บทที่ 811 การประกาศศึกของของตระกูลหลิน

หลินจือเหิงพ่ายแพ้ นี่เป็นเรื่องที่หลินจื่อเยี้ยนและคนของตระกูลหลินไม่เคยคาดคิดมาก่อน

พวกเขาจะไปคิดได้อย่างไร หลินจือเหิงมังกรดำของตำหนักมังกรสวรรค์ กลับทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อจิวต่อหน้าหมอเทวดาหลิน!

มันเวอร์เกินไปแล้ว!

"ไอ้พวกสารเลวหน่วยข่าวกรองให้ข้อมูลที่ผิดแก่พวกเรา! พวกเขาไม่ได้ตรวจสอบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหมอเทวดาหลินเลยด้วยซ้ำ! พวกเขามันไร้ประโยชน์!"

หลินจื่อเยี้ยนที่กำลังตกตะลึงตั้งสติได้ แต่ร่างกายของเธอกลับสั่นเทา สีหน้าซีดขาว ส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ความหวาดกลัวและความตกใจจนถึงขีดสุดทำให้เธอบ้าไปแล้ว

โดยเฉพาะตอนที่เห็นหลินหยางเดินเข้ามา คนของตระกูลหลินตกใจกลัวจนไม่มีใครกล้าขยับตัว แต่ละคนเข่าอ่อนทรุดล้มลงกับพื้น

พวกเขามองหลินหยางด้วยความหวาดกลัว

สายตาของพวกเขา ราวกับกำลังมองยมทูต…

"พาพวกเขาขึ้นรถ ไปทำให้พวกเขาจมอยู่ในแม่น้ำตลอดกาล" กงซีหยุนโบกมือออกคำสั่งทันที

"ครับ!"

ลูกน้องที่กงซีหยุนพามาเริ่มลากคนของตระกูลหลินขึ้นรถทีละคน

"อย่า! อย่า!"

"ปล่อยผม! ผมไม่อยากตาย!"

"หมอเทวดาหลิน ปล่อยพวกเราไปเถอะ!"

"หมอเทวดาหลิน อย่าทำแบบนี้เลย!"

มีเสียงคร่ำครวญดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางโบกมืออย่างกะทันหัน "เดี๋ยวก่อน!"

ทุกคนหยุดการกระทำของตนเองทันที

"ประธานหลิน มีอะไรเหรอ?" กงซีหยุนถามด้วยความสงสัย

วินาทีนี้บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความนับถือ สายตาที่มองไปทางหลินหยางเต็มไปด้วยความเร่าร้อน

เกรงว่าคงไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถต่อต้านเสน่ห์ของคนแบบนี้อีกแล้ว

เดิมทีก็มีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเทพบุตร บวกกับมีทักษะการต่อสู้ที่น่าทึ่งแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับเทพของจริง

กงซีหยุนรู้สึกว่าตนเองเป็นผู้โชคดีอย่างกะทันหันที่ได้ทำงานให้หลินหยาง

และเต็มใจด้วย

"ไม่ต้องฆ่าพวกเขา! ผมเปลี่ยนใจแล้ว!" หลินหยางพูด

"แล้ว…"

"ทำลายทักษะการต่อสู้ของพวกเขาให้หมด หักแขนหักขาทั้งสี่ข้าง" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "หลังจากนั้นส่งกลับตระกูลหลินพร้อมกับหลินจือเหิงที่อยู่ทางนั้นด้วย!"

ลมหายใจของกงซีหยุนหยุดชะงัก เข้าใจความหมายของหลินหยางได้ในทันที เธอรีบพยักหน้า "ประธานหลิน ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

หลินจื่อเยี้ยนได้ยินแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าตนเองกำลังดีใจหรือกลัว ร่างกายกำลังสั่นอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางหันไปมองหลินจือเหิงที่นอนอยู่บนพื้นไม่สามารถขยับตัว "ลุงเหิง! ในเมื่อคุณต้องการพาตัวคนพวกนี้ไป! ผมจะทำให้คุณสมปรารถนาเอง!"

หลินจือเหิงไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่เบิกตากว้างมองหลินหยางด้วยสายตาที่เหม่อลอย

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวแล้ว

ความเจ็บปวดที่รุนแรงและการใช้พละกำลังเกินขีดจำกัดทำให้เขารู้สึกหนักศีรษะ ภาพตรงหน้ามืดดับ หมดสติไปโดยตรง

ตอนที่หลินจือเหิงฟื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

เขาพบว่าตนเองนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยที่ขาวสะอาดแห่งหนึ่ง

บนร่างกายมีเข็มเงินเสียบอยู่ไม่น้อย และสายระโยงระยางอีกมากมาย

แขนทั้งสองข้างเข้าเฝือก บนร่างกายเต็มไปด้วยผ้าพันแผล

ที่นี่คือที่ไหน?

หลินจือเหิงเกิดความสงสัยในใจ

หลังจากที่เขาสังเกตเห็นนาฬิกาโบราณที่ถูกแขวนอยู่บนกำแพง เขารู้ได้ในทันที

ที่นี่คือห้องผู้ป่วยหมายเลข12ของตระกูลหลิน!