บทที่ 767 เมตตาด้วยเถอะ

ปัง!

เครื่องยนต์ของรถดังสนั่นไปทั่วถนน

ภายในรถ หลินหยางขับรถอย่างเงียบๆ

ซูเหยียนก้มหน้าก้มตา ราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ มือเล็กๆ ของเธอกำเข้าด้วยกัน เธอดูสับสนอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สามารถอธิบายทั้งหมดได้

"สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น? หม่าไห่...ทำไมถึงได้เคารพคุณขนาดนี้?" ในที่สุด ซูเหยียนก็เงยหน้าขึ้นและเอ่ยคำถามออกมา

แม้ว่าหม่าไห่จะไม่ได้โค้งคำนับลงไปมากเท่าไหร่ แต่เขากลับยื่นมือมาทางหลินหยาง

คนที่สามารถทำให้หลินหยางยื่นมือออกมาได้นั้น คงจะนับตัวได้ในเจียงเฉิน

"แล้วคุณคิดว่าเพราะอะไรหล่ะ?" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ฉันไม่รู้" ซูเหยียนส่ายหน้า

"อันที่จริงคำตอบก็เรียบง่ายอย่างมาก"

"คำตอบอะไร?" ซูเหยียนหันหน้ามามองเขา

"เพราะ ผม...คือประธานหลิน!" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

ถ้าเกิดเขาไม่ยิ้มยังดีเสียกว่า รอยยิ้มนี้ทำให้ซูเหยียนไม่ค่อยเชื่อ

แค่ว่าการแสดงออกของหม่าไห่ก่อนหน้านี้ มันแปลกเกินไป...

ซูเหยียนจะคิดออกได้ยังไง?

"ฉันรู้แล้ว!" จู่ๆ ซูเหยียนก็นึกอะไรออกและพูดเบาๆ ออกมา

"คุณคิดอะไรได้แล้ว?" หลินหยางหันหน้า

"คุณเอาเงินนั้นไปลงทุนกับหุ้นหยางหัวใช่ไหม?" ซูเหยียนถามอย่างเย็นชา

"เอ่อ..." หลินหยางแทบจะหายใจไม่ออก

ซูเหยียนสามารถคิดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ด้วยหรอ? ต้องนับถือจินตนาการของเธอจริงๆ!

เว้นแต่เขาหวังว่าเขาจะได้ค่าชดเชยของชุดดอกความหวังแห่งราตรีคู่มา หลินหยางถึงจะเขาเงินไปลงทุนหุ้น อีกทั้งแม้ว่าหลินหยางจะลงทุนหุ้น หม่าไห่ก็ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับเขาขนาดนั้นก็ได้? ต้องรู้ว่าหม่าไห่เป็นคนที่มีอิทธิพลอย่างมาก ทำไมต้องมาแสดงความเคารพให้กับผู้ถือหุ้นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง้วย?

"ไม่ใช่สิ ยังไม่ได้เงินชดเชยของชุดดอกความหวังแห่งราตรีคู่มา อีกทั้งยังไม่ได้ฟ้องศาลด้วย...นี่มันอะไรกัน?" ซูเหยียนคิดในใจและครุ่นคิดเกี่ยวกับเหตุผลทั้งหมด

หลินหยางหยุดรถข้างทาง หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดเสียงและแสดงวิดีโอที่ได้รับความนิยมเมื่อเร็วๆ นี้ให้เธอดู

วิดีโอนั้นแสดงให้เห็นชายเลอะเทอะสวมแว่นบนหน้าจอ เมื่อเพลงเปลี่ยนไป ผู้ชายคนนั้นก็เปลี่ยนไป เขาสวมชุดสูทและรองเท้าหนัง ผมสีดำและผิวขาว ทำให้เขาหล่อเป็นพิเศษ

"เข้าใจความหมายแล้วหรือยัง?" หลินหยางถามด้วยรอยยิ้ม

ซูเหยียนสับสน: "ไม่เข้าใจ"

"โอเค"

อธิบายไม่ได้แล้ว

เหมือนว่าซูเหยียนไม่กล้าที่จะเชื่อมโยงสามีของตัวเองกับประธานหลินเลย...

ใช่ ทั้งสองคนนี้แตกต่างกันอย่างชัดเจน

หลินหยางส่ายหน้า ไม่อยากพูดอีกและขับรถต่อ

ไม่นาน เขาก็หยุดรถใต้อาคารของเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล

"คุณขึ้นไปก่อน เดี๋ยวผมตามไป ยังมีเรื่องที่ยังจัดการไม่เสร็จ" หลินหยางเอ่ยปาก

"ประธานหม่าจะไม่ทำอะไรคุณใช่ไหม?" ซูเหยียนถามด้วยความกังวล

"สบายใจได้ ไม่หรอก คุณลืมแล้วหรอ? ว่าผมคือผู้ถือหุ้นของหยางหัว!" หลินหยางพูดพร้อมหัวเราะ

เหมือนว่าเธอจะพูดถูก เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้ไม่ได้เป็นไปตามความคิดของเธอเลย

เอาเถอะ ไม่สนแล้ว!

ซูเหยียนถอนหายใจ ส่ายหัวและเดินเข้าไปในเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล

หลินหยางเหยียบคันเร่งอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังร้านอาหาร

ระหว่างทาง มีสายดังขึ้นมา

หลินหยางตกใจเล็กน้อย

หมายเลขคือของซูเหยียน

ต้องรู้ว่า หมายเลขนี้คือหมายเลขของประธานหลิน

เธอแทบจะไม่โทรหาหมายเลขนี้เลย

หลินหยางกวาดสายตามอง ราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ยิ้มเล็กน้อยและกดรับสาย

"ประธานหลิน สวัส สวัสดี!" เสียงของซูเหยียนดูตื่นตระหนกอย่างมาก

"มีเรื่องอะไรหรอคุณผู้หญิงซู?" หลินหยางทำเสียงของตัวเองให้มีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น

"คืออย่างงี้ประธานหลิน..."

ซูเหยียนรีบเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่ร้านอาหาร จากนั้นก็พูดว่า: "ประธานหลิน ฉันคิดว่าทุกคนน่าจะเข้าใจผิดกัน ฉันหวังว่าคุณจะใจกว้าง...และปล่อยสามีของฉันไป..."