บทที่ 87 เขามายุ่งกับภรรยาของผม

หลังจากนั้นมีรถเบนท์ลี่ย์คันหนึ่งจอดลงที่หน้าประตูชุมชน มีผู้ชายสวมชุดสูทหลายคนเดินลงมาจากรถแล้วเดินตรงเข้ามาแยกซูกวงและอาเฟิงออกจากกัน

"ลูกผู้พี่?"

หลังจากซูเหยียนเห็นผู้ชายที่เดินลงมาจากรถคนสุดท้าย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"แม่ แม่มาลงไม้ลงมือกับคนแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าเกิดเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปไม่ขายหน้าแย่เหรอ?" ผู้ชายคนนั้นมองข้ามซูเหยียน เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

หลังจากคนในชุดสูทแยกคนทั้งสองออกจากกัน จางเป่าชวีลูกชายของหลิวเฟิงเดินตรงเข้ามา

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ ไม่มีท่าทีของความเย่อหยิ่งหรืออวดดีเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับกำลังพูดเรื่องอะไรที่ไม่สำคัญ

แต่หลังจากที่ดังเข้าไปในหูของซูเหยียนและคนอื่นมันกลับแสบหูมาก

"อาชวี รีบสั่งสอนคนพวกนี้เดี๋ยวนี้เลย กระทืบพวกมัน! กระทืบให้ตายเลย!" หลัวเฟิงตะโกนด้วยสีหน้าน่ากลัวเหมือนบ้าไปแล้ว

"พาคุณนายขึ้นรถ" จางเป่าชวีพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ครับ คุณชาย" หลังจากชายชุดสูทได้ยินคำพูดของเขา รีบพาตัวของหลัวเฟิงขึ้นรถเบนท์ลี่ย์ทันที ไม่ว่าหลัวเฟิงจะดิ้นรนยังไงก็ไม่มีประโยชน์

จางเป่าชวีใช้มือสะบัดเสื้อโค้ทของตัวเอง สายตาจ้องมองใบหน้าที่สวยงามของซูเหยียนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "วิธีการของแม่ผมอาจจะหยาบคายไปเล็กน้อย หวังว่าพวกคุณจะไม่ถือสา"

"ไม่…ไม่เป็นไรอาชวี ล้วนแต่เป็นคนครอบครัวเดียวกัน" ซูกวงเค้นรอยยิ้มออกมาแล้วพูด

"ครอบครัวเดียวกัน?" จางเป่าชวีส่ายหัวแล้วพูด "ขอโทษ พวกคุณยังไม่คู่ควร! ตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลซูสามารถมานับญาติกับตระกูลจางตั้งแต่เมื่อไหร่? ยิ่งไปกว่านั้นครอบครัวของพวกคุณถูกไล่ออกจากตระกูลซูแล้ว"

สีหน้าของคนทั้งกลุ่มเปลี่ยนไปทันที

กลับเห็นจางเป่าชวี่หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือของตัวเองแล้วพูด "คุณป้า ที่ผมเรียกคุณว่าป้าเพราะเห็นว่าคุณแซ่จาง เดิมทีคุณก็มีอนาคตที่สดใส แต่น่าเสียดายไปแต่งงานกับซูกวง แต่งเข้าไปอยู่ในตระกูลเล็กๆอย่างตระกูลซู เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่คุณยังใช้ทรัพยากรของตระกูลซูไปช่วยคนไร้ประโยชน์ที่เกินจะเยียวยาครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ถึงขั้นขโมยกำไลของตระกูลจาง ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะคุณปู่ใจกว้าง คุณคงจะโดนไล่ออกจากตระกูลจางตั้งนานแล้ว"

"อาชวี ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ขโมยกำไลอันนั้น ถ้าไม่เชื่อก็โทรแจ้งความให้ตำรวจมาตรวจสอบได้เลย ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์" จางชิงหยู่พูดทั้งน้ำตา

"แม่!" ซูเหยียนเดินเข้าไปกอดแม่ของตัวเองด้วยความปวดใจ

"ให้ตำรวจมาตรวจสอบ?" จางเป่าชวีส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา "เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องพึ่งพาตำรวจ ถ้าหากเรื่องแบบนี้แพร่กระจายออกไป ตระกูลจางของเราจะอยู่ในมณฑลกวงหลิวยังไง? คุณไม่กลัวขายหน้า แต่พวกเรากลัวขายหน้า คุณรู้จักคำว่าเรื่องภายในครอบครัวไม่ควรเอาไปพูดข้างนอกหรือเปล่า?"

จางชิงหยู่น้ำตานองหน้า

"คุณปู่ไม่ตรวจสอบเรื่องนี้เพราะเห็นแก่หน้าคุณ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่คุณจะสามารถทำตัวอวดดีไม่กลัวใคร คุณป้า เดือนหน้าก็จะเป็นวันครบรอบอายุเจ็ดสิบปีของคุณปู่ ตระกูลจางต้องไปร่วมงานทุกคน ผมหวังว่าคุณจะยอมส่งมอบกำไลออกมาในวันครบรอบอายุเจ็ดสิบปีของคุณปู่!"

จางเป่าชวีพับผ้าเช็ดหน้าของตัวเองอย่างเรียบร้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ "วันนี้ทางตระกูลส่งผมมาทำงาน แน่นอน ทำงานก็อีกเรื่องหนึ่ง แจ้งเตือนพวกคุณมันก็อีกเรื่อง เอาล่ะ คุณป้าสิ่งที่ผมควรจะพูดก็พูดไปหมดแล้ว หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ตระกูลจางของเราต้องผิดหวัง"

หลังจากพูดจบ จางเป่าชวีหันหลังแล้วเดินตรงไปที่รถเบนท์ลี่ย์

"อ๋อใช่แล้ว" ในตอนนั้นเองฝีเท้าของเขาหยุดชะงักลง หันกลับมาเล็กน้อยแล้วพูด "ถ้าหากพวกคุณไม่ได้ส่งมอบกำไลออกมาในวันครบรอบอายุเจ็ดสิบปีของคุณปู่ งั้นก็…อย่าโทษพวกเราไม่เห็นแก่ความเป็นญาติ!"

จางเป่าชวีหันหลังขึ้นรถแล้วจากไป

รถมาเซราตีก็โดนชายสวมชุดสูทอีกคนขับออกไปด้วย

จางชิงหยู่ยืนอึ้งอยู่ตรงที่เดิมเหมือนกับก้อนหิน

ซูเหยียนกอดเธอแน่นพร้อมกับสะอื้นเล็กน้อย

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาพากันชี้และวิพากษ์วิจารณ์

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"ดูเหมือนครอบครัวนี้จะไปขโมยของของคนอื่น"

"ครอบครัวของซูกวงอีกแล้วเหรอ? มีผลคำตัดสินของศาลออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้ขโมยสูตรยาของตระกูลซู"

"ไม่ใช่ตระกูลซู ครั้งนี้ดูเหมือนจะไปขโมยของฝั่งครอบครัวแม่ของเธอ"

"แหมแหมแหม…ครอบครัวนี้มันยังไงกัน? ชอบลักเล็กขโมยน้อยเหรอ?"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเข้าไปในหูของจางชิงหยู่ เธอเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าแล้วก้มหน้าวิ่งตรงไปที่บ้านของตัวเอง

"เสี่ยวหยู่! ซูกวงรีบวิ่งไล่ตามออกไป"

"ไสหัวไป!"

จางชิงหยู่ตะโกนเสียงดัง

ร่างกายของซูกวงแข็งทื่อไม่กล้าตามออกไป