บทที่ 900 ถ้าคุณรักษาได้ก็รักษาคนเดียว

ในช่วงเวลาแห่งการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ชัยชนะ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ชีวิตมนุษย์ชีวิตหนึ่งมีความหมายอะไร?

ไม่มีใครสนใจ!

อย่างน้อยคนของนิกายตงหวงในตอนนี้ไม่สนใจ

"รีบติดต่อกับด้านนอก ให้พวกเขาส่งรถพยาบาลมาพาคนเจ็บหนักไปรักษา คนที่บาดเจ็บไม่มากรักษาที่ตำหนักป๋ายฉ่าว!" หลินหยางพูดเบาๆ

"รับทราบ เจ้านิกาย!"

หลิวหม่าและคนอื่นๆ วิ่งออกไปจัดการ

"เจ้านิกาย!"

ในเวลานี้มีผู้หญิงผมยุ่งวิ่งเข้ามา คุกเข่าต่อหน้าหลินหยาง และเขกหัวสามครั้ง

"เจ้านิกาย! ช่วยศิษย์พี่ของฉันด้วยเจ้านิกาย! ขอร้องแหละ!" ผู้หญิงพูดด้วยความตื่นเต้นและรีบร้อน

"ช่วยศิษย์พี่ของคุณหรอ?"

"ศิษย์พี่ของฉันจะไม่ไหวแล้ว เจ้านิกาย แม้ว่าคุณจะส่งรถไปรับเข้าไปส่งโรงพยาบาล เขาก็คงต้องตายกลางทาง เขาต้องได้รับการช่วยเหลือในตอนนี้ ไม่งั้นเขาก็คงไม่รอด!" ผู้หญิงร้องไห้

หลินหยางพูดอย่างจริงจัง: "ศิษย์พี่ของคุณอยู่ไหน?"

"ทางนี้ ทางนี้!"

ผู้หญิงรีบพาหลินหยางและกลุ่มคนเดินไป

ไม่นานพวกเขาก็พบกับชวี่ปู้จินศิษย์ของตำหนักเฟยเฟิง ศิษย์พี่ของผู้หญิง

ในขณะนี้ชวี่ปู้จินกำลังนอนอยู่บนพื้น กระตุกเบาๆ หน้าอกของเขาถูกผู้หญิงพันผ้าพันแผลด้วยผ้าเน่าๆ สองสามชิ้น แต่มันถูกย้อมด้วยเลือดเป็นสีแดงแล้วในเวลานี้ นอกจากนี้ยังมีกระดาษทิชชู่ที่ถูกใช้เช็ดอยู่ด้านข้าง หน้าของชายคนนั้นซีดมาก เขาหมดสติไปแล้ว

"เจ้านิกาย ช่วยศิษย์พี่ของฉันด้วย ถ้าคุณช่วยศิษย์พี่ของฉันได้ คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้"

ผู้หญิงคุกเข่าลงอีกครั้ง ร้องไห้ออกมา

หลินหยางเดินเข้าไปและเอาผ้าที่เน่าเสียออกจากหน้าอกของชายคนนั้น

มีหนองอยู่ข้างใน เนื้อที่แผลเน่า และมีกลิ่นเหม็นออกมาจากรูจมูก

"แผลติดเชื้อ ซี่โครงหักและมีความเป็นไปได้ที่อาการบาดเจ็บแย่ลง"

หลินหยางพึมพำและหันไปพูด: "รีบนำเข็มเงิน สมุนไพรยาและต้มยา!"

"เจ้านิกาย ตรงนี้หรอ?" คนด้านหลังถามด้วยความสงสัย

"ตรงนี้ละกัน...ใช่แล้ว ให้คนพาผมไปตำหนักป๋ายฉ่าว...ไม่ ให้คนที่ได้รับบาดเจ็บหนักของนิกายตงหวงส่งมาที่นี่ ผมจะทำการรักษาพร้อมกับคนของตำหนักป๋ายฉ่าวเอง! บาดเจ็บหนักจะได้รับการรักษาก่อน! !"

"รับทราบ เจ้านิกาย!"

ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ในตำหนักป๋ายฉ่าวและแม้แต่นิกายตงหวงก็เดือดพล่าน

ผู้คนจากแต่ละตำหนักนำเปลหามมาทันที และส่งกลุ่มผู้บาดเจ็บสาหัสไปยังกระท่อมเล็กๆ ข้างตำหนักป๋ายฉ่าว

เตายาพร้อมแล้ว และหลินหยางแนะนำให้ทุกคนต้มยาและฆ่าเชื้อเข็มเงินที่พวกเขานำมา

ผู้ป่วยจำนวนมากถูกนำตัวไปวางข้างนอก

มีเสียงร้องโอดครวญเสียงดัง

อาการบาดเจ็บเหล่านี้อยู่ในสถานการณ์ที่รุนแรง อาการของทุกคนไม่เรียบง่าย มีทั้งแขนหักขาหัก

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมา และเริ่มลงเข็มให้กับผู้ที่บาดเจ็บสาหัส

ศิษย์หลายคนของตำหนักป๋ายฉ่าวอยู่ข้างๆ เพื่อให้การสนับสนุน

รักษาอย่างเป็นระเบียบ

ไม่นานเสียงร้องก็ค่อยๆ เบาลง

ฉากเริ่มมั่นคงมากขึ้น

หลินหยางไม่รั้งรอและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาศิษย์ทุกคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลิวหม่าและคนอื่นๆ จับตามองหลินหยางเงียบๆ

เขาเหงื่อออกท่วมหัว