บทที่ 842 หนึ่งนาที

ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าแววตาของหลินหยางในตอนนี้อ้างว้างเพียงใด มืดมนเพียงใด ผันผวนเพียงใด

หนานกงซงไม่รู้ และเขาก็ไม่มีอารมณ์ไปสนใจเรื่องนี้

หนานกงซงแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขารีบส่งซิกทางสายตาให้คนของตระกูลหนานกงที่อยู่ด้านข้าง

และในตอนนั้นเอง หลินหยางเอ่ยปากพูดอีกครั้ง

"อันที่จริงผมไม่ได้เป็นคนซับซ้อนอะไรมาก หนานกงซง หนานกงเซีย หนานกงเฟยหยาง! ถ้าพวกคุณต้องการเล่นงานหยางหัว ต้องการเล่นงานผม พวกคุณก็มาหาผมโดยตรง ทำไมต้องไปยุ่งกับคนที่อยู่ข้างกายของผม? เพราะอะไร? เพราะพวกคุณสามารถทำร้ายพวกเขา ถึงถือว่าสามารถทำร้ายผมเหรอ?"

"ถ้าหากเป็นอย่างนี้ ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณด้วย พวกคุณทำได้แล้ว! ตอนนี้ผมรู้สึกเจ็บปวดมาก และรู้สึกทรมานมาก! ผมถึงขั้นรู้สึกเสียใจ ทำไมผมต้องเป็นศัตรูกับพวกคุณ? ถ้าหากผมไม่เป็นศัตรูกับพวกคุณ พวกเขาก็จะไม่โดนทำร้ายถูกต้องหรือเปล่า?"

"ถ้าหากสวรรค์ให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมต้องเลือกยอมจำนนแน่นอน! ผมจะยอมจำนนต่อตระกูลหนานกงของพวกคุณแน่นอน! ต้องแน่นอน…"

หลินหยางพูดไม่หยุด

เหมือนกำลังตำหนิตนเอง เหมือนกำลังเสียใจกับสิ่งที่ทำ

น้ำเสียงเหม่อลอยเล็กน้อย

ท่าทางก็ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

หนานกงเซียได้ยินแล้วรู้สึกตื่นเต้นและดีใจจนถึงขีดสุด

"หมอเทวดาหลิน คุณรู้ตัวตอนนี้ยังไม่สาย! ใช่ว่าตระกูลหนานกงของเราจะไม่สามารถให้อภัยคุณเลย! คุณยังรีบสั่งให้ไอ้สุนัขพวกนี้ปล่อยตัวผมเดี๋ยวนี้? มือสุนัขของพวกเขาทำให้ผมเจ็บ!" หนานกงเซียส่งเสียงฮึ่ม หลังจากนั้นพยายามตะคอกเสียงดัง

ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ หนานกงเฟยหยางที่อยู่ด้านข้างรีบตะคอกทันที "หุบปาก!"

หนานกงเซียรู้สึกอึ้ง ไม่เข้าใจคำพูดของหนานกงเฟยหยาง

แต่ตอนที่เขามองไปทางพ่อตนเอง เพิ่งเข้าใจถึงความผิดปกติ

เห็นเพียงพ่อของตนเองกำลังมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่หวาดกลัวและวิตกกังวล

ประธานหลิน!

หนานกงเซียก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเช่นกัน

เพียงแค่แวบเดียว ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเหมือนโดนฟ้าผ่า

ตำหนิตนเอง?

เสียใจในสิ่งที่ทำ?

ไม่!

บนร่างกายของประธานหลินมีกลิ่นอายของสิ่งเหล่านี้เหรอ?

บนร่างกายของเขามีเพียงกลิ่นอายของความบ้าคลั่ง! ความดุร้าย! พร้อมฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า…

เห็นเพียงหลินหยางยกแขนขึ้น คนที่อยู่ด้านข้างรีบส่งมีดอีโต้มาให้เขา

แววตาทั้งคู่ของหลินหยางว่างเปล่า เดินตรงเข้าไปหาหนานกงเซียพร้อมกับมีดอีโต้ในมือ

"แต่ว่า…ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว และไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก ท้ายที่สุดคนของผมก็โดนพวกคุณทำร้าย!"

