บทที่ 822 ถอยจนสุดทาง

ประโยคนี้แทบจะเป็นการบังคับให้ติงเหมาต้องตัดสินใจ

ถ้าติงเหมาไม่ขวาง ตระกูลหนานกงก็คงจะไม่มีความขุ่นเคืองต่อเขาเป็นเวลาชั่วคราว

ถ้าติงเหมาเข้าไปขวาง...ก็หมายความว่าสมาคมการค้าหลงเถิงของเขากำลังฉีกหน้าของตระกูลหนานกง

ติงเหมารีบร้อน มองดูคนของหลงเถิงที่พร้อมจะเข้ามา ลังเล ไม่รู้ว่าจะออกคำสั่งดีหรือไม่

แต่ในเวลานี้ หลินหยางขวางอยู่ตรงหน้าของคนชื่ออายี่

"ทำไม? หมอเทวดาหลิน มีเรื่องอะไรหรอ?" อายี่กวาดสายตามองหลินหยางและถาม

น้ำเสียงและท่าทางเหมือนว่าไม่ได้สนใจเขาในสายตาเลย

"ประธานติงเป็นเพื่อนของผม เรื่องของเขาก็คือเรื่องของผม อย่าทำให้ผมต้องลงมือ" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย: "อีกทั้งพวกคุณยังมากล่าวหาว่าผมตั้งใจเสนอราคาให้เพิ่มขึ้น เรื่องนี้จะจัดการยังไง?"

อายี่จ้องหลินหยางและพูด: "ผมเคยได้ยินมาว่าหมอเทวดาหลินเป็นยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์หนิ ผมอยากจะลองสัมผัสดูสักหน่อย วันนี้มีโอกาสเช่นนี้แล้ว งั้นก็ลองกับหมอเทวดาหลินสักหน่อยเป็นยังไง?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ลมหายใจของทุกคนก็ตึงเครียดขึ้น

นี่คือคำท้าทายที่เปลือยเปล่า!

"ผมไม่ได้สนใจเรื่องนี้ ผมแค่อยากจะทวงความยุติธรรมให้กับเพื่อนของผมก็เท่านั้น!" หลินหยางส่ายหัว

"ความยุติธรรมหรอ? ง่ายมาก! ถ้าคุณเอาชนะผมได้ พวกเราก็จะเซ็นสัญญาทันที! 7 แสนล้าน จะจ่ายในวันพรุ่งนี้" อายี่พูด

"ถ้าคุณอยากจะใช้วิธีนี้กับผมเพื่อเป็นการตัดสินใจว่าจะเซ็นสัญญาหรือไม่ งั้นก็คงไม่ใช่แค่ 7 แสนล้านแล้ว! ต้องคำนวนค่าเสียหายของผมด้วย"

"ค่าเสียหายหรอ?" คุณชายสามตระกูลหนานกงที่อยู่ด้านหลังพูดอย่างเคร่งขรึม: "เท่าไหร่?"

"ถ้าคำนวนทั้งหมดแล้วก็ต้องจ่ายให้กับหลงเถิงเป็นจำนวนล้านล้าน เป็นยังไง?" หลินหยางพูด

เมื่อคนตระกูลหนานกงได้ยินใบหน้าก็ซีดเผือด

ล้านล้านหรอ?

ถึงตระกูลหนานกงจะเป็นตระกูลใหญ่ แต่นี่ก็เหมือนกับการควักก้นหม้อออกมา

ถ้าต้องจ่ายจริงๆ ตระกูลหนานกงทั้งตระกูลต้องเกิดปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นไม่ต้องพูดเลยว่าจะกระทบต่อธุรกิจยังไง เกรงว่าเกรงว่าการควบคุมของตระกูลหนานกงเหนือธุรกิจเหล่านี้...ต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน!

หากสิ่งนี้เกิดขึ้น ตระกูลหนานกงจะไม่สามารถแข่งกับหยางหัวได้อีกต่อไป!

คนตระกูลหนานกงลังเลขึ้นมา

อายี่ขมวคิ้ว มองไปทางซานฉ่าว

เรื่องแบบนี้มีเพียงซานฉ่าวเท่านั้นที่ตัดสินใจได้!

"ทำไม? กลัวหรอ ถ้ากลัว ก็ปฏิเสธซะและเซ็นสัญญาดีๆ! หรือพวกคุณจะใช้อีกวิธีมาจัดการปัญหานี้ก็ได้ นั่นคือการต่อสู้ แต่ผมไม่คิดว่าพวกคุณจะอาศัยความสามารถของตัวเองออกไปจากที่นี่ได้!" หลินหยางพูดอย่างสงบ

ประโยคนี้ออกมาจากปากของหลินหยาง ไม่มีใครกล้าสงสัยในตัวมัน

"งั้นก็มาสู้กันเถอะ!"

ดวงตาของคุณชายสามตระกูลหนานกงหรี่ลงและเขาก็พูดขึ้นมา

"คุณชาย!"

คนรอบๆ ตื่นตระหนก

"เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางให้ถอยแล้ว เขาอยากสู้ ทำไมเราต้องกลัวด้วย?" คุณชายสามตระกูลหนานกงตะโกน

คนตระกูลหนานกงเงียบลงทันที

"โอเค!"

หลินหยางพยักหน้า โบกมือ: "คุณติง ไป! เตรียมสัญญามา!"

"เอ่อ...โอเค..."

ติงเหมาขยิบตาให้คนด้านหลัง

ทันใดก็มีคนวิ่งออกไปทันที

ประมาณสิบนาทีต่อมา สัญญาที่เพิ่งพิมพ์ใหม่ก็วางอยู่ต่อหน้าของทุกคน

หลินหยางเดินเข้าไป

เซ็นชื่อ

"คุณติง คุณก็ด้วย" หลินหยางหันหน้าพูด

"ผมหรอ?"

ติงเหมาผงะ ลังเลสักพักและเดินไปด้านหน้า

"พวกคุณ ใครจะเป็นคนเซ็น?" ติงเหมาวางปากกา หลินหยางหันไปทางอายี่และหนานกงซานฉ่าว

"ผมเอง"

คุณชายสามตระกูลหนานกงเดินไปด้านหน้า เขียนชื่อของตัวเอง: หนานกงเซีย

"ประทับลายนิ้วมือ"

หลินหยางพูด เอาฟันกัดนิ้วตัวเองและปั้มลายนิ้วมือลงไป

ติงเหมาทำตาม

หนานกงเซียลังเล มองไปทางอายี่ พูดเบาๆ: "ถ้าคุณแพ้ คุณและผมจะยับเยิน! ตระกูลหนานกงจะไม่มีที่สำหรับพวกเราอย่างแน่อนน! คุณคิดให้ดี!"

อายี่ไม่พูดอะไร

หนานกงเซียกดนิ้วลงไป