บทที่ 886 ผมต้องการชำระล้างนิกายตงหวง

"ตราสัญลักษณ์เจ้านิกายตงหวงของผม!"

"ใครก็ตามที่มีสิ่งนี้จะกลายเป็นเทพเจ้าตงหวงคนใหม่ของนิกายตงหวง! ! และคนนี้ได้รับแหวนศักดิ์สิทธิ์ นั่นก็แปลว่า..."

หลายคนพึมพำ แต่ละคนค่อนข้างยอมรับไม่ได้ แต่เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นตรงหน้าแล้ว พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก

หลินหยางสวมแหวนบนนิ้วของเขาและตะโกนเสียงดัง

"ผมได้รับแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงแล้ว! ตั้งแต่วันนี้ ผมจะเป็นเจ้านิกายตงหวง ผมคือเจ้านิกายตงหวงคนใหม่! ! พวกคุณยังไม่รีบคำนับให้ผมอีก? ?"

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น ศิษย์จากทุกทิศทางคุกเข่าลง

"เทพเจ้าตงหวง!"

"เทพเจ้าตงหวง!"

เหล่าศิษย์ตะโกนออกมาเสียงดัง

พวกเขาเชื่อในการตัดสินใจของการประชุมครั้งนี้เสมอ และเชื่อว่าใครก็ตามที่ได้รับแหวนศักดิ์สิทธิ์ก็จะเป็นผู้นำ พวกเขาจึงคุกเข่าเคารพหลินหยางในทันที

แค่ว่า...เหล่าอาวุโสเหล่านั้นกลับยังยือนยู่ ไม่ขยับใดๆ สีหน้าของพวกเขาย่ำแย่อย่างมาก

"ทำไม? พวกคุณทำไมยังไม่ทำความเคารพอีก?"

หลินหยางหันหน้ามองและถามซูมู่หยุน หลิ่วซื่อเฟิงและคนอื่นๆ

อาวุโสเหล่านั้นมองหน้ากัน สุดท้ายก็มองไปทางซูมู่หยุน

ซูมู่หยุนนิ่งเงียบไปสักพักและพูด: "แหวนนั่นเป็นแหวนศักดิ์สิทธิ์ตงหวงหรือไม่ ต้องพิจารณาก่อน! พวกเราจะไม่นับถือในฐานะเจ้านิกายตงหวงถ้าพวกเรายังไม่มั่นใจว่ามันเป็นของจริง!"

"ถ้าอย่างงั้นผมจะไปที่วังตงหวงเพื่อใช้แหวนนี้เปิดหีบสมบัติ และรับสิ่งที่สืบทอดมาจากเจ้านิกายคนก่อน!"

หลินหยางพูดอย่างจริงจัง หันหน้าและลงจากยอดเขา

แต่วินาทีถัดมา ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขา

สีหน้าหลินหยางจริงจัง เขาตบร่างนั้นด้วยมือเปล่า

"ดวงดาวสะพรั่ง"

ร่างนั้นตะโกนเสียงดัง และฝ่ามือกลายเป็นภูตผีปีศาจนับพัน พยายามออกมาฆ่า

รอยฝ่ามือบนท้องฟ้ามีพลังมหาศาล

หลินหยางไม่สามารถหยุดมันได้ และเขาก็ใช้ฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว ถอยไปครั้งแล้วครั้งเล่า

หลังจากยืนหยัดอย่างมั่นคง ก็พบว่าคนที่โจมตีเขาคือช่าวไห่!

ในที่สุดเขาก็ลงมือ

แต่การลงมือของเขาในครั้งนี้ ทำให้เหล่าอาวุโสตกใจ

"ตงหวงหวนหยู ช่าวไห่! คุณไปเรียกมันมาจากไหน? ?" ซีมู่หลินได้สติและตะโกนออกมา

"อาวุโสสี่ นี่มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?"

ช่าวไห่เอามือไขว้หลัง พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ทักษะนี้เป็นทักษะที่เจ้านิกายเท่านั้นถึงจะได้เรียนรู้ ทำไมคุณที่เป็นเจ้าตำหนักกู่หลิงถึงใช้มันได้?" หลิ่วซื่อเฟิงถาม

"ง่ายมาก!" ช่าวไห่ดวงตาสว่างขึ้น เขาพุ่งเข้าไปทางหลินหยางอีกครั้ง: "เพราะผมคือคนที่จะได้เป็นเทพเจ้าตงหวง!"

การโจมตีของช่าวไห่ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

เมื่อเขาลงมือ ทุกคนก็เข้าใจว่าทักษะนี้ของช่าวไห่ไม่ได้ด้อยไปกว่าชายชราคนนั้นเลย

การโจมตีของเขาหนาแน่นและน่ากลัวราวกับดวงดาว

ทุกการโจมตีดูเหมือนจะฉีกทุกสิ่งและทำลายทุกสิ่ง

หมัดกระแทกพื้น ระเบิดได้หลายร้อยรู ทุบก้อนหิน ทุบให้เป็นตะแกรง

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือการโจมตีของช่าวไห่เหมือนมีการปล่อยพลังออกมาด้วย

ทักษะนี้สามารถจัดการหลินหยางได้อย่างง่ายดาย แม้แต่พลังที่หลินหยางปล่อยมาก็ถูกขจัดออกไป

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือถ้าเขายังต่อสู้กับช่าวไห่ต่อไป หลินหยางก็จะหมดแรงและถูกฆ่าในที่สุด

นี่คือความน่ากลัวของตงหวงหวนหยูหรอ?

น่ากลัวมาก!

อาวุโสหลายคนตื่นตระหนก

ช่าวไห่ต้องการแย่งแหวนศักดิ์สิทธิ์นั้นมา

ถ้าแหวนศักดิ์สิทธิ์ถูกเขาแย่งไปได้ งั้นตำแหน่งเจ้านิกายก็จะเป็นของเขาทั้งหมด

อาวุโสทุกคนมองหน้ากันและคิดไปต่างๆ นาๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ซูมู่หยุนก็เป็นผู้นำ

"ทุกท่าน ลงมือ! แหวนศักดิ์สิทธิ์อยู่ตรงนั้น ใครที่สามารถนำมันไปยังวังตงหวงได้ คนนั้นก็จะได้เป็นเทพเจ้าตงหวง! !"

ซูมู่หยุนพูดและเข้าไปเพื่อจะฆ่าหลินหยาง

อาวุโสคนอื่นๆ รีบเร่งอย่างสิ้นหวังในทันที

"แหวนศักดิ์สิทธิ์เป็นของผม!"

"ใครมาแย่งของผม คนนั้นต้องตาย!"

"ทุกคนถอยไป!"