บทที่ 805 คุณทำผิดพลาดครั้งใหญ่

ลมหายใจของซูเหยียนสั่นสะท้าน เบิกตากว้าง มองหลินจื่อเยี้ยนและคนทั้งกลุ่มด้วยความตกตะลึง

"คุณหลิน พวกคุณ…พวกคุณจะทำอะไร?"

"ประธานซู พวกเราให้โอกาสคุณแล้ว แต่คุณกลับไม่ไขว่คว้า เรื่องนี้จะโทษพวกเราไม่ได้ ถ้าหากคุณยอมให้ความร่วมมือกับพวกเราอย่างเชื่อฟัง จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเหรอ พวกเราแค่ต้องการหาผลประโยชน์มากขึ้น ไม่มีความหมายอื่น ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ไม่มีผลเสียอะไรต่อหยางหัว" หลินจื่อเยี้ยนยักไหล่ ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

ซูเหยียนพูดอะไรไม่ออกทันที

"ประธานซู ฉันขอถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย ตกลงคุณจะร่วมมือกับพวกเราหรือเปล่า?" หลินจื่อเยี้ยนถามอย่างยิ้มแย้ม

ซูเหยียนกัดฟันแน่น พูดเสียงเบา "คุณหลิน ฉันขอแนะนำให้คุณอย่าทำอะไรส่งเดช ไม่เช่นนั้น…ไม่เช่นนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!"

"ดูเหมือนถ้าคุณไม่ถึงทางตันคุณจะไม่ยอมตายใจ ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ได้ อย่าโทษฉันก็แล้วกัน!" หลินจื่อเยี้ยนโบกมือ "จับเธอไปขึ้นรถ"

"ครับคุณหนู!"

คนของตระกูลหลินที่อยู่โดยรอบรีบก้าวเข้ามาทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

"พวกคุณจะทำอะไร?"

ซูเหยียนและเลขารู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

"รีบแจ้งตำรวจ! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"

ซูเหยียนรีบตะโกนเสียงดัง

แต่หลินจื่อเยี้ยนกลับชิงลงมือก่อน ยื่นมือออกไปปิดปากของซูเหยียน

ซูเหยียนพยายามดิ้นรนไม่หยุด

หลินจื่อเยี้ยนรู้สึกหัวเสีย ชกหมัดใส่ท้องของซูเหยียนอย่างแรง

ซูเหยียนรู้สึกปวดจนตัวหดทันทีแทบจะล้มลงบนพื้น ไม่มีแรงให้ตะโกนอีก

ส่วนเลขาที่อยู่ด้านข้างตกใจจนตัวสั่น

คนทั้งสองไม่คิดไม่ฝัน คนของบริษัทใหญ่ที่เดินทางมาจากเยี้ยนจิน จะใช้วิธีการที่เลวทรามต่ำช้าแบบนี้

คนของตระกูลหลินที่อยู่ด้านข้างรีบก้าวเข้าไปแย่งโทรศัพท์ของเลขา หลังจากนั้นฟาดลงบนพื้นอย่างแรง

เลขาสะดุ้งตกใจตัวสั่นไปหมด

"ขึ้นรถเดี๋ยวนี้!"

คนคนนั้นตะคอกเสียงดัง

เลขาไม่กล้าต่อต้าน เดินขึ้นรถด้วยร่างกายที่สั่นเทา

ซูเหยียนก็ถูกหลินจื่อเยี้ยนลากขึ้นรถด้วยเช่นกัน โดยมีคนของตระกูลหลินเฝ้าอยู่ด้านข้าง

หลินจื่อเยี้ยนค้นตัวของซูเหยียนสักพัก หลังจากนั้นหยิบโทรศัพท์ของซูเหยียนออกมา กดหาเบอร์โทรศัพท์ของหลินหยาง หลังจากนั้นโทรออกไป

"ฮัลโหล" หลินหยางที่อยู่ปลายสายพูด

"หลินหยาง ภายใต้สถานการณ์แบบนี้คุณคิดว่าควรร่วมมือกับพวกเราหรือเปล่า?" หลินจื่อเยี้ยนยิ้มแล้วพูด

ทันทีที่ได้ยิน สีหน้าของหลินหยางเคร่งขรึมลงทันที

"หลินจื่อเยี้ยน? โทรศัพท์ของซูเหยียนอยู่ที่คุณได้ยังไง?"

"ทำไม? ประหลาดใจมากเลยเหรอ? งั้นคุณก็น่าจะรู้แล้วว่าตอนนี้ซูเหยียนอยู่ที่ไหน ใช่หรือเปล่า?" หลินจื่อเยี้ยนหัวเราะเหอะเหอะ

"หลินจื่อเยี้ยน คุณกำลังทำในสิ่งที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง" หลินหยางสูดหายใจเข้า ข่มความโกรธที่อยู่ภายในใจแล้วพูด

"ผิดพลาด? เหอะเหอะ ทำไม? คุณโกรธแล้วเหรอ? หลินหยาง คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คุณเป็นแค่เศษขยะที่ตระกูลหลินไม่สนใจ เป็นแค่คนไร้ประโยชน์! คุณมีสิทธิ์ใช้น้ำเสียงแบบนี้มาคุยกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันจะบอกอะไรให้นะหลินหยาง คุณสามารถตายได้ทุกเมื่อรู้ตัวหรือเปล่า?" หลินจื่อเยี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"หลินจื่อเยี้ยน คุณให้ค่าตัวเองสูงมากเกินไปแล้ว" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"แต่ดูเหมือนคุณจะไม่ดูสาระรูปของตัวเองเลยด้วยซ้ำ! คุณเป็นเพียงหมากที่ถูกทิ้งของตระกูลหลิน ตอนนี้คุณมีโอกาสได้กลับเข้าตระกูลหลินอีกครั้ง แต่คุณกลับไม่รู้จักเจียมตัว! หลินหยาง ฟังให้ดี ซูเหยียนเป็นเพียงการแจ้งเตือน ฉันขอแนะนำให้คุณร่วมมือกับพวกเรายังเชื่ออย่างดีกว่า ไม่อย่างนั้น คุณรอเก็บศพของเธอได้เลย!" หลินจื่อเยี้ยนยิ้มแล้วพูด

แววตาของหลินหยางเย็นชาลง พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "คุณรอก่อน ผมกำลังจะถึงแล้ว"

พูดจบ กดวางสายทันที

หลินจื่อเยี้ยนรู้สึกอึ้ง พูดพึมพำด้วยความสงสัย

"กำลังจะถึง? เขารู้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหนเหรอ?"

"คุณหนู พวกเราจะจัดการผู้หญิงสองคนนี้จริงเหรอ?"

คนของตระกูลหลินกวาดสายตามองผู้หญิงที่อยู่ในรถตั้งแต่หัวจรดเท้า อดไม่ได้ที่จะถาม