บทที่ 764 ผมปกป้องคุณ

"คว่ำผม?"

หลินหยางรู้สึกอึ้ง

เขาไม่เคยเจอคนที่ทำตัวอวดดีมากขนาดนี้มาก่อน

"ว้าว พี่หวัง ผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลย!"

ในตอนนั้นเอง พวกของคุณชายหวังคนหนึ่งเดินเข้ามา หลังจากที่เขาสังเกตเห็นซูเหยียน ตาลุกวาวเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะผิวปากแล้วพูด

"แต่ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นหน้ามาก? เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน?"

"ผมก็รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนเหมือนกัน…หรือจะเป็นดาราคนไหน?"

"เจียงเฉินของเรามีดาราที่ไหนกัน? อีกอย่าง ถ้าเป็นดาราก็ยิ่งดี พี่หวังอยู่ที่นี่ พี่หวัง ไม่สู้คุณไปขอให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่สนุกต่อในปาร์ตี้ของเรา แบบนี้ไม่ยิ่งดีกว่าเหรอ?" ผู้ชายย้อมผมสีเขียวคนหนึ่งพูดอย่างยิ้มแย้ม

"ความคิดนี้ไม่เลว!"

คุณชายหวังหรี่ตาลงมองซูเหยียน "ทำไม? คนสวย สนใจมาสนุกร่วมกับพวกเราหรือเปล่า?"

สีหน้าของซูเหยียนน่าเกลียดมาก มองคนพวกนี้ด้วยความขยะแขยงแต่ไม่ได้สนใจ เพียงแค่หันไปมองทางหลินหยางแล้วพูด "หลินหยาง พวกเรากลับ"

"ได้"

หลินหยางพยักหน้า

เขาไม่อยากแสดงความรุนแรงต่อหน้าซูเหยียน จึงตัดสินใจจะส่งซูเหยียนกลับก่อนแล้วค่อยว่ากัน

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งลุกขึ้น คุณชายหวังรีบยื่นมือออกมากดไหล่ของเขา

"น้องชาย คุณไปได้ แต่สาวสวยคนนี้คงต้องอยู่ต่อ!" คุณชายหวังพูดอย่างยิ้มแย้ม

ในขณะที่กำลังพูด พรรคพวกของเขาได้เดินเข้าไปรุมล้อมซูเหยียนแล้ว

"พวกคุณคิดจะทำอะไร?" ซูเหยียนตะโกนเสียงดังทันที

"ทำอะไร? คนสวย เมื่อกี้ผมพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ให้คุณอยู่ต่อดื่มเต้นเป็นเพื่อนพวกเรา ก็แค่นั้น!" ผู้ชายคนหนึ่งพูดอย่างยิ้มแย้ม

"น่ารังเกียจ!"

ซูเหยียนรู้สึกโมโหมาก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจะแจ้งตำรวจ

แต่ผู้ชายผมเขียวคนนั้นกลับมือไว แย่งโทรศัพท์ของซูเหยียนไปอย่างรวดเร็ว

"รีบคืนโทรศัพท์ให้ฉัน! ขึ้นโทรศัพท์ให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

ซูเหยียนต้องการเข้าไปแย่งโทรศัพท์คืน แต่ผู้ชายผมเขียวกลับโยนโทรศัพท์ไปให้พรรคพวกที่อยู่ด้านข้าง โทรศัพท์ถูกโยนไปมาแบบนี้ไม่หยุด ซูเหยียนไม่เพียงไม่ได้โทรศัพท์คืน แต่ยังโดนคนพวกนี้ปั่นหัวด้วย

หลินหยางลุกขึ้นยืนกระแทกคุณชายหวังที่กำลังกดไหล่ตนเองจนกระเด็น หลังจากนั้นตรงเข้าไปหาคนที่กำลังจะรับโทรศัพท์ของซูเหยียน ยื่นมือออกไปคว้าโทรศัพท์ส่งคืนให้ซูเหยียนที่กำลังหอบหายใจ

"ไอ้หนู มีแรงใช้ได้" คุณชายหวังจ้องหลินหยางแล้วพูด

"เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ให้ภรรยาของผมไปก่อน ผมจะอยู่สนุกเป็นเพื่อนพวกคุณเอง ว่ายังไง?" หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ฮืม? ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของคุณ? ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย คุณนี่มันโชคดีไม่เบา!" คุณชายหวังตาลุกวาวเป็นประกาย สายตาที่มองไปทางซูเหยียนอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยความโลภของตัณหา

"ฮ่าฮ่าฮ่า พี่หวังเป็นคนชอบแย่งภรรยาของคนอื่น! คราวนี้มวยถูกคู่แล้ว!"

"ไอ้หนู วันนี้ภรรยาของคุณคงต้องขึ้นเตียงของพี่หวังแล้ว คุณเจียมตัวหน่อยเถอะ ไสหัวออกไปจากที่นี่อย่างเชื่อฟัง แบบนี้คุณอาจจะไม่ต้องเจ็บตัว ไม่อย่างนั้น คุณเชื่อหรือเปล่าว่าพี่หวังจะทำให้คุณไม่สามารถอยู่ในเจียงเฉินได้อีกเลย" ผู้ชายผมเขียวคนเมื่อกี้พูดอย่างยิ้มแย้ม

"ดูเหมือนพวกคุณไม่ยอมให้ภรรยาของผมไปจากที่นี่?"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"ถ้าคุณยังไม่ไสหัวไป เกรงว่าแม้แต่คุณก็ออกจากที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน"

คุณชายหวังยักไหล่แล้วพูด

"ผมเข้าใจแล้ว"

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลังจากนั้นมองไปทางซูเหยียน

ซูเหยียนในตอนนี้รู้สึกร้อนใจจนเอาแต่จะแจ้งตำรวจ

แต่อีกฝ่ายจะยอมปล่อยให้เธอทำแบบนั้นเหรอ? คนทั้งกลุ่มวิ่งเข้าไปหาเธออีกครั้ง

"นางแพศยา อุตส่าห์ไว้หน้าแล้วแต่ไม่เอาเหรอ?"

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นก็อย่าโทษพวกพี่ใจร้ายก็แล้วกัน!"

"ทุบโทรศัพท์ของเธอให้พังเลย!"

มีคนตะโกน

คนทั้งกลุ่มยื่นมือออกไปแย่งโทรศัพท์ของซูเหยียน

ซูเหยียนตกใจจนสะดุ้ง ตั้งใจจะวิ่งหลบไปด้านข้าง

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางลงมือแล้ว

เขาคว้าฝ่ามือของคนที่อยู่ด้านหน้าสุด ออกแรงอย่างกะทันหัน

แควก!

เสียงกระดูกแตกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน

เห็นเพียงนิ้วมือของคนคนนั้นบิดเบี้ยวไปหมด ราวกับกระดูกแตกละเอียด

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นทั่วร้านอาหาร

ซูเหยียนตกตะลึง

ทุกคนตกใจ

ไม่มีใครเคยคิดว่าหลินหยางจะโหดแบบนี้…