บทที่ 78 คนที่ไม่ควรหาเรื่อง

"นี่ไม่ใช่ว่าไม่มีทางแล้วหรอ" ซูกวงพูดด้วยใบหน้าขมขื่น: "ผมแค่อยากช่วยเสี่ยวเหยียนกับเสี่ยวหยาง เลยของให้เพื่อนช่วยไปหาคนให้ แต่เขาบอกว่าหากจะให้จัดการต้องจ่ายเงิน ผมก็เลย...ผมก็เลยให้เขาจำนองบ้าน จริงๆ แล้วเงินสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือครอบครัวที่สงบ"

"คุณ..." จางชิงหยูแทบจะเป็นลม

"อาโจว ต้องขอโทษด้วย ลูกสาวและลูกเขยของผมปลอดภัยแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้ก็...ไม่เป็นไรแล้ว..." ซูกวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างระมัดระวัง

เมื่ออาโจวได้ยิน ดวงตาของเขาเย็นชา หรี่ตามองซูกวงและยิ้ม: "ซูกวง คุณหมายความว่ายังไง? คุณแกล้งผมหรอ?"

"อาโจว ต้องขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าลูกสาวและลูกเขยของฉันจะกลับมา เอางี้ผมเลี้ยงข้าวคุณตอบแทนคุณ คุณว่ายังไง?" ซูกวงรีบพูด

"อย่ามามั่วซั่ว!"

อาโจวโบกมือและพูด: "มาเซ็นชื่อ! เวลาของผมมีจำกัด ความอดทนของผมมีจำกัด! ถ้าไม่เซ็น เดี๋ยวจะได้เห็นดีกัน!"

ความก้าวร้าวของอาโจวทำให้ซูกวงแทบหายใจไม่ออก

จางชิงหยูอึ้ง

เธอลากซูกวงมาและรีบถาม: "อากวง คนนี้มาจากไหน?"

"เป็นคนใหญ่คนโต พี่ชายของเขาเปิดคาสิโน ความสัมพันธ์ไม่น้อย และตัวเขาเองก็ทำงานในสำนักจัดส่งที่อยู่ถัดไป ความสัมพันธ์ขาวดำไม่รู้..." ซูกวงพูดอย่างขมขื่น

เมื่อชางจิงหยูได้ยิน หน้าซีดไปหลายเท่า

"คุณไปหาเรื่องคนคนนี้หรอ?"

"ไม่ใช่ว่าผมหมดหนทางหรอ? แม้ว่าผมจะไม่สนิทกับเขา แต่ก็โชคดีที่ยังเป็นเพื่อนเก่ากันอยู่ ผมเลยสงสัยว่าจะให้เขามาช่วยได้ไหม แต่ใครจะคิดว่าเขา...เขาต้องการมากเช่นนี้?" ซูกวงพูดด้วยสีหน้าลำบาก

"มาก? นี่นับว่ามากหรอ?" อาโจวพูดด้วยรอยยิ้ม: "ซูกวง คุณไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ของคุณหรอ คุณคิดว่าให้ไปขอให้คนอื่นช่วยมันง่ายหรอ? ถ้าเกิดตรวจสอบมา อาจไม่สามารถรักษางานไว้ได้! คุณไม่มีเงินสด นอกจากเอาบ้านมาจำนอกแล้วยังมีวิธีอื่นอีกหรอ? อีกทั้งนี่เป็นแค่ตึกเก่า! บ้านหลังนี้ราคาสองถึงสามแสน คุณคิดว่าจะขายได้เท่าไหร่กัน?"

สองถึงสามแสนหรอ?

เกินไปหรือเปล่า แม้ว่าบ้านหลังนี้จะเก่า แต่ก็เป็นตำแหน่งที่ดี อย่างน้อยก็ต้องหกแสนขึ้น

จางชิงหยูคิดในใจและโมโห แต่ไม่กล้าทำอะไร ได้แค่ยิ้มและพูดออกไป: "งั้น พี่โจว...ขอโทษจริงๆ เสี่ยวเหยียนของพวกเรากลับมาแล้ว เอางี้ไหม ลำบากที่คุณไปที่นั่น ฉันยังมีสองพัน เอาไปดื่มชาก่อน เอาเป็นค่าลำบากแล้วกัน เป็นยังไง?"

