บทที่ 850 งูพิษ

เขารู้ว่าประธานหลินมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม จึงไม่กลัวพิษของอากาศพิษนี้

แต่ภูเขาตงหวงในตอนนี้ มีอะไรอันตรายมากกว่าอากาศพิษ? ?

เจิ้งมอบกุญแจรถให้กับหลินหยางและลงจากรถไป

หลินหยางลุกออกจากรถมานั่งที่คนขับ

เหยียบ!

ในเวลานี้มีรถแท็กซี่คันหนึ่งขับมาตรงทางเข้า

จากนั้นคนสองคนที่แต่งตัวแบบโบราณก็ลงมาจากรถ

เป็นชายและหญิง ทั้งสองคนสวมชุดที่พิเศษอย่างมาก ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะมองไปทางพวกเขา

"คุณ ทั้งหมด 1300 หยวน!" คนขับแท็กซี่พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ชายคนนั้นหยิบเงินออกมากองหนึ่ง โยนมันลงตรงหน้ารถและเดินเข้าไปด้านในอย่างสง่างาม

คนขับรถดีใจสุดขีด

"ขอบคุณท่าน ขอบคุณ ฮ่าๆ..." เขาพูดไปด้วยเก็บเงินไปด้วย

คนขับที่อยู่รายล้อมเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

เมื่อเห็นสิ่งนี้หลินหยางก็เข้าใจทุกอย่าง

คนขับแท็กซี่เหล่านี้ล้วนขับรถมาพร้อมกับแขกที่สวมชุดแปลกๆ แฟนซีๆ

ลูกค้าเหล่านี้เป็นคนที่ใจดี การขับรถให้พวกเขาหนึ่งครั้งคุ้มค่ากว่าการขับรถมาทั้งสัปดาห์อีกด้วยซ้ำ พวกเขาจึงดีใจอย่างมาก

หลินหยางกวาดสายตามองรอบๆ

ที่แห่งนี้มีรถแท็กซี่รวมทั้งหมดสิบกว่าคัน

ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้จะมีคนจำนวนไม่น้อยเข้าไปยังเขาตงหวงแล้ว...

หลินหยางครุ่นคิดสักพัก เหยียบคันเร่งเข้าไปยังเขาตงหวง

"พูดก็พูดแล้ว คนเหล่านี้ไม่กลัวตายกันหรอ? อากาศพิษมากขนาดนี้ พวกเราไม่มีแม้แต่หน้ากากกันพิษ เดินเข้าไปแบบนี้เลยหรอ?"

"เฮ้อ สหาย นี่ไม่รู้หรอ! คนเหล่านี้...ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือหน่ะ!"

"ยอดฝีมือหรอ? หมายความว่าอะไร?"

"สหาย คุณไม่รู้หรอ? ภายในเขาตงหวงนี้มีแต่กลุ่มคนที่ไม่ธรรมดา! เหมือนกับในทีวี บินข้ามชายคาและกำแพง ขึ้นไปบนฟ้า มีความสามารถรอบด้าน อากาศพิษนี้แค่อะไร? พวกเขาก็ปิดการไหลเวียนของลมก็พอแล้ว!"

"ที่แท้..."

คนขับรถยังคงอยู่ตรงทางเข้ากัน

แต่หลินหยางไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้

เขาขับรถที่เจิ้งซวนให้มาไปยังทางเข้า

เมื่อชายและหญิงที่เข้ามาก่อนหน้านี้เห็นก็อดไม่ได้ที่จะกระแทกลมหายใจ

"นี่มันไอโง่ที่ไหน? ไม่รู้หรอว่าการประชุมใหญ่ตงหวงกำลังจะเริ่มแล้ว! ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปในภูเขาตงหวงโดยรถยนต์?" ผู้หญิงกวาดสายตามองและพ่นลมหายใจ

"มีคนโง่เขลามากมายในโลกนี้ เมื่อพวกเขาประสบกับความพ่ายแพ้และความยากลำบาก พวกเขาจะเสียใจว่าทำไมพวกเขาถึงไร้เดียงสาตั้งแต่แรก"

ผู้ชายส่ายหน้า

ทั้งสองคนพูดคุยกัน หลินหยางไม่ได้ยิน

เขาหยิบเข็มขึ้นมา แทงที่คอแล้วขับรถเข้าไป

ส่วนอากาศพิษนั้นจะหนาแน่นตรงทางเข้า ยิ่งเข้าไปลึกอากาศพิษก็จะเบาบางลง

จะเห็นได้ว่าลมตะวันออกเฉียงใต้นี้เป็นเพียงวิธีการที่เขาตงซานใช้เพื่อปิดกั้นภูเขาเอาไว้เท่านั้น

พวกเขาแค่ต้องการห้ามไม่ให้คนภายนอกเข้าภูเขา...

ถนนบนภูเขาตงหวงได้รับการซ่อมแซมเพียงบริเวณเชิงเขา ส่วนที่เหลือเป็นเส้นทางขรุขระที่ผู้คนเคยเดินทางมาก่อน

โชคดีที่สมรรถนะของรถคันนี้ดีและหลินหยางขับอย่างไม่ผ่อนแรง

แต่เมื่อขับไปเรื่อยๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหน้า

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ออกมาจากข้างถนน ด้านหน้าของรถ

หลินหยางเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน

เมื่อมองดูอย่างชัดเจน

ก็พบว่าเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง

แต่ในเวลานี้ เด็กหญิงคนนั้นเต็มไปด้วยเลือด สภาพย่ำแย่ ผมของเธอยุ่งเหยิง และมีบาดแผลบนใบหน้าและแขนของเธอ...

หลินหยางตกใจ

กลับได้ยินหญิงสาวร้องคร่ำครวญ: "ช่วยด้วย! ! ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย!"

เธอเดินเข้ามาและพูดอย่างต่อเนื่อง พยายามที่จะเปิดรถทางด้านคนนั่ง

หลินหยางขมวดคิ้ว ไม่ได้เปิดรถ แต่มองหญิงสาวคนนั้นอย่างเฉยเมย: "คุณคือใคร?"

"พี่ ช่วยฉันเปิดประตูด้วย ให้ฉันขึ้นรถไปด้วย มีคนตามฆ่าฉัน! ให้ฉันขึ้นไปด้วยเถอะ!" หญิงสาวตะโกนเสียงสั่น ร้องไห้ไปด้วยพร้อมหันหน้าไปมอง ราวกับว่าด้านหลังมีบางอย่างที่น่ากลัว