บทที่ 8 แพะรับบาป

ที่หางตาของซูเหยียนมีประกายของน้ำตาปรากฏให้เห็น เธอจ้องมองหลินหยางแล้วพูด "แล้วคุณรู้หรือเปล่าว่าทำไมคุณย่าถึงไม่ให้ความสำคัญกับครอบครัวของเรา ทำไมครอบครัวของเราถึงมีสิทธิ์ในการพูดน้อยมากในตระกูลซู?"

หลินหยางเงียบไปสักพัก เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "เสี่ยวเหยียน คุณวางใจได้ ต่อไปผมจะไม่ให้ใครมาดูถูกและรังแกคุณอีก ไม่ว่าจะเป็นตระกูลซูหรือใครก็ตาม"

"นี่เป็นคำปลอบใจที่ตลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาแล้วมั้ง!" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาทั้งที่มีน้ำตานองเบ้า

สามปีแล้ว ซูเหยียนหมดหวังในตัวของหลินหยางตั้งนานแล้ว!

"ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

ในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดของชายชราคนหนึ่งทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดของทั้งสองคน

มองไปข้างหน้า มีชายชราผมหงอกในชุดชุดถังจวงมายืนอยู่ที่ด้านหลังประตูเหล็กของวิลล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

คนคนนี้ต้องเป็นพ่อบ้านของตระกูลชวี่แน่นอน

"สวัสดีค่ะผู้อาวุโส ฉันชื่อซูเหยียน เป็นหลานสาวของซูกุ้ย…" ซูเหยียนรีบเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูดทันที

แต่อีกฝ่ายทันทีที่ได้ยินคำว่าซู สีหน้าที่ชราภาพของเขาเปลี่ยนไปทันที

"ตระกูลซูของพวกคุณยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ? คุณชายรองเคยกำชับเอาไว้ ไม่พบคนของตระกูลซูเด็ดขาด ไสหัวไป!"

พ่อบ้านพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วจะเดินกลับเข้าไปทันที

"รบกวนรอสักครู่!" ซูเหยียนเริ่มร้อนรนแล้ว "ครั้งนี้ตระกูลซูของพวกเรามาพร้อมกับความจริงใจ ไม่ว่ายังไง ได้โปรดให้ฉันได้พบคุณชายชวี่หน่อยเถอะ!"

"คำอธิบาย? ตระกูลซูของคุณให้ได้หรือเปล่า? ถ้าหากยังไม่ไสหัวไปภายในสิบวินาที ผมจะสั่งให้คนโยนพวกคุณออกไปเอง!" พ่อบ้านคนนั้นพูดตำหนิ

ในตอนนั้นเอง

เอี๊ยด!

มีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดลงที่หน้าประตูวิลล่า

มีหญิงสาวคนหนึ่งที่แต่งตัวดูดีมีสไตล์ก้าวเท้าเดินลงมาจากรถเก๋ง ผิวพรรณดีเยี่ยม คิ้วปากจมูกคมชัด แต่งหน้าโทนสโมกกี้ ดูแล้วน่ารักมาก โดยด้านหลังของเธอยังมีบอดี้การ์ดที่สวมชุดสีดำเดินตามอีกสองคน

"คุณหนูมาแล้ว?"

พ่อบ้านรีบเปิดประตูใหญ่ทันที

"พวกเขาเป็นใคร?" หญิงสาวเหลือบมองซูเหยียนและหลินหยางแวบหนึ่ง

"คือ…" พ่อบ้านพูดแล้วหยุดชะงักลง

"พวกเขาคงจะเป็นคนของตระกูลซูสินะ?" หญิงสาวถามขึ้นอย่างกะทันหัน

"สวัสดีคุณหนู ฉันชื่อซูเหยียน เป็นตัวแทนของตระกูลซูตั้งใจมาเยี่ยมผู้เฒ่าชวี่" ซูเหยียนยิ้มแล้วพูด

"เยี่ยม? พวกคุณยังมีหน้ามาอีกเหรอ? ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะพวกคุณ ปู่ของฉันเขาจะกลายเป็นแบบนี้หรือเปล่า?" สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที เธอพูดด้วยสีหน้าที่โกรธเคือง "ในเมื่อพวกคุณมาแล้ว งั้นก็อย่าคิดไปไหน! พวกคุณสองคนลากตัวเธอเข้าไป! ถ้าเกิดคุณปู่เป็นอะไรไป ฉันจะให้พวกเขาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าคุณปู่!"

