บทที่ 884 ผมก็ไม่ได้เอาจริงเหมือนกัน!

พลังทำลายล้างรุนแรงมาก!

หลินหยางมองแขนของตนเอง รู้สึกเย็นวูบในใจ

เอ็นข้อมือขาด เส้นประสาทเสียหาย กระดูกแตกร้าว…

แขนข้างนี้ของเขาถูกจำกัดลงอย่างมาก ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

เมื่อไม่สามารถใช้งานแขนข้างหนึ่ง สำหรับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ พลังรบก็จะตกฮวบลงอย่างมากเช่นกัน

สถานการณ์เกิดการพลิกกลับอย่างกะทันหันด้วยหมัดเดียวของชายชรา

"เห็นความร้ายกาจของวิชาไร้พ่ายหรือยัง?" ชายชรามองหลินหยางแล้วพูด

หลินหยางเงียบ จ้องชราด้วยสายตาที่เย็นชา

"เป็นสายตาที่ไม่เลว ดูเหมือนคุณไม่พอใจ! ไม่ต้องรีบร้อน อีกไม่นานคุณก็จะรู้ถึงความแตกต่างระหว่างเราสองคนเอง ไอ้หนู คุณควรรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ตายเพราะวิชาไร้พ่าย! คุณควรตายโดยไม่มีอะไรให้เสียใจ!"

ชายชราหัวเราะฮ่าฮ่า หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปพร้อมกับรัวหมัดอย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…

แสงสีรุ้งปะทุขึ้นจากหมัดของชายชราอย่างต่อเนื่อง จู่โจมเข้าหาหลินหยางโดยตรง

หลินหยางรีบกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็ว

แต่…แสงสีรุ้งมีมากเกินไป ความเร็วและพลังหมัดของชายชราในตอนนี้เพิ่มขึ้นจนน่ากลัว

เขาเพิ่งทิ้งระยะห่างจากชายชราประมาณหนึ่งร้อยเมตร แต่แสงสีรุ้งก็ยังพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว

แสงสีรุ้งระเบิดก้อนหิน ทะลวงผืนดิน ทำลายทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบ

ถึงหลินหยางจะหลบยังไงก็หลบไม่พ้นทั้งหมด

ปัง!

ในที่สุด

บนหน้าอกของหลินหยางโดนแสงสีรุ้งจู่โจมเข้าอย่างจัง

ร่างกายของเราก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง บนหน้าอกเริ่มมีปากแผลฉีกขาดปรากฏให้เห็น การป้องกันทั้งหมดก็พังทลายลงเพราะการจู่โจมครั้งนี้

ปังปังปังปัง…

เมื่อไม่มีการป้องกัน แสงสีรุ้งที่เหลือเข้าจู่โจมสายร่างกายของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

เสียงที่น่าอึดอัดใจดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ร่างกายของหลินหยางเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด ถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด

ปัง!

แสงสีรุ้งที่น่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปะทะหน้าอกของเขาอย่างแรง

ร่างกายลอยกระเด็นออกไปล้มลงข้างหน้าผาอย่างแรง ไม่มีการเคลื่อนไหวอีก

การต่อสู้จบลงแล้วเหรอ?

ชายชราก็ถอนหายใจหยุดการโจมตีเช่นกัน

โดยรอบเงียบสนิท

ทุกคนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

"ตาย…ตายแล้วเหรอ?"

"ไม่รู้…"

"น่าจะตายแล้วมั้ง…"

"นี่ก็คือวิชาไร้พ่ายเหรอ? น่า…น่ากลัวมาก!"

"พ่ายแพ้ให้กับวิชาแบบนี้ก็ถือว่าไม่มีอะไรต้องเสียดาย!"

"วิชาไร้พ่ายสมคำร่ำลือ!"

ทุกคนพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

"เอาล่ะ ต่อจากนี้ มีใครจะสู้กับผมอีกหรือเปล่า? เข้ามาพร้อมกันเลย ผมยังสะใจไม่พอ!" ชายชราถอนหายใจ บนใบหน้าปรากฏให้เห็นรอยยิ้มที่เย็นชา

ทุกคนหันไปมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้าก้าวออกมา

ในตอนนี้ เกรงว่าแม้กระทั่งพวกอาวุโสทั้งหลายก็คงไม่กล้าก้าวออกมาแล้วมั้ง?

ซูโม่หยุนสูดหายใจเข้าลึกๆ หันไปสบตากับหลิ่วซื่อเฟิงแวบหนึ่ง คนทั้งสองพยักหน้า เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นก้าวออกไปข้างหน้า

ไปในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดที่แหบแห้งดังขึ้น

"ตาแก่ ผมยังไม่ตายเลย คุณใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?"

คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

ชายชราหันไปมองตามต้นทางของเสียงอย่างกะทันหัน

กลับเห็นหลินหยางที่นอนอยู่ข้างหน้าผาใช้มือดันร่างกายลุกขึ้นทีละนิด

ทุกคนมองตาค้าง

"อะไรกัน? คุณ…ยังไม่ตายอีกเหรอ?"

ชายชรารู้สึกประหลาดใจมาก