บทที่ 769 คุณรู้สถานการณ์ปัจจุบันของเราหรือไม่?

"เรื่องของวันนี้ปิดไม่ได้และต้องแพร่กระจายไปอย่างแน่นอน และถ้าพวกคุณทั้งสองถูกส่งตัวกลับตระกูลหวัง คนของตระกูลหวังก็จะรู้ว่าผมเป็นคนทำ ตระกูลหวังต้องแก้แค้นผมอย่างแน่นอน! ถ้าอย่างนั้นผมก็ของชิงลงมือก่อน!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ฝังเข็มลงไป

หวังห่าวตัวสั่นอย่างรุนแรงในทันที

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ล้มลงอย่างแผ่วเบา ไม่ขยับใดๆ

หลินหยางเช็ดเข็มเงิน และใส่กลับเข้าไปในห่อเข็ม

ทุกคนสั่นสะท้าน

แม้แต่บอดี้การ์ดเหล่านั้นก็สั่นสะท้านด้วยความตกใจ มองหลินหยางเหมือนเขาเป็นปีศาจ

"เลิกกิจการหุ้นทั้งหมดของตระกูลหวังในบริษัททันที ไล่ออกในทันที และรวบรวมหลักฐานทางอาญาทั้งหมดของตระกูลหวังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" หลินหยางเช็ดมือและพูดอย่างไร้ความรู้สึก

ดวงตาของหม่าไห่ตกตะลึง และเขาพูดด้วยความจริงใจ: "รับทราบ ประธานหลิน..."

"กังวลอะไร?" หลินหยางกวาดสายตามองหม่าไห่และถาม

"เอ่อ...ประธานหลิน มันจะรุนแรงไปรึเปล่าถ้าพวกเราทำแบบนี้..." หม่าไห่ลังเลสักพักและพูด

"รุนแรงหรอ?"

หลินหยางกระแทกเสียง จากนั้นก็กวักมือเรียกเจ้าของร้านที่หลบอยู่ใต้บาร์: "มานี่"

เจ้าของร้านตัวสั่น แต่ไม่กล้าขัดขืน เขาเดินมาด้วยสองขาสั่นๆ ของเขา

"บอกประธานหม่า หวังจื่อเซี๋ยงมาที่ร้านของคุณกี่ครั้งแล้ว?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"ตั้งแต่เปิดร้านจนถึงวันนี้ มา...มาแล้วทั้งหมดสิบแปดครั้ง..." เจ้าของร้านพูดเสียงสั่น

"ทำเรื่องอะไรบ้าง?" หลินหยางพูดอีกครั้ง

เจ้าของร้านเข้าใจความหมายของหลินหยางทันที ลังเลและกระซิบว่า: "นักเรียนหญิง...นักเรียนหญิงสองคนกระโดดลงแม่น้ำก็เพราะเขา..."

หม่าไห่อึ้ง

บอดี้การ์ดทุกคนนิ่งเงียบ

ขยะแบบนี้...สมควรตาย!

"เรียกจี้เหวินและคังเจียห่าวมา เจ้าของร้านคนนี้น่าจะสามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉยและเดินออกไปด้านนอก

คังเจียห่าวมาถึงร้านอาหารอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

ในช่วงเวลานี้บอกได้ว่าสำนักงานกฎหมายยุ่งมาก ตามเหตุผลแล้วเขาไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้เลย

แต่ในเมื่อหลินหยางเรียกมาแล้ว แม้ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหนก็ต้องหาเวลาออกมา

เมื่อเข้ามาในร้านอาหาร ก็เห็นหม่าไห่นั่งอยู่ตรงนั้นและสูบบุหรี่

คังเจียงห่าวตกใจอย่างมาก

เขาจำได้ว่าหม่าไห่เลิกบุหรี่เป็นเวลานานแล้ว

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" คังเจียห่าวถาม

ในเวลานี้หวังห่าวและหวังจื่อเซี๋ยงถูกนำตัวส่งตระกูลหวังแล้ว

เจ้าของร้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยตัวสั่นยิกๆ และเหงื่อไหล่ท่วมหัว

หม่าไห่เงยหน้ามองคังเจียห่าว และพูดเรื่องทั้งหมดออกไป

การแสดงออกของคังเจียห่าวเริ่มตึงเครียด

"ผมไม่เข้าใจว่าทำไมประธานหลินถึงทำแบบนี้ ในเวลานี้พูดได้ว่าหยางหัวกำลังเจอกับพายุฝนกระหน่ำ สามารถเกิดปัญหาใหญ่ได้ทุกเมื่อ ถ้าอดทนสักหน่อยในตอนนี้! รอที่ทุกอย่างมั่นคงแล้วและค่อยจัดการกับตระกูลหวังก็ยังทัน! เฮ้อ แบบนี้แล้ว ภายในหยางหัวของพวกเราก็จะไม่มั่นคง ถึงเวลานั้นเกรงว่าจะเป็นการเปิดโอกาสให้เลิ้นกุย ทำให้เขาใช้ประโยชน์จากมันได้"

หม่าไห่สูดบุหรี่และถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

"ประธานหม่า ถ้าคุณคิดอย่างงี้ แสดงว่าคุณไม่เข้าใจประธานหลินของพวกเราเลย" คังเจียห่าวยิ้มอย่างขมขื่นและพูด

"โอ้ะ? คุณหมายความว่ายังไง?" หม่าไห่มองไปทางเขา