"ครับ คุณหนู!"

"คุณหนู คุณห้ามทำอะไรส่งเดชนะ!" พ่อบ้านรีบพูดขึ้น

"ลุงหลี่ ทำไม? ฉันต้องทำตามใจพวกเขาเหรอ? ปกติคุณปู่ปฏิบัติต่อคุณไม่ดีเหรอ?" หญิงสาวถามด้วยความโกรธ

"บุญคุณของนายท่านหนักแน่นดั่งดุจขุนเขา แต่ว่าคุณหนู…"

"พาเข้าไป!" หญิงสาวพูดตะคอก เธอขี้เกียจสนใจพ่อบ้านแล้ว

บอดี้การ์ดตัวใหญ่บึกบึนทั้งสองคนเดินตรงเข้ามาทันที

ซูเหยียนตกใจกลัวจนตัวสั่นไปหมด

เธอรู้ดีว่ากันมาครั้งนี้มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องโดนคนของตระกูลซูทำให้ลำบากใจแน่นอน

แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงเธอ คนของตระกูลซูไม่คิดจะคุยกับเธอด้วยเหตุผล!

ทำยังไงดี?

ซูเหยียนร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

แต่ในตอนนั้นเองมีเสียงพูดสายหนึ่งดังขึ้น

"ช้าก่อน!"

หลินหยางเป็นคนพูด!

"คุณก็เป็นคนของตระกูลซูเหมือนกันใช่หรือเปล่า? พาตัวเข้าไปด้วยเลย" หญิงสาวเหลือบมองหลินหยางแวบหนึ่ง

"คุณหนูชวี่ ถ้าหากคุณแต่ต้องพวกเรา งั้นเกรงว่า…คงจะช่วยผู้เฒ่าชวี่ไม่ได้แล้วจริงๆ!"

"คุณพูดอะไรของคุณ?" หญิงสาวรู้สึกอึ้ง

"ผมช่วยผู้เฒ่าชวี่ได้" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"หลินหยาง…คุณกำลังพูดเหลวไหลอะไร?" ซูเหยียนร้อนรนแล้ว

ตระกูลชวี่ไม่ใช่คุณย่า ถ้าหากเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นมา แม้แต่หลินหยางก็ต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงด้วย

แต่หลินหยางไม่ได้สนใจเธอ ผมมองไปทางหญิงสาวเพื่อรอคำตอบ

หญิงสาวขมวดคิ้ว "คุณสามารถรักษาคุณปู่ให้หายได้จริงเหรอ? เมื่อคืนมีหมอผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางมาตั้งสิบกว่าคน แต่ไม่มีใครเข้าใจเกี่ยวกับอาการของคุณปู่เลย! คุณทำได้เหรอ?"

"ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่หน้าประตูแล้ว ทำไมคุณไม่ปล่อยให้ผมเข้าไปลองดูล่ะ?" หลินหยางยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หญิงสาวรู้สึกว่าที่พูดมาก็มีเหตุผลจึงพยักหน้า

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะตอบตกลง มีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของการดูถูกดังขึ้นจากด้านข้าง

"ลอง? เหอเหอ คนไร้ค่าที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสามารถช่วยผู้เฒ่าชวี่? อยากจะขำให้ฟันร่วง คุณหนูชิวซวน ถ้าหากคุณเชื่อเขา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายผู้เฒ่าชวี่!"

ทุกคนหันไปมองตามทิศทาง