บทที่ 903 เสแสร้ง (๒)

เขาก้มลงมองท้องที่ได้รับบาดเจ็บของตนเอง เพิ่งจะพบว่าเลือดหยุดไหลแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดด้วย ลองมองอย่างละเอียดหลายครั้ง พบว่าตรงท้องมีเข็มเงินหลายเล่มกำลังสั่น…

ผู้คนโดยรอบเห็นสถานการณ์ ก็รีบตรวจสอบบาดแผลของตนเอง

"สวรรค์ ขาของผม…เดินได้แล้ว"

"บาดแผลของฉันไม่ปวดแล้ว แต่มันชาและอุ่น ให้ความรู้สึกสบาย…"

"ผมรู้สึกว่าตัวเองตื่นตัวมากขึ้น ก่อนหน้านี้เหมือนคนกำลังใกล้จะตาย ตอนนี้สติแจ่มชัด"

"ใช่ ผมก็พบว่าร่างกายของผมดีขึ้น"

คนพวกนี้เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว รีบตรวจสอบบาดแผลของตนเอง

"อาการของพวกคุณคงที่แล้ว แต่ยังไม่ได้ทำการรักษาต้นตอ ผมจัดยาให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว พวกคุณแค่นำต้มเป็นซุปดื่มก็จะหายดีเอง เอาล่ะ ตอนนี้พวกคุณไปนั่งก่อน อย่าทำให้ผมเสียเวลา ยังมีคนอีกเยอะที่รอการรักษา" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ทุกคนได้ยินแล้วรีบหลบไปทันที

ส่วนหลินหยางก็ทำการรักษาคนต่อ

วิธีการที่เขาใช้สามารถรักษาคนนับร้อยในเวลาไม่ถึงธูปครึ่งก้าน ความเร็วระดับนี้ ถ้าหากธูปไม่จนหมด อย่างน้อยเขาก็ต้องรักษาคนได้ประมาณสามร้อยคน

หันไปมองทางเฟิงซิ้นจื่อ อย่างมากก็เกือบหนึ่งร้อยคน

ทุกคนรู้สึกตกตะลึงไปหมด

"มีวิธีการแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"มัน…มันเวอร์เกินไปหรือเปล่า?"

"อาจารย์ พวกเราควรทำยังไงดี?"

ลูกศิษย์ของตำหนักป๋ายฉ่าวมองไปทางเฟิงซิ้นจื่อด้วยความตื่นตระหนก

เฟิงซิ้นจื่อไม่เอาด้วยแล้ว เธอโยนเข็มเงินที่อยู่ในมือทิ้ง หลังจากนั้นชี้หน้าหลินหยาง "คุณทำอะไรลงไป?"

"ทำอะไร?" หลินหยางมองเฟิงซิ้นจื่อ พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "รักษาคน ไม่เห็นเหรอ?"

"รักษาคน? มันใช้วิธีแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?"

"วิธีแบบนี้มีปัญหาอะไร?" หลินหยางถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"มัน…"

เฟิงซิ้นจื่อเริ่มพูดไม่ออก

หลินหยางไม่ได้สนใจเธอ ยังคงรักษาต่อไป

"หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? ฉันสั่งให้คุณหยุดเดี๋ยวนี้!" เฟิงซิ้นจื่อทนดูไม่ได้ ก้าวออกไปต้องการหยุดหลินหยาง

"อาวุโสเฟิง! คุณทำอะไร? คุณกำลังจะทำลายการแข่งเหรอ?"

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่เย็นชา

"ทำลายการแข่ง? นี่คุณกำลังแข่งกับฉันอยู่เหรอ? คุณกำลังทำเรื่องเหลวไหลอย่างเห็นได้ชัด! คุณกำลังเอาชีวิตของลูกศิษย์พวกนี้มาล้อเล่น! ฉันไม่เคยเห็นการรักษาด้วยวิธีแบบนี้มาก่อน! คุณ…คุณกำลังเสแสร้งหลอกให้คนอื่นเชื่อ!" เฟิงซิ้นจื่อตะคอกเสียงดัง

"เสแสร้ง? อาวุโสเฟิง คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

"ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? วิธีการของคุณไม่ใช่การรักษา!"

"แล้วมันคืออะไร?"

"ทั้งชีวิตของฉันไม่เคยเห็นคนที่ฝังเข็มแบบคุณ!"

"คุณไม่เคยเห็น? นั่นไม่ได้แปลว่าไม่มี!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "หรือของที่คุณไม่เคยเห็นบนโลกใบนี้ แสดงว่าของพวกนั้นมันไม่มีอยู่จริงเหรอ?"

"คุณ…"

"อาวุโสเฟิง ใกล้จะหมดเวลาแล้ว ถ้าคุณยังไม่รักษาต่อ มองจากจำนวนคนก่อนหน้านี้เหมือนผมจะเป็นคนชนะ!"

หลินหยางพลางรักษาพลางพูดไปด้วย

เฟิงซิ้นจื่อกัดฟันแน่น เดิมทีตั้งใจก่อกวนต่อ แต่หลังจากเห็นสายตาของคนที่อยู่ฝั่งหลินหยางจ้องมาทางเธอ สุดท้ายจึงทำได้แต่กัดฟันแน่นไปทำการรักษาต่อ

ฟิ้ว!

สายลมพัดผ่าน

ธูปที่เหลือถูกเผาไหม้จนหมดกลายเป็นเถ้าธุลีลอยไปกับสายลม

ลูกศิษย์ที่เป็นคนเฝ้าธูปรีบตะโกนเสียงดังทันที "หมดเวลา! ทั้งสองฝ่ายหยุดได้"

หลังจากได้ยินเสียง หลินหยางหยุดทำการรักษา

ส่วนทางด้านของเฟิงซิ้นจื่อโยนเข็มเงินที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะ

"ผมคิดว่าผลสรุปมันชัดเจนแล้วมั้ง?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ทุกคนพากันพยักหน้า

"เจ้านิกายรักษาคนทั้งหมดสามร้อยหกสิบห้าคนในเวลาหนึ่งก้านธูป อาวุโสเฟิงรักษาไปแล้วเจ็ดสิบแปด ตามกฎของการแข่ง ผู้ชนะคือเจ้านิกาย!" หลิวหม่าก้าวออกมาตะโกนเสียงดัง

ทันทีที่สิ้นเสียง กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังของหลิวหม่าเริ่มพากันตะโกนเสียงดังทันที

"เจ้านิกายอายุยืนหมื่นปี!"