากขนาดนั้น ผมคิดว่าคุณจะเหมือนเมื่อคืน ไม่รู้ว่าผมเป็นใครเสียอีก" เลิ้นกุยพูดพร้อมกับเสียงหัวเราะ

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ของการเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด

"เลิ้นกุย ตอนนี้ผมยุ่งมาก คุณมีธุระอะไรช่วยพูดมาเลยได้หรือเปล่า? ผมอาจจะไม่มีเวลามาพูดจาเรื่อยเปื่อยกับคุณมากขนาดนั้น" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ฮืม…ใช่ใช่ใช่ ผมลืมไปว่าตอนนี้ประธานหลินงานยุ่งมาก คุณเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ ย่อมไม่มีทางมาพูดจาไร้สาระกับเถ้าแก่เล็กอย่างพวกเราอยู่แล้ว ขออภัย ขออภัย!"

เลิ้นกุยหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วพูด หลังจากนั้นเปลี่ยนน้ำเสียงอย่างกะทันหัน "ประธานหลิน ตอนนี้คุณ…คงงานยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อนเลยใช่หรือเปล่า?"

"ก็ไม่ขนาดนั้น"

หลินหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"เหอะ ประธานหลิน ที่หยางหัวตกอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือของคุณ ถ้าเมื่อวานคุณไม่ได้บ้าแบบนั้น หยางหัวต้องมาเผชิญกับศัตรูรอบด้านเหรอ? คุณรู้สึกเสียใจในสิ่งที่คุณทำลงไปหรือเปล่า?" เลิ้นกุยถามอย่างยิ้มแย้ม

"เสียใจ?"

"ถ้าหากคุณยินดีร่วมเซ็นสัญญากับพวกเราอย่างเชื่อฟัง ลดความอคติของคุณลงสักนิด วางตัวให้ถ่อมตนหน่อย คุณจะมีวันนี้เหรอ? ท้ายที่สุดคุณก็ยังเด็กเกินไป ไม่รู้จักความโหดร้ายที่แท้จริงในวงการนี้ วงการธุรกิจก็เหมือนกับสงคราม! คุณคิดว่าตัวเองมีผลงานนิดหน่อยแล้วอยากทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้เหรอ? ในวงการนี้ คนที่มีอิทธิพลมากกว่าคุณมีถมเถไป! ตอนนี้คุณเข้าใจหรือยัง?"

เลิ้นกุยยิ้มอย่างเย็นชา

หลินหยางถือว่าเข้าใจแล้ว เลิ้นกุยโทรศัพท์มาเพราะต้องการเยาะเย้ย แสดงความเย่อหยิ่งของเขา

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"เลิ้นกุย การวางตัวของคุณนี่มันไม่ธรรมดาเลย"

"เด็กอายุยี่สิบกว่าที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างคุณมาคุยเรื่องการวางตัวกับผม?" เลิ้นกุยขมวดคิ้วแน่น

"หรือคุยไม่ได้?"

"ได้ แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว คุณเป็นถึงหมอเทวดาหลินที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วนี่นา เมื่อวานคุณก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? คนอย่างพวกเราเป็นได้แค่ฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่า ต้องคุยเรื่องการวางตัวได้อยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า…"

มีเสียงหัวเราะดังขึ้น

เลิ้นกุยในตอนนี้ดูได้ใจมาก

หลินหยางส่ายหัว "เลิ้นกุย คุณพูดถูกแล้ว คนอย่างพวกคุณมันเป็นได้แค่ฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่าในสายตาของผม เรื่องนี้ผมไม่ปฏิเสธ"

"แล้วประธานหลิน ตอนนี้คุณตั้งใจจะรับมือยังไงกับการโจมตีของฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่า?" เลิ้นกุยถามพร้อมกับเสียงหัวเราะ

"ห้าวัน"

เลิ้นกุยรู้สึกอึ้ง "อะไรห้าวัน"

"เวลาห้าวัน ผมจะทำให้ฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่าอย่างพวกนี้เสียใจที่เป็นศัตรูกับผม" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

เลิ้นกุยอึ้งไปสักพัก

ผ่านไปแล้วประมาณห้าถึงหกวินาที

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…"

เลิ้นกุยที่อยู่ทางปลายสายระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ได้ได้ได้ ประธานหลิน ประธานหลิน ดีมาก! ผม…ผมจะรอคุณห้าวัน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ผมก็อยากรู้เหมือนกัน หลังจากห้าวัน คุณจะทำให้ฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่าอย่างพวกนี้เสียใจที่เป็นศัตรูกับคุณยังไง! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…"

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของเลิ้นกุยดังขึ้น

"ประธานเลิ้น ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอวางสายก่อน" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"วางเลย วางเลย…อ๋อใช่แล้ว ยังมีอีกเรื่องที่คุณต้องจำเอาไว้"

"อะไร?"

"ในบรรดาฝูงปลาเหม็นกุ้งเน่า ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น!"

เลิ้นกุยหยุดเสียงหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงที่ขี้เล่น

ดูเหมือนเลิ้นกุยจะลงมือด้วยตนเองแล้ว…

"ผมรู้แล้ว"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หลังจากนั้นกดวางสายโดยตรง

หม่าไห่ยืนมองทุกอย่างตรงหน้าโต๊ะทำงานอย่างเงียบๆ

ถึงแม้ว่าหลินหยางจะไม่ได้เปิดลำโพง แต่การแหกปากพูดของเลิ้นกุยก็ทำให้เขาได้ยินบทสนทนาของหลินหยางและเขา

สีหน้าของหม่าไห่เคร่งขรึม

เลิ้นกุยต้องการเป็นศัตรูกับหยางหัวอย่างเปิดเผย

ด้วยฐานะและอิทธิพลของเขาในวงการธุรกิจของประเทศ ถ้าเกิดเขาต้องการงัดข้อกับหยางหัวโดยไม่สนเรื่องความสูญเสีย หยางหัว…ก็ลำบากไม่น้อย!