บทที่ 809 งั้นก็อย่าโทษผม!

เห็นเพียงหลินหยางไม่ได้ลงมือโจมตีรอบต่อไป แต่ยืนมองเขาอยู่ตรงที่เดิมด้วยสีหน้าที่นิ่งสงบ

"คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม กลับไปเถอะ!" หลินหยางตะโกนพูด

"น่าสนใจใช้ได้" มุมปากของหลินจือเหิงกระตุกขึ้น ในแววตาเต็มไปด้วยเจตนาแห่งการต่อสู้ที่ร้อนแรง "ดูเหมือนผมดูถูกคุณเกินไป! ผู้ชายศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์อย่างคุณน่าสนใจมาก ฮ่าฮ่า วันนี้คงต้องสู้อย่างเต็มที่แล้ว!"

"ทำไม? คุณไม่เชื่อที่ผมพูด?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ไม่สามารถพาพวกหลินจื่อเยี้ยนกลับ คุณคิดว่าผมจะกลับตระกูลหลินเะหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นมีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอยู่ตรงหน้า วันนี้ถ้าผมไม่ได้สู้อย่างเต็มที่ ถ้ากลับไปแบบนี้ มันคงจะเป็นเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจของผม!"

หลินจือเหิงหัวเราะฮ่าฮ่า เลิกแขนเสื้อขึ้น หลังจากนั้นตั้งท่าต่อสู้ใหม่อีกครั้ง

ครั้งนี้ เขาไม่มีการออมมือเหมือนครั้งก่อนแต่อย่างใด ตั้งท่าพร้อมสู้อย่างเต็มกำลัง

หลินหยางมองหลินจือเหิงที่ดูกระตือรือร้นมาก ถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ได้ ในเมื่อคุณต้องการสู้ งั้นผมจะสู้กับคุณสักครั้ง!"

"เข้ามา!" หลินจือเหิงตะคอก

หลินหยางก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างใจเย็น

เดินไปได้สองสามก้าว เร่งฝีเท้าเปลี่ยนเป็นวิ่งแทน

วิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง ย่อเข่าทั้งคู่ลงพุ่งตัวออกไปข้างหน้า

ฟิ้ว!

ร่างกายของเขาหายไปจากที่เดิมอีกครั้ง!

ความเร็วระดับนี้น่าทึ่งมาก

หลินจือเหิงรีบรวบรวมสมาธิ ประสาทสัมผัสตื่นตัว ตามหาร่องรอยตำแหน่งของหลินหยาง

มีกระแสลมสายหนึ่งปะทุขึ้นโดยรอบ

กระแสลมสายนี้หมุนเวียนอยู่รอบตัวของเขาอย่างต่อเนื่อง น่าสะพรึงกลัวจนถึงขั้นมีเศษฝุ่นเศษดินถูกพัดจนกระเด็น

ทันใดนั้น หลินจือเหิงส่งเสียงคำรามพร้อมกับชกหมัดออกไปด้านข้าง

"คุณอยู่นี่!"

ทันทีที่สิ้นเสียง หมัดที่ชกออกไปด้วยความดุดันกระทบเข้ากับของแข็งอะไรบางอย่าง

กระแสลมที่อยู่โดยรอบหยุดชะงัก

หันไปมอง พบว่าหมัดของหลินจือเหิงปะทะเข้ากับหมัดของหลินหยางได้อย่างแม่นยำ

หลินหยางหยุดลงแล้ว จ้องเขาด้วยสายตาที่เย็นชา

"ไอ้หนู คอยดูมันคงคาสิบสองหมัดของผม!" หลินจือเหิงตะคอก ชกหมัดทั้งสองข้างออกไปอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงแค่พริบตาเดียว เขารัวหมัดออกไปนับร้อย

แต่หลินหยางกลับดูไม่สะทกสะท้าน ไม่หลบไม่หลีก เพียงแค่ยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นรับการโจมตี

ปังปังปังปัง….

ฝ่ามือของเขารับหมัดของหลินจือเหิงได้อย่างแม่นยำ

ไม่ว่าจะเป็นหมัดที่ดุดันเพียงใด ไม่ว่าจะเป็นหมัดที่รุนแรงแค่ไหน ทันทีที่ปะทะเข้ากับฝ่ามือของเขา ความดุดันและรุนแรงสลายหายไปทันที

รัวหมัดออกไปเป็นพันหมัด หลินจือเหิงไม่สามารถทำให้หลินหยางได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว

เขาเริ่มมีอาการหอบหายใจ รู้ว่าการโจมตีของตนเองไม่มีประโยชน์ จึงยกเท้าโจมตีส่วนล่างของหลินหยาง

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งยกเขาขึ้น กลับโดนเท้าอีกข้างของหลินหยางเหยียบ จากนั้นพับหัวเข่า ดันเข้าไปติดกับหัวเข่าของหลินจือเหิง

ลมหายใจของหลินจือเหิงหยุดชะงัก รีบออกแรงทันที

แต่ถ้าพูดถึงด้านพละกำลัง ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง

การโจมตีทั้งหมดของเขาถูกสลายและต้านทั้งหมด!

ช่างเป็นเรื่องที่น่าขมขื่นเพียงใด

ภายใต้สถานการณ์คับขัน หลินจือเหิงไม่สนใจอะไรมากแล้ว เขาเอียงศีรษะไปด้านหลัง ใช้หน้าผากฟาดลงบนหน้าอกของหลินหยางอย่างแรง

หลินหยางไม่ได้ตั้งรับ แต่เป็นกระโดดถอยหลังทิ้งระยะห่างจากหลินจือเหิง

ทั้งสองฝ่ายดูผิวเผินไม่มีใครด้อยไปกว่าใคร แต่หลินจือเหิงรู้ดี เมื่อกี้เขากำลังโดนอีกฝ่ายปั่นหัวเล่น

"ไอ้หนู ทำไมคุณถึงไม่โจมตีผม? คุณกำลังดูถูกผมอยู่เหรอ?" หลินจือเหิงเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ เบิกตากว้างตะคอกใส่หลินหยาง

"ผมพูดไปแล้ว คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม" หลินหยางส่ายหัว

"ดังนั้นคุณก็เลยไม่โจมตีผม? คุณกลัวทำร้ายผมจนตาย? ผมจะบอกอะไรคุณ ถ้าคุณไม่โจมตีผม นั่นถึงจะเป็นการดูหมิ่นผมครั้งใหญ่! เมื่อเป็นแบบนี้ ถึงผมต้องตายก็จะฆ่าคุณให้ได้ ระหว่างเราจะไม่มีคำว่าแพ้ชนะ! เข้าใจหรือยัง?" หลินจือเหิงพูด

"โจมตีกลับ?"

หลินหยางเงียบไปสักพัก ก้าวถอยหลังอย่างกะทันหัน

หลินจือเหิงงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าหลินหยางกำลังจะทำอะไร

แต่กลับเห็นหลินหยางยกมันขึ้นเหนือหัวอย่างเชื่องช้า

หลังจากนั้น…

"อ๊าก!"

เขาส่งเสียงคำรามอย่างกะทันหัน หมัดที่อยู่เหนือหัวพุ่งลงบนพื้นอย่างแรง

ปัง! ! ! !