บทที่ 871 คุณมันไร้เดียงสา

เดินอ้อมยอดเขาไปสองลูก จนกระทั่งเดินไปถึงแม่น้ำสายใหญ่ที่อยู่ระหว่างเทือกเขา

แม่น้ำสายนี้เชื่อมต่อกับน้ำตกขนาดใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของภูเขาตงหวง ใต้น้ำที่ไหลเชี่ยวเต็มไปด้วยก้อนหินสีดำ คนธรรมดาต้องการข้ามแม่น้ำสายนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก

แต่ท้ายที่สุด คนที่อยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ต้องการข้ามแม่น้ำจึงไม่ใช่เรื่องที่ยากมากนัก

เพียงแต่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ไม่ใช่เซียน เป็นไปไม่ได้ที่จะบินข้ามหรือเดินเหินกลางอากาศ จำเป็นต้องหาวิธีเพื่อข้ามแม่น้ำ

ทันใดนั้น เจิ้งตานพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

"ศิษย์พี่หลิน ศิษย์พี่หรง พวกเราสามารถเดินทวนแม่น้ำสายนี้ขึ้นไป ข้างบนมีช่องปากทางแคบแห่งหนึ่ง ด้วยความแข็งแรงเท้าของทุกคน สามารถกระโดดข้ามแม่น้ำแห่งนี้!"

"จริงเหรอ?"

"แน่นอน!" เจิ้งตานพูดเสียงดัง

"งั้นก็ดี นำทาง!"

ทุกคนรีบเดินทวนแม่น้ำขึ้นไปทันที

เป็นอย่างที่พูด

ด้านบนมีช่องแคบแห่งหนึ่ง น่าจะห่างกันประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร ด้วยกำลังเท้าของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ถือว่าสามารถฝืนกระโดดข้ามไปอีกฝั่ง

ลูกศิษย์คนหนึ่งชิงกระโดดไปอีกฝั่งก่อน หลังจากนั้นหันกลับมายกนิ้วโป้งให้ทุกคน

คนที่เหลือเห็นสถานการณ์ ย่อเข่าลงแล้วกระโดดข้ามไป

หลินหยางก็สามารถดีดตัวกระโดดข้ามไปด้วยเช่นกัน

หรงซิงหงเป็นคนสุดท้าย

หลังจากที่ทุกคนข้ามไปหมดแล้ว กลับเห็นเจิ้งตานและหรงซิงหงทั้งสองคนไม่ได้ข้ามมาด้วย

"ศิษย์พี่ คุณไปก่อนเลย" เจิ้งตานยิ้มแล้วพูด

"ไม่เป็นไร คุณไปก่อนดีกว่า ฉันจะรออยู่ทางนี้ ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดจะได้ช่วยทัน" หรงซิงหงพูด

"แต่ว่า…ศิษย์พี่ ฉัน…ฉันกลัวนิดหน่อย!" เจิ้งตานพูดเสียงสั่น

"มีอะไรน่ากลัว? ไม่ไกลสักหน่อย แค่ออกแรงนิดหน่อยก็สามารถกระโดดข้ามไปได้แล้ว"

"ศิษย์พี่ ความสามารถของฉันมีเพียงน้อยนิด…ถ้าหากไม่สามารถกระโดดข้าม…ตกลงไปจะทำยังไง? น้ำไหลเชี่ยวมากขนาดนี้ ถ้าตกลงไปในน้ำต้องตายแน่!" ร่างกายของเจิ้งตานสั่นเล็กน้อย

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันพาคุณข้ามไปก็แล้วกัน! มาใกล้ยืนฉัน!" หรงซิงหงพูด

"ศิษย์พี่ แบบ…แบบนี้ไม่มีปัญหาแน่นะ?" เจิ้งตานถามด้วยความระมัดระวัง

"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!" หรงซิงหงยิ้มแล้วพูด "หรือคุณไม่เชื่อในความสามารถของฉัน?"

"งั้น…งั้นก็ได้…"

เจิ้งตานพยักหน้า ขยับเท้าเข้าไปใกล้หรงหงซิง

ตอนที่เดินเข้าไปใกล้ หรงหงซิงยื่นมือออกมากอดเอวของเจิ้งตาน

"จับให้แน่น!" หรงหงซิงพูด

"อืม!"

เจิ้งตานพยักหน้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้องคอของหรงซิงหง

หรงหงซิงเตรียมตัวออกแรงกระโดดข้ามแม่น้ำทันที

แต่ทันทีที่เธอเพิ่งเคลื่อนไหว กลับหยุดชะงักอย่างกะทันหัน

กลุ่มคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็รู้สึกอึ้งเช่นกัน

เป็นเพียงมือที่กำลังคล้องคอข้างหนึ่งของเจิ้งตานมีมีดสั้นที่เป็นประกายสีเงินเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น กำลังจี้อยู่บนคอของหรงซิงหง

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองฝั่งของแม่น้ำทันที

ทุกคนเบิกตากว้างมองเจิ้งตาน!

หรงหงซิงไม่กล้าขยับตัว

"เจิ้งตาน คุณทำอะไร?" หลินหยางขมวดคิ้ว ตะโกนเสียงดัง

"ไม่ทำอะไร ศิษย์พี่หลิน ฉันแค่อยากอยู่ที่นี่กับศิษย์พี่หรงสักพัก" เจิ้งตานกระตุกมุมปากขึ้น ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

ทว่าทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ กลับทำให้ทุกคนรู้สึกโกรธมากทันที

"เจิ้งตาน! รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้!"

"ถ้าหากคุณกล้าทำอะไรศิษย์พี่หรงแม้แต่นิดเดียว! ผมสับคุณให้เป็นชิ้นแน่นอน!"

"คุณกำลังรนหาที่ตายเหรอ? รีบปล่อยศิษย์พี่หรงเดี๋ยวนี้"

"เจิ้งตาน! คุณได้ยินหรือเปล่า?"

คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มพากันตะโกนเสียงดัง พร้อมจะกระโดดข้ามกลับมา

แต่เจิ้งตานกลับตะคอก "หยุดอยู่ตรงนั้นให้หมด! ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าศิษย์พี่ของพวกคุณแน่!"

ฝีเท้าของคนพวกนั้นหยุดชะงักทันที แต่ละคนเบิกตากว้างจ้องเจิ้งตาน

"คุณ…คุณอย่าทำอะไรส่งเดช!"

เสียงตะโกนดังอีกครั้งขึ้น

แต่ครั้งนี้ น้ำเสียงของทุกคนฟังดูร้อนใจมาก

หลินหยางไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องเจิ้งตานแล้วครุ่นคิดจุดประสงค์ของเธอ

"ศิษย์น้องเจิ้ง ตกลงคุณคิดจะทำอะไรกันแน่?" หรงซิงหงถามเสียงเบาด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

"ศิษย์พี่ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้ แค่คุณไม่ทำอะไรส่งเดช ฉันสามารถรับรองความปลอดภัยของคุณ ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!" เจิ้งตานยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

หรงซิงหงขมวดคิ้ว

คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกร้อนใจมาก