"คุณกำลังล้อเล่นกับผมอยู่หรอ?" อาโจวตบโต๊ะด้วยความโมโหและพูด: "ผมบอกพวกคุณไว้นะ อากวง วันนี้ถ้าคุณไม่เซ็น ผมจะทำให้ครอบครัวของคุณไม่ได้อยู่ในเจียงเฉินอีกต่อไป"

เสียงตะโกนทำให้ซูเหยียนที่อยู่ด้านในบ้านตกใจ และปลุกหลินหยางจนตื่นขึ้นมา

เมื่อคืนเขาฝึกลมปราณมากเกินไป เหนื่อย และหลับลึกมาก เขาต้องการนอนหลับฝันดี แต่มันก็ไม่ได้อย่างที่เขาต้องการ

"อาโจว พวกเราคุยกันดีแล้ว คุณช่วยผมขอร้องคนอื่นให้ ผมให้เงินคุณ แต่ตอนนี้พวกเขากลับมาแล้ว แล้วจะให้เงินคุณยังไงหล่ะ? หยวนๆ กันเถอะ" ซูกวงแทบจะร้องไห้

"ใช่สิ หยวนๆ กัน แต่ลูกเขยและลูกสาวของคุณทำไมจู่ๆ ก็กลับมาหล่ะ พวกคุณไม่ลองคิดดูดีๆ?" อาโจวยิ้มอย่างเยือกเย็น

เมื่อสิ้นเสียง ซูกวงก็อึ้ง

"เรื่องเมื่อวานเดิมไม่ใช่ความผิดของพวกเรา โดยปล่อยออกมามีอะไรแปลกหล่ะ?" จางชิงหยูขมวดคิ้ว

"เฮอะ คุณรู้ไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? อีกฝ่ายเป็นถึงเฮียเป้า! เฮียเป้าเป็นใคร? ถ้าเขาต้องการ ลูกสาวลูกเขยของคุณก็คงไม่ได้กลับมาแบบปลอดภัยหลอกมั้ง?"

"อาโจม คุณหมายความว่า...คุณเป็นคนจัดการหรอ?"

"ใช่" อาโจวพูดด้วยใบหน้าที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ: "คุณเป็นเพื่อนของผม เมื่อวานหลังจากที่คุณมาขอร้องผม ผมก็ยืมเงินมาอย่างน้อยสามแสน ซูกวง เงินนี้ของผมใช้ไปเพื่อคุณ ดังนั้นคุณติดหนี้ผมสามแสน ถ้าคุณไม่เซ็น ไม่เอาเงินมาคืนผม งั้นเกรงว่าระหว่างเราสองคนจะต้องคิดบัญชีกัน คุณรู้จักผม มาหาเรื่องผมโจวเหย้าแล้วจะเจออะไร คุณเข้าใจใช่ไหม?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สีหน้าของซูกวงก็เปลี่ยนไป จางชิงหยูตกใจ

หลินหยางด้านหลังถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ครอบครัวของซูกวงไม่ใหญ่มาก แล้วทำไมมีแต่ปีศาจมาที่นี่?

เขากำลังจะลุกขึ้น แต่ในเวลานี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีเสียงเคาะประตูเล็กน้อย

อาโจวขมวดคิ้ว มองไปที่สองสามีภรรยา

"ฉัน...ฉันไปเปิดประตู" จางชิงหยูพึมพำเล็กน้อย รีบวิ่งไปเปิดประตู

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ชุดสูท และกางเกงยืนอยู่นอกประตู ชายคนนั้นอ้วนเล็กน้อยแต่มีออร่า เมื่อเขาเห็นจางชิงหยูเปิดประตูก็ยิ้มขึ้นทันใด: "คุณต้องเป็นคุณจางชิงหยูใช่ไหม? สวัสดี สวัสดี!"

"คุณคือ..."

"โอ้ะ ผมคือผู้กำกับของกรมตำรวจเจียงเฉิน! ที่มาวันนี้เพื่อจะแสดงความเสียใจต่อคุณผู้หญิงซูเหยียน" หลี่เวยยิ้ม

"หลี่เวย?" จางชิงหยูไม่ได้ตอบสนองในทันที

ซูกวงหน้ามืด

"ซูกวง ใครหน่ะ? ทำไม? คุณบังเรียกคนมาช่วยอีกหรอ?" อาโจวที่นั่งอยู่บนเ้าอี้ตะโกนด้วยความไม่พอใจ