บทที่ 777 แทนที่คนเหล่านั้นภายในวันเดียว

และหลินหยางก็จะไม่เอาเครื่องไปซ่อมเร็วขนาดนั้น แต่ให้คังเจียห่าวเอาคนมาและถ่ายรูปเอาไว้ก่อน

เมื่อถ่ายรูปเรียบร้อยแล้ว ก็รีบติดต่อสื่อเพื่อรายงานเรื่องนี้

บ่ายของวัน สื่อเผยแพร่ข่าวในหนังสือพิมพ์รายใหญ่

ทุกคนในเจียงเฉินหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่ออ่านข่าว เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"อะไรกัน หวังคังสั่งให้คนไปพังโรงงานผลิตยาของประธานหลินหรอ?"

"นี่ทำได้ยังไง?"

"ในข่าวยังบอกว่าคนตระกูลหวังอยากได้กำไรจากยาตัวใหม่ แต่ประธานหลินไม่ยอม บอกว่าโดยบอกว่ายาใหม่นั้นจะขายในราคาทุนโดยพื้นฐาน หากต้องการกำไร บริษัทต้องแบ่งเงินให้เขา!"

"โหดร้ายเกินไปแล้ว ประธานหลินเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะและเขาไม่มีความตั้งใจที่จะทำเงิน ตระกูลหวังนี้ทำไมถึงเห็นแก่เงินขนาดนี้?"

"ทั้งยังทำลายโรงงานอีก! ทำให้เวลาปล่อยยาตัวให้ต้องยืดออกไปอีก!"

"ขยะจริงๆ!"

"ตระกูลนี้มันขยะจริงๆ"

"ทำไมถึงมีหนอนแบบนี้ในหยางหัวได้?"

หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข่าวและทั้งบ่นทั้งด่า

คนตระกูลหวังเองก็เห็นข่าวที่บินว่อนไปทั่ว

ผู้เฒ่าหวังเหวี่ยงหม้อดินสีม่วงอันเป็นที่รักของเขาลงบนพื้นด้วยความโกรธ

"ไอสารเลว! ไอสารเลว! ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้? ผมเรียกให้คุณไปเอาโรงงานคืนมา ไม่ใช่คนไปสร้างเรื่องกลับมา! !" ผู้เฒ่าหวังชี้หน้าหวังคังและด่าทอ

"พ่อ ผมก็บอกให้พวกเขาไปยึดโรงงานมา ใครจะคิดว่าพวกนั้นไม่ฟัง แถมยังไปทำลายเครื่องจักรอีก..." หวังคังแทบจะร้องออกมา

ผู้เฒ่าหวังโกรธมาก แต่ไม่นานเขาก็สงบลงมา

"ประธานหลินนี่ ฉลาดกว่าที่เราคิดไว้มากจริงๆ! อันที่จริงเรื่องแบบนี้จะไม่มีเกิดขึ้น แต่เขากลับใช้คนจำนวนมากในสาธารณชนเพื่อต่อต้านพวกเรา ตอนนี้ไม่เพียงแต่หยางหัวที่อย่าไล่พวกเรา แต่ยังมีผู้คนอีกนับไม่ถ้วนต้องการให้เราออกจากหยางหัวด้วย!! แต่ผมก็จะไม่ยอมโดนเล่นงานอย่างเดียวหรอ!" ผู้เฒ่าหวังพูดอย่างโหดร้าย

"พ่อ คุณคิดจะทำอะไร..."

"ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องได้โรงงานกลับมาให้ได้!"

"แต่แบบนั้นก็จะไม่สามารถผลิตยาตัวใหม่ของหยางหัวได้ เกรงว่าพวกเราต้องทนรับแรงกดดันมากขึ้นแน่ๆ!" หวังคังพูด

"ตอนนี้ยังมาสนใจอะไรเรื่องนี้อีกหรอ? ผมจะบอกให้ ตอนนี้หลินหยางพยายามปิดทางและกดดันพวกเรา พวกเราแค่ต้องต่อสู้กับประธานหลินให้ถึงที่สุด ไม่ตายไม่หยุด! หากเขาทำให้เราไม่สามารถอยู่อย่างสงบดีๆ แม้ว่าพวกเราจะตาย ก็จะไม่ยอมออกมาโดยไม่มีอะไรแน่ๆ! ถ้าหยางหัวล้มละลาย เลิ้นกุยพวกเขาจะใช้ประโยชน์ในเวลานี้เพื่อตอบโต้หยางหัว จากนั้นพวกเราก็สามารถพึ่งพาพลังของเลิ้นกุยและลุกขึ้นมาใหม่ เข้าใจไหม?" ผู้เฒ่าหวังตะโกน

หวังคังดวงตาสว่างขึ้น

"ใช่ พ่อ ถ้าอย่างงั้นผมจะติดต่อทนายและขอให้พวกเขาใช้มาตรการบังคับยึดโรงงานกลับคืนมาไม่ว่าความคิดเห็นของประชาชนจะเป็นอย่างไร!" หวังคังพยักหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมา เพื่อโทรออก

แต่ในขณะนี้ กลุ่มคนเดินเข้าไปในบ้านตระกูลหวัง

"ผู้เฒ่าหวัง ผมว่าคุณควรหยุดเถอะ ตอนนี้คุณไม่สามารถยึดโรงงานเหล่านั้นได้แล้ว!"

เมื่อสิ้นเสียง หวังคังก็ตกใจ มองไปทางต้นเสียงพร้อมผู้เฒ่าหวัง จากนั้นก็เห็นเลิ้นกุย จูจือเฉียงและคนอื่นๆ เดินเข้ามา

"คุณเลิ้น คุณหมายความว่าอะไร?" ผู้เฒ่าหวังถามอย่างจริงจัง

"พวกคุณยังไม่รู้หรอ สถานที่เหล่านั้นของพวกคุณ ถูกเจ้าหน้าที่ทางการยึดแล้ว!" เลิ้นกุยกระแทกเสียง

"เจ้าหน้าที่ทางการหรอ?"

ทั้งสองผงะ

เลิ้นกุยโยนหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะกาแฟ

หวังคังรีบหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของเขาถอดสี

"ที่แท้...เบื้องหลังของประธานหลินยังมีเจ้าหน้าที่ทางการสนับสนุนอยู่?" เขาพูดและอึ้ง

"นี่เป็นงานใหญ่เพื่อประโยชน์ของมวลชน และผู้คนข้างต้นจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุนมัน มันยากมากสำหรับเราที่จะจัดการกับประธานหลิน อีกทั้งผมยังกังวลอีกเรื่องหนึ่ง" เลิ้นกุยพูดเสียงแหบ

"คุณเลิ้นกังวลอะไร?" ผู้เฒ่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ตระกูลหวังของพวกคุณ...ว่าจะร่วมมือกับเราทั้งภายในและภายนอกเพื่อจัดการกับหยางหัวได้อีกไหม!" เลิ้นกุยเข้ามาใกล้และพูดอย่างเย็นชา