บทที่ 807 ส่งเธอ

"หมอเทวดาหลิน ให้คำตอบฉันมาเดี๋ยวนี้เถอะ! คุณจะคุกเข่าลงขอร้องฉัน! หรือฉันลั่นไกยิงผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้! คุณบอกว่าคุณไม่สนใจผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหรอ! งั้นคุณเข้ามาลงมือเลย! ด้วยความสามารถของคุณ พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณอยู่แล้ว! ลงมือสิ! คุณลงมือเลย!"

หลินจื่อเยี้ยนตะโกนพูดไม่หยุด เธอต้องการใช้คำพูดของตนเองมากดดันหลิน เพื่อดูท่าทีของหลินหยาง

หลังจากเห็นหลินหยางเริ่มลังเล ภายในใจของเธอก็ยิ่งมีความมั่นใจเพิ่มมากขึ้น

เธอยิ่งอยู่ก็ยิ่งรู้สึกว่า…การคาดเดาของตนเองถูกต้องแล้ว…

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางเอ่ยปากพูดอย่างกะทันหัน

"หลินจื่อเยี้ยน บอกตามตรง ผมมาที่นี่ก็เพื่อช่วยคุณเยี้ยน!"

หลังจากสิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ หลินจื่อเยี้ยนดีใจอย่างบ้าคลั่ง

ซูเหยียนก็เบิกตากว้างเช่นกัน มองหลินหยางอย่างไม่เชื่อสายตา

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันรู้อยู่แล้ว! ประธานหลิน คุณเล่นกับฉันไม่ได้หรอก! ฮ่าฮ่าฮ่าอ๋า…"

"ใช่ คุณฉลาดกว่าที่ผมจินตนาการเอาไว้เยอะ เพียงแต่…มีสิ่งหนึ่งที่คุณทำพลาดไป" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"ทำพลาด?" หลินจื่อเยี้ยนรู้สึกอึ้ง เริ่มไม่เข้าใจ

แต่ในตอนนั้นเอง เธอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ร่างกายสั่นสะท้าน ยื่นมือออกไปต้องการปิดกระจกรถ

แต่…ไม่ทันแล้ว!

ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว…

มีประกายสีเงินพุ่งออกไปจากระหว่างนิ้วมือของหลินหยาง

"อ๊าก!"

หลินจื่อเยี้ยนตะโกนด้วยความโกรธ รีบเหนี่ยวไกปืนทันที

ทว่าสุดท้ายก็ช้าไปหนึ่งก้าว

ฉึก!

เข็มเงินปักลงบนคอของเธอ เธอพยายามออกแรงเหนี่ยวไกปืนแต่กลับพบว่าไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนร่างกายก็แข็งทื่ออยู่แบบนั้น

แม้กระทั่งคนของตระกูลหลินทุกคนด้วย

ในเวลาเพียงแค่ช่วงอึดใจเดียว คนของตระกูลหลินทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์โดนหลินหยางสยบ

การลงมือครั้งนี้ทำให้ซูเหยียนได้รู้จักคำว่าเหงื่อแตกท่วมตัว

เธอยังคงสามารถสัมผัสได้ถึงกระบอกปืนที่จ่ออยู่บนศีรษะของตนเอง ร่างกายกำลังสั่นเล็กน้อย

แม้กระทั่งเธอเองก็รู้สึกชื่นชมที่ยังสามารถนิ่งสงบได้ขนาดนี้

แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว ทุกอย่างจบแล้ว

เธออยากร้องไห้

ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุม

วินาทีนี้ ความกลัวที่อยู่ในใจของเธอถาโถมออกมาทั้งหมด

หลินหยางรีบเดินเข้าไปผลักคนของตระกูลหลินที่ขวางอยู่หน้ารถออกไป เปิดประตูรถ เลขารีบกระโดดลงมา หลังจากนั้นวิ่งออกไปพร้อมกับร้องไห้

ซูเหยียนก็ลงจากรถเช่นกัน ขาทั้งคู่รู้สึกไร้เรี่ยวแรงเล็กน้อย

"เป็นอะไรหรือเปล่า?" หลินหยางถาม

ซูเหยียนมองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลินหยางอย่างกระทันหัน ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาโดยตรง

หลินหยางรู้สึกอึ้ง มองซูเหยียนอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาเม้มริมฝีปากไม่ได้พูดอะไร สุดท้ายก็ยกแขนขึ้นกอดซูเหยียน ยืนอยู่แบบนั้นเงียบๆ

ตอนนี้ ซูเหยียนเผยด้านที่อ่อนแอที่สุดของตนเองออกมา

เธอไม่สามารถเสแสร้งต่อไปนี้ได้อีกแล้ว

เธอไม่สามารถแกล้งทำเป็นเข้มแข็งต่อไปได้อีกแล้ว…

หลินหยางมองเธออย่างเงียบๆ สัมผัสความรู้สึกของเธออย่างเงียบๆ

วินาทีนี้ราวกับเขาสามารถได้ยินเสียงหัวใจของซูเหยียน

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย…

ผ่านไปสักพัก ซูเหยียนเหมือนจะสามารถตั้งสติได้แล้ว เธอผลักหลินหยางออกอย่างกะทันหัน เช็ดปาดน้ำตาตนเอง

"ประธานหลิน ฉันขอโทษที่เสียมารยาท" ซูเหยียนเบือนหน้าไปทางอื่น พูดด้วยสีหน้าที่แดงเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องรู้สึกกลัวทั้งนั้น คุณถือว่าเข้มแข็งมากแล้ว" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ขอบคุณ"

ซูเหยียนก้มหน้าลง

"คุณซู คุณกลับเข้าไปในรถก่อนเถอะ ผมจัดการคนพวกนี้เอง" หลินหยางพูด

"ได้"

ซูเหยียนพยักหน้า หลังจากนั้นขึ้นรถของอินทรีดำหน่วยเล็กที่มีเลขานั่งร้องไห้อยู่ด้านใน

อินทรีดำหน่วยเล็กพวกนี้หันไปมองหลินหยางด้วยสายตาที่นับถือ

ถึงแม้เมื่อกี้ไม่มีใครสามารถตามการเคลื่อนไหวของหลินหยางทัน แต่สามารถช่วยซูเหยียนและเลขาออกจากมือของหลินจื่อเยี้ยนได้ในเวลาเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว แค่นี้ก็ถือว่าเกินความเข้าใจของผู้คนมากมายเลย

มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะสามารถทำความเข้าใจ!