"ในเมื่อพวกคุณทำร้ายคนของผม ผมเลือกที่จะแก้แค้น มันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้วใช่หรือเปล่า?"

พูดจบ พุ่งตรงเข้าไปหาหนานกงเซีย

"ไม่! ประธานหลิน หยุดเดี๋ยวนี้!"

หนานกงเซียตั้งสติได้ แหกปากตะโกนสุดเสียง พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งราวกับบ้าไปแล้ว

"ช่วยคุณชายสาม ทุกคนลงมือเดี๋ยวนี้เลย!"

หนานกงเฟยหยางก็ตระหนักถึงความเลวร้ายของสถานการณ์เช่นกัน รีบตะคอกเสียงดังทันที

คนของตระกูลหนานกงพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยางจากทุกทิศทาง ต้องการหยุดเขาให้ได้

เพียงแต่ ทันทีที่ยอดฝีมืออย่างหนานกงเฟยหยางและหนานกงซงเพิ่งเคลื่อนไหว มีพลังที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปะทุออกมากดดันจนทำให้พวกเขายืนอยู่ตรงที่เดิม

แข็งแกร่งมาก!

คนทั้งสองหน้าถอดสี

รีบหันไปมอง

ชายชราผมหงอกสวมชุดเครื่องแบบสีแดงของสำนักฉี๋หลินยืนอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสอง

"คุณเป็นใคร?"

หนานกงซงตะคอก

"ผมคือยี่กุ้ยหลิน! เด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกคุณไม่รู้จักผม?" ยี่กุ้ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"อะไรนะ? คุณคือยี่กุ้ยหลิน?"

"เจ้าสำนักของสำนักฉี๋หลิน?"

หนานกงเฟยหยางและหนานกงซงรู้สึกตกใจมาก

"หืม? รู้จักผมด้วยเหรอ?" ยี่กุ้ยหลินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ที่แท้ก็เจ้าสำนักฉี๋หลินมาเยือน ต้องขออภัยที่พวกเราเสียมารยาทไม่ได้ไปต้อนรับ! แต่ว่าคุณเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักฉี๋หลิน ทำไมถึงไปทำงานให้กับคนแซ่หลิน? เขาให้ผลประโยชน์อะไรคุณ? เอาแบบนี้ ถ้าหากคุณยินดีช่วยพวกเรา ผมจะให้คุณสามเท่าที่เขาให้คุณ เป็นยังไง?" หนานกงเฟยหยางยิ้มแล้วพูด

"ถุย! ให้ผมร่วมมือกับคนไร้ยางอายอย่างพวกคุณ? แบบนั้นเท่ากับเหยียบย่ำหลักการของผม ถึงผมไม่ใช่คนดีอะไร เรื่องบางเรื่องที่ทำก็ไม่ได้ถือว่าใสสะอาดมากนัก แต่เมื่อเทียบกับคนที่สู้สัตว์เดรัจฉานไม่ได้อย่างพวกคุณ ผมถือว่าดีกว่าเยอะมาก!" ยี่กุ้ยหลินถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วพูด

ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของหนานกงเฟยหยางและหนานกงซงเปลี่ยนไปทันที

"เจ้าสำนักยี่ คุณกำลังพูดอะไรของคุณ? พวกเราไม่เข้าใจ"

"ทำไม? ต้องให้ผมถอดหน้ากากของพวกคุณลงมาให้ได้เลยเหรอ พวกคุณถึงจะพอใจ? ช่วงที่ผ่านมาผมรับคำสั่งหมอเทวดาหลิน ทำหน้าที่ตรวจสอบตระกูลหนานกงของพวกคุณมาระยะหนึ่งแล้ว ความโสมมที่พบคุณปกปิด! ผมเห็นทุกอย่างแล้ว! พวกคุณไม่รู้สึกแปลกใจเลยเหรอ เมื่ออาทิตย์ก่อนสินค้าของพวกคุณหายไปได้ยังไง? ผมจะบอกให้ ผมเป็นคนขโมยสินค้าล็อตนั้นไปเอง! ตอนนี้ สินค้าพวกนั้นถูกส่งกลับไปถึงมือพ่อแม่ของพวกเขาหมดแล้ว!" ยี่กุ้ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา