บทที่ 854 แต่เขาจะตายด้วย!

คนทั้งกลุ่มรู้สึกร้อนใจ ต้องการเอาหญ้าประสานใจกลับมา แต่สุนัขที่ได้ก้อนชิ้นเนื้อไปจะยอมคายออกมาเหรอ?

"เอาล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ก็แค่ต้นหญ้าประสานใจต้นเดียวเองไม่ใช่เหรอ? พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

สมุนไพรแบบนี้เขาย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

แต่คนทั้งกลุ่มกลับหลินหยางเหมือนเป็นตัวบ่อนทำลายประจำตระกูล

"ศิษย์พี่ทุกท่าน พวกเราเข้าไปได้หรือยัง?" หลินหยางถาม

"เข้าไปได้ เข้าไปได้! ศิษย์น้องคนนี้พูดอะไรแบบนี้? ที่นี่คือนิกายตงหวง! เป็นบ้านของพวกคุณ พวกคุณจะกลับบ้าน ทำไมถึงเข้าไปไม่ได้ล่ะ? เชิญด้านในหมดเลย!" ศิษย์พี่ฉือพูดด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นมาก

คนทั้งกลุ่มเดินเข้านิกายตงหวงอย่างราบรื่น

แต่นอกจากหลินหยาง ท่าทางของทุกคนดูไม่สบายใจเท่าไหร่

พวกเขารู้สึกว่าตนเองขาดทุน…

แต่นี่เป็นต้นสมุนไพรของหลินหยาง พวกเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรมาก

เดินตามธารน้ำเข้าไปถึงด้านใน สามารถมองเห็นเส้นทางที่ทอดยาวไปถึงบนภูเขา

ยึดทั้งภูเขาเป็นของนิกายตงหวง

นิกายตงหวงไม่ธรรมดาสมคำร่ำลือ

ถึงว่าทำไมถึงกลายเป็นนิกายที่ยิ่งใหญ่สำหรับใครหลายคน แม้ปัจจุบันความรุ่งโรจน์ของมันจะตกต่ำลง แต่รากฐานของมันยังอยู่…

หลินหยางคิดในใจ

เดิมทีเขาคิดว่าต้องเดินตามเส้นทางสายนี้ไปจนถึงใจกลางที่ตั้งของนิกายตงหวง แต่ใครจะไปคิด หลังจากที่เดินไปถึงครึ่งทาง ฉางอิงที่เป็นคนนำทางเปลี่ยนเส้นทางอย่างกะทันหัน หันไปใช้เส้นทางเล็กที่อยู่ด้านข้างแทน

ผ่านไปสักพัก ทุกคนมาจุดอยู่ตรงหน้าศาลที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่ง…

"ถึงแล้ว!" ฉางอิงยิ้มแล้วพูด

หลินหยางมองศาลที่ทรุดโทรมตรงหน้า

สังเกตเห็นด้านบนของประตูวัดมีป้ายขนาดใหญ่

"ตำหนักชิงเหอ!"

"ศิษย์พี่กลับมาแล้ว!"

มีเสียงอุทานสายหนึ่งดังขัดจังหวะความคิดของหลินหยาง

สังเกตเห็นเงาของคนเดินไปมาอยู่ด้านในของศาลที่ทรุดโทรมแห่งนี้ มีเด็กผู้ชายแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่งวิ่งออกมา หลังจากเห็นฉางอิงและคนอื่นที่เพิ่งกลับมาจากด้านนอก เขาตะโกนด้วยความดีใจไม่หยุดทันที

ชายหญิงไม่น้อยที่อยู่ภายในศาลรีบวิ่งออกมาต้อนรับฉางอิงและคนอื่น

"ศิษย์พี่ฉางอิง! การเก็บเกี่ยวเป็นยังไงบ้าง?"

"ได้ยากลับมาหรือเปล่า?"

ลูกศิษย์หลายคนมองมาทางฉางอิงด้วยความคาดหวัง

ทว่าสีหน้าของฉางอิงกลับมืดมนลง เขาถอนหายใจ

"เกิดเรื่องผิดพลาดนิดหน่อย วันนี้…พวกเราไม่ได้อะไรเลย" เจียงเช่อพูดอย่างช่วยไม่ได้

"อะไรนะ? ไม่ได้อะไรมาเลย?"

"มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก ได้ยินมาว่าช่วงนี้มีคนออกไปล่าเหยื่อไม่น้อย"

มีบางคนพูดพึมพำ

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ศิษย์พี่เจียงเช่อ อาการของพี่ใหญ่สาหัสมาก! ถ้าพวกคุณไม่มีของอะไรไปแลกยา เกรงว่าพี่ใหญ่ของผมคงอยู่ได้ไม่เกินวันนี้แล้ว! พวกคุณไม่ได้อะไรกลับมาเลยได้ยังไง?"

มีผู้ชายคนหนึ่งก้าวออกมาพูดด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ใช้ดวงตาที่แดงก่ำทั้งคู่จ้องมองพวกฉางอิง "พี่ใหญ่ของผมเป็นแบบนี้เพราะทำเพื่อตำหนักชิงเหอ ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่พวกคุณกลับไม่มียารักษาให้เขาแม้แต่นิดเดียว ผมจะบอกอะไรพวกคุณ ถ้าเกิดพี่ใหญ่ของผมเป็นอะไรไป! ผมไม่ให้อภัยพวกคุณแน่!"

"โจวหู! คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?"

"บังอาจ!"

"ใจกล้ามาก ถึงขั้นก็ใช้น้ำเสียงแบบนี้คุยกับศิษย์พี่เหรอ? คุกเข่าลงขอโทษพวกศิษย์พี่เดี๋ยวนี้!"

"ถูกต้อง คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้!"

"คุกเข่า!"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบจ้องโจวหู พูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธเคือง

แต่โจวหูกัดฟันแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ

"พอแล้ว ทุกคนหยุดได้แล้ว" ฉางอิงตะโกน

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเงียบทันที

"พวกคุณปล่อยเขาเถอะ! ที่โจวหูพูดมาก็ไม่ผิด โจวหลงทำเพื่อตำหนักชิงเหอจนได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเรากลับไม่มีปัญญารักษาเขาด้วยซ้ำ ตำหนักชิงเหอของเราผิดต่อเขา เป็นเพราะศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ไม่มีประโยชน์เอง!" ฉางอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"ศิษย์พี่…"

มีคนหลายคนน้ำตาคลอเบ้าทันที

กลับเห็นฉางอิงล้วงถุงที่ใส่อาหารแห้งออกมาโยนให้โจวหู

โจวหูรู้สึกอึ้งเล็กน้อย รีบยื่นมือออกไปรับ

"นี่คือยารักษาอาการบาดเจ็บสุดท้ายที่ผมมี คุณรีบเอาไปให้โจวหลงใช้เถอะ หวังว่ามันจะได้ผลไม่มากก็น้อย" ฉางอิงพูด

"ศิษย์พี่ คุณ…คุณต้องออกไปทำภารกิจ! ถ้าหากไม่มียารักษาอาการบาดเจ็บติดตัวเลยด้วยซ้ำ ถ้าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา คุณจะทำยังไง?"

"ใช่ ยังไงคุณก็ต้องพกยาติดตัวเอาไว้บ้าง"

"ใช่ นี่มันเป็นยาที่ใช้รักษาชีวิตของคุณเลยนะ"

คนที่อยู่ด้านข้างรีบพูดด้วยความร้อนใจ

แต่ฉางอิงกลับส่ายหัวอีกครั้ง

"ตอนนี้ก็กำลังใช้ยามารักษาชีวิตไม่ใช่เหรอ? โจวหู คุณยังไม่รีบเอาไปให้พี่ชายของคุณอีก!"

หลังจากที่ได้ยินเสียงตะคอก ทำให้โจวหูที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองสะดุ้ง

เขามองฉางอิงด้วยสายตาที่ลึกซึ้งแวบหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจหันหลังวิ่งเข้าไปในตำหนักชิงเหอพร้อมกับถุงอาหารแห